Wij houden van loungen, van gezellig een terrasje pakken, of het nu een wijntje of cappuccinootje is of gewoon lekker in de tuin...mensen om ons heen, mensen kijken, bijkletsen, beetje zeuren over het wel en wee, beetje koken met vrienden en af en toe heerlijk dansen.
Wij, de dames, echte die-hard singles zitten vaak samen en wanen ons in de serie Gooische vrouwen. Wij zouden absoluut een goede second in the row zijn maar ja daar houden we niet van hè, het principe last in, first out kennen we.
En zo zaten we een tijd geleden grapjes te maken over dat we eigenlijk een goede psycholoog moesten zoeken die ons als groepje kon helpen. Best een leuke grap en mijn vriendinnen hadden natuurlijk niet verwacht dat ik een psycholoog zou mailen met onze hulpvraag. Ik had zo bedacht dat we maar een mannelijke variant moesten zoeken want wij vrouwen konden het ondanks alle wijn, studiemateriaal en muziek niet uitleggen. Dus een man zou dat hoogstwaarschijnlijk wel.
Ik stuurde een mail en warempel de man nam het serieus...
Oei nu moet ik het uitleggen aan de dames. Dus ik las het voor en nadat we keihard moesten lachen besloten we allemaal om ons aan te melden voor de intake. De man moest eerst ons individueel spreken. Dus daar gingen we.....Natuurlijk wilden we alledrie echt wel dat het ons verder zou helpen maar de beste man had na drie intakes een lading grijze haren erbij, een woeste blik en kon er geen soep van maken. Hoe krijg ik die mutsen in een groep en worden ze er allemaal beter van....Van de drie bleek er één alles redelijk te begrijpen en constructief te handelen (was ik niet) en die andere twee hadden het briljante vermogen om ondanks zeer verschillende persoonlijkheden op dezelfde wijze alles om zeep te helpen en vooral niet elkaar te helpen. Uiteindelijk kwam de groep nooit tot stand. Op zich merkwaardig want hoeveel praatgroepen zijn er wel niet. Ken je die mensen dan? Zijn die allen positief? Nou wij besloten er maar geen energie meer in te stoppen en we kochten weer wijn en accepteerden maar dat we niet volledig goed ontwikkeld zijn.
Dit alles is nu meer dan een jaar geleden en wij kunnen zeggen dat we best goed in ons velletje (hahaha....moet je eens uitspreken) zitten en als we terug fietsen van een donderdagavond stad zien wij tot onze verbazing voor het eerst in jaren een hele, mooie man ons tegemoet fietsen. Wij hadden het over koetjes en kalfjes maar werden tegelijk stil. Ook merkwaardig want we vinden nooit dezelfde man(nen) leuk. Wij kijken en kijken en zijn verdomde stil....de man passeert ons en kijkt en geeft ons een grote glimlach en zegt: "hooooooi". Wij kijken elkaar aan en plassen in de broek van het lachen...we zagen dat dat een bekende van ons is en nooit hebben wij bedacht hoe mooi die man is. Hij, hij is de ex van een vriendin, ongeveer 20 jaar kennen we hem en zo ineens viel het ons beiden op.
Potverdomme zegt de vriendin....die verlaat je toch niet! Knap, intelligent, lief, zorgzaam, sportief en hard werkend...we duiken achter de laptop om hem te zoeken....en wat denk je....niet te vinden....we hadden hem willen mailen om gewoon even zijn ego te strelen.
We stikken er bijna in want we concluderen dat de eerste leg (hahaha, ook fout) meestal de beste is. Ik denk even aan mijn ex man en zoveel redenen waarom ik vertrok maar hij is en blijft de liefde van mijn leven, de knapste man die ik ooit heb ontmoet en thank god dat wij samen de eerste leg hebben gedaan want wij hebben ook het mooiste en liefste meisje van de wereld geproduceerd.
Je moet op het hoogtepunt (meestal) vertrekken: if you love someone you must be prepared to set them free en zo ging ik....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten