Help from some friends

Niet klagen, maar dragen

Bloed moet, pijn is fijn

Een dag niet geleerd is, een dag niet geleefd

Ik heb wel geleerd, het gras bij de buren is niet groener dan bij mij. Ik heb geen gras genomen toen ik mijn eigen koophuisje betrok. Nee geen gras, gewoon een nieuwbouwwoning die ik misschien wel eventueel zelf kan onderhouden omdat er relatief weinig mankementen komen.

En hoe gelukkig ben je als je een huis hebt, gezond bent een kind hebt dat zich goed ontwikkelt, ondanks ook voor haar een paar moeilijke jaren, een handjevol lieve vrienden en vooral een optimistisch karakter voorzien van een straatvechtersmentaliteit: niet lullen maar poetsen. Ja, ik mag me gelukkig prijzen. Hoe ongelukkig kun je soms zijn als je en werkt en de zorg hebt voor een meisje en de planken van de muren kletteren, de tuin op de kop staat en je gewoon simpelweg maar accepteert dat je een vrouwenhuishouden hebt en ook nog eens totaal geen technisch inzicht. Laten we het niet hebben over de liefde want daar schrijf ik een boek over...alhoewel laten we dat geen liefde noemen. Liefde is....belangeloos er voor iemand zijn en al was het maar af en toe een klein gebaar. Een klein gebaar...

Ik zie me nog zitten, kort na de scheiding, mijn moeder naast me, ze fronste haar wenkbrauwen en zei: Weet jij wel zeker dat je je redt? Ja, mam, ik red me...er is niets op aarde dat mij afhoudt van mijn weg bewandelen....gelukkig zijn en Mam, ik zal nooit bij een man zijn omdat ik dan vermeend veilig ben. 

Een klein meisje van zes huilend naast mama op de vloer omdat mama gaat boren voor het eerst in haar leven, een vriendin creperend van de pijn door een hernia op de grond liggend souffleert: Marissa, nee...niet timmeren maar draaien..DRAAIEN! Mijn moeder zegt: Nou Maris, als jij het zegt maak ik me geen zorgen meer, jij redt je wel. 

Ding dong....een fantastisch gezin staat aan de deur en manlief gaat een kabel trekken en mijn tv aansluiten op de slaapkamer, eindelijk verlost van kindergeschreeuw op tv.... Het bleek echter een invasie, een huisovername en ik waande me in de serie: American Make-over.  Mijn vriendin stoof de tuin in, zoonlief bouwde samen (uiteindelijk alleen) een dressoir voor me, dochterlief ging poetsen en decoreren en manlief draaide nog her en der iets vast, zette mijn tv neer en voorkwam een ongeluk in huis door het dressoir op de plek van bestemming neer te zetten. En wat doe ik, ik sta verlamd te kijken en tegen mijn tranen te vechten. Niet huilen, jankerd zegt een stemmetje dus ik stotter enigszins gecontroleerd uit: Jongens wat ben ik hier blij mee want zo vaak heb ik dit niet mogen meemaken dat mensen ongevraagd me komen helpen en me weer een beetje moed geven om door te gaan in dit huisje. Maar mijn vriendin kijkt me iets te lang in mijn ogen aan, zoonlief zegt...oh joh...wij zijn gewoon een behulpzame familie en doen we graag. En daar ga ik....huilend in mijn hal terwijl de helft al buiten stond en ik bijna veilig was om niet openlijk te huilen....

Ik loop naar boven en ga verder...de planken in een andere kamer denderen met geweld naar beneden en ik lach....ik lach want ik moet echt niet denken dat alles zomaar komt aanwaaien...Maar Mam, ik red me hoor en de tuin is ook weer netjes...Ja, had ik al lang voor elkaar moeten hebben maar zo moedig als ik kan zijn...soms, heel soms..I need some help from some friends....

 xxx