De afgelopen weken heb ik op de rem getrapt...een tijd low profile werken, een tijd low profile sociaal, veel relaxen, veel lopen, huis opruimen en de ramen tien keer lappen....en dan blijkt de wereld rond....
Four in a row....
Ga je het aan, Maris? Ga je echt een gesprek aan met mensen waarvan je weet dat het verleden is en je je af moet vragen hoe dat in het heden een plek heeft? Ik besluit, ja ik doe het...Ik twijfel aan mijn vaardigheid van los kunnen laten en ik ga gewoon open gesprekken in en kijk of ik nu (zoveel tijd later) objectiever kan kijken...je weet wel...ego en emoties geen plek geven. En zo begon ik drie weken geleden aan direct de meest extreme ervaring waarover ik in mijn boek verder schrijf. Anyhow, nummer één is geparkeerd...niet wetende dat nummer twee snel zou volgen...Wat is er aan de hand? Heeft het universum me beloond nu ik rust heb genomen met ook rustig kunnen wachten op antwoorden zonder dat ik iets hoef te doen. Ik geef het universum een applaus want is best aardig dat je de kans krijgt om zonder inspanning dit te kunnen doen.
En dan gisteren nummer vier en nummer vier is overigens mijn nummer één. Ik hoopte dat ik eindelijk na decennia de moed had tot een duidelijk omschreven vriendschap kon komen. Deze jongen die nu man is, neemt zo'n enorme plek in in mijn hele leven dat het onverklaarbaar is en totaal niet realistisch. Hoe kan het zo zijn dat je iemand jaren niet ziet en dan ineens na 20 jaar toch weer die befaamde bominslag te ervaren, zo geschiedde kleine vijf jaar geleden. Nooit meer opgezocht natuurlijk want het leidt tot niets en is alleen maar verwarrend.
We mailen al jaren en heel af en toe durf ik iets te zeggen hierover en zo gisteren...jij en ik weten dat het niets is en dat het nooit iets zal zijn, we hebben beiden een ander pad ooit gekozen en laten we zeggen dat we penvrienden zijn.....De reactie dat hij niet begreep wat ik bedoelde maakte dat ik het gewoon letterlijk moest schrijven...hij zei: thanks penvriendin xxxx.
Yes, yes hij bevestigt het eindelijk en ik dank hem daarvoor.....Niet lang daarna volgden de woorden: ik heb gezegd: de wereld is rond (en niets meer en niets minder). De bodem zakte even onder mijn voeten weg want ik wil zo graag dat ik van dit gevoel af kom, lijkt wel gewoon niet de bedoeling. Hij zegt...wij weten dat dit altijd zo zal blijven en dat we vroeg of laat elkaar tegenkomen..Ik denk terug aan twee jaar geleden dat ik hem ergens zakelijk zag lopen en ik echt de benen heb genomen om niet weer zo'n bominslag te hoeven hebben. Ik zeg dit in de mail en wat krijg ik...jammer...Jammer...lijkt mij niet want jij en ik zullen geen wij zijn. Jij, mijn allereerste jeugdvriendje, wij gaan elkaar nooit meer zien, niet gepland en ik zal alles doen om je niet te zien...kom op laten we gewoon schrijven over ditjes en datjes...en jij gaat gewoon door met gelukkig zijn met de vrouw van jouw dromen en ik...ik ga gewoon door... Stilte volgde...(ik hoor hem nu denken...ik ben druk)
Ik ga naar bed en droom de gekste dingen..ik ben ergens op visite voor het eerst en zie een kind op de bank knuffelen met een combinatie tussen een beer en een tijger...Ik vind het enigszins merkwaardig maar bedenk me dat er niets erger is dan slangen in een huis.....Terwijl ik dat zeg zie ik een boomstammetje op tafel met....een slang, ik lach naar de slang en de man naast me zegt...Oen, je lacht naar die slang en je ziet die andere (gifgroene) niet zijn kop uitsteken naar je..... Ik raak in paniek en ook op een dressoir zie ik een boomstam met.....De jongen op de bank speelt gewoon met de halve beer door en ik vraag of ik gewoon naar buiten mag....
Als ik wakker word bedenk ik me dat dieren zoveel zeggen over persoonlijkheden want dat dierenspelletje gebruik ik in trainingen....een slang, meerdere slangen...dat is de kern.....en die halve beer gecombineerd met de tijger....ja ik heb de boodschap helder....de halve beer en tijger ben ik.....lief, knuffelig maar met klauwen en temperament.....Dat jongetje....wie is dat jongetje....ik weet het en ik lach want de slangen zijn weg. En zo sloot ik onbewust een verhaal af en is de vervolgstap redelijk helder...want ik liep naar buiten en zal nooit meer terugkeren.
TGIF!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten