Er wordt bij me aangebeld en ik buk en vraag door de brievenbus wie er aanbelt?
Mevrouw, wij willen even met u praten....Ik denk: ammehoela, totdat ik een bekende hoor zeggen, ik ben er bij! Ik doe de deur open en daar staan ze dan. De adrenaline giert al dagen door mijn strot en mijn communicatie is niet meer zo uitgebreid en aardig, vermoeidheid en stress maakt dat mijn communicatie alleen nog maar duidelijk is en/of het als aardig wordt ontvangen interesseert me niet meer. Ik nodig ze uit om binnen te komen en ze kijken me aan...Mevrouw, U vertrouwt ons toch niet, mogen we dan wel binnenkomen? Ik zeg: Joh, jullie hebben alles al gescreend dus kom binnen want hij is er bij en ik ga niet op straat staan schreeuwen n.l. Nu heb ik nooit kunnen wennen aan het woord Mevrouw en uit de mond van deze jongens vind ik het nog moeilijker...Het is bedoeld als respect tonen maar waaruit respect is gebleken de afgelopen dagen, vraag ik me af.
Ze gaan zitten en beginnen te praten...De jongen tegenover me is boos omdat ik hem verdacht vind. Hij heeft serieuze toekomstplannen en wil hierin niet worden betrokken. Naarmate hij vertelt wordt hij bozer en bozer....Mevrouw, ik begrijp niet waarom u mij verdenkt.
Mevrouw...nu heb ik nooit aan dat woord kunnen wennen en ging het gisteravond in mijn hoofd behoorlijk mis. Het was respectvol bedoeld maar ik ben dat stadium na een paar dagen dreiging behoorlijk voorbij want respect blijkt niet alleen uit het woord Mevrouw. Sterker nog...ik ben nog steeds een meisje van 41 jaar!
Anyhow...hij gaat zijn stem verheffen en ik voel het borrelen en ga langzaam richting mijn ruwe kant...het duurt niet lang en ik trek mijn mond open....Hoezo, verkeerde moment, verkeerde plaats..wat dacht je van mij? Ben je wel bewust dat ik er helemaal geen zak mee te maken heb en dat jullie afgelopen zaterdagnacht iets hebben gedaan waardoor mijn kind bang is, mijn kind bang en durft hier niet alleen te zijn! Straks mag ik mij ex gaan bellen of het verstandig is dat ze weer bij mij komt. Terwijl ik dat zeg, voel ik verdriet en woede en verander ik in een leeuwin en gil...als iemand aan mijn kind komt, gebeuren er andere dingen. Vertel dat maar aan de jongens want dit is ook een dreigement en geloof me maar.
Ik leg mijn eis neer en verwacht dat ze met antwoorden komen....wie heeft dat nummer op mijn mat gegooid en met welke intentie... Ik rust pas als ik weet of we veilig zijn, onthoud dat goed.
Even later vertrekt één jongen die nog steeds gepikeerd is maar naar buiten loopt met de melding dat hij serieus bezig is en ik zeg nog dat hij op zijn communicatie moet letten...hij gooit een opmerking mijn kant op, ik moet lachen en geef terug dat hij mijn werk verwart met een rechercheur...jongeman ook al lijkt het zo, ik ben niet van de politie maar dank je...ik zit goed dus. Deze jongen gaat goed terecht komen, dat is voor mij wel duidelijk maar hij weet meer dan hij wil of kan zeggen.
Weer terug naar de kamer en de man die ik ken en heb ingeschakeld blijkt een verrassing in petto te hebben en binnen een paar minuten weet ik hoe het zit en dat het klopt allemaal, ik ben veilig, wordt me duidelijk. De eis die ik eerder neer had gelegd wordt ingevuld en ik ben dankbaar...ik kan mijn kind weer thuis laten komen, mijn ramen weer open doen en gewoon de deur uit.
Zei ik laatst dat ik Mona niet ben, ik ben moeder Theresa ook niet..Ik ben gewoon ik en moeder van het mooiste meisje van de wereld. En ja, ik ben bang geweest maar weet ook weer dat ik me niet zomaar laat pakken en gelukkig een ruw kantje heb. Dat ruwe kantje moet je inpakken doorgaans en heel, heel af en toe laten zien. Ik bel het slachtoffer van de inbraak en zeg haar dat ze zich gedeisd moet houden.....ook zij heeft kinderen en vandaag, vandaag....wordt wellicht de politie verlost van een zaak opgelost door burgers en kunnen zij hun ondercapaciteit misschien iets beter aankijken want ik ben nog nooit zo teleurgesteld geweest in de nationale c.q. lokale veiligheidsbewakers. Ik begrijp veel maar ik begrijp niet dat dreigementen niet serieus worden genomen, ik begrijp niet dat kinderen in angst moeten leven en dat tuig gewoon zo ver kan gaan en ik mag het misschien niet zeggen maar het is in mijn ogen gewoon criminaliteit uitlokken.....
Ik zie op social media vaak meldingen van geweld, roof, overvallen, inbraken etc...van 112....Ja 112....jullie hebben erg veel werk en ik denk dat in het voortraject dingen misgaan waardoor jullie een goede baan hebben. Eens te meer is mij duidelijk dat burgers weerbaar moeten zijn en vooral niet al te veel vertrouwen moeten hebben in een ander. Triest....maar na vandaag is mijn wantrouwen richting de medemens gegroeid en zal ik nog meer afstand nemen....
Ik app mijn ex...ze kan thuis komen, ik ga haar met de fiets straks ophalen...even lekker bewegen want echt dichtbij is het niet...Wind door mijn haar, kind dichtbij me, lekker knus en ik koester...
x
Geen opmerkingen:
Een reactie posten