Maar als we dan met daders annex slachtoffers te maken hebben, is het dan niet zo dat er ergens in de preventie, curatie en nazorg (lees opvoeding, begeleiding van derden, strafrechtelijk, reclassering etc...) iets dramatisch misgaat?
Miljoenen geleerden op de planeet, miljoenen niet-geleerden op de planeet..ik zie een balans! Valt het te analyseren eigenlijk? Is het zo dat we een percentage criminaliteit gedogen? Is het zo dat een percentage slachtoffers van geweld ingecalculeerd is? Ik denk aan die ene jongen die ik ken die getroffen werd door een ziekte met dood als gevolg, die niet werd geholpen omdat er te weinig mensen zijn met die ziekte en de behandeling hiervan te duur is? Is dit dan welvaart? De nederlander loopt het vuur uit de sloffen met de collectes, doneert flink en is dit geen signaal dat we het anders willen? Is het niet een optie om die enorme winststijgingen van zorgverzekeraars (afgelopen jaar) verplicht in de maatschappij te (her)investeren voor onderzoek en het echte goede werk dus geen porsche voor de directeur en zijn secretaresse.
Zo stond ik als 18-jarige een keer op het station om de trein naar mijn stageplek te nemen. Ik was vroeg en ging alvast in de trein zitten. Ik voelde dat iemand me aankeek en zag een schim en wat bewegingen. Nu had ik al een jaartje of drie een vriendje dus ik kon 1 en 1 bij elkaar optellen om tot de conclusie te komen wat deze man aan het doen was. Ik keek de andere kant maar op en hoopte dat de trein snel vol zou lopen met mensen. Vraag me niet waarom ik niet ben weggelopen, ik bleef zitten en negeerde het maar....In die paar minuten draaide mijn hoofd overuren en wist ik dat deze man alleen een kick kreeg van aandacht dus dat gaf ik niet en bleef rustig zitten. Niet wetende dat het ook anders had kunnen uitpakken. Maar de man (mag de titel man niet dragen, maar goed) ging voor me staan...zo van, oooh jij negeert mij dan kom ik wel dichterbij.....de trein liep vol en hij verdween...Ik ging lekker aan de slag bij het reclamebureau en was de hele dag creatief bezig. Aan het einde van de dag drong tot mij door dat ik dit moest gaan melden. Rijkelijk laat maar vol vertrouwen in het systeem...Nooit weer iets gehoord van wie dan ook. Nu was ik destijds best nuchter en kon ik het vergeten, het gezicht nu zoveel jaren later kan ik echter nog steeds uittekenen. Ik besloot...als ik ooit iets meemaak en een steentje kan bijdragen doe ik dat. En dat, dat was de meest foute beslissing ooit.
Er volgden nog drie ervaringen waaronder een mishandeling op straat. Mijn toenmalige vriendje en ik liepen bij toeval voorbij en hij zei: doorlopen! Ik zei: doorlopen? Ben je werkelijk niet goed? Die man ligt zwaargewond op straat en niemand helpt. Zie dan! Zie dan! Zie dan! Had jouw vader kunnen zijn!
De relatie stond op dat moment redelijk op knappen want hoe kun je iemand voor half dood laten liggen. Ik begon te rennen en zocht hulp....niemand! Gewoon in een drukke straat, niemand! Okay, dan breng ik hem naar het ziekenhuis om 1,5 jaar later een oproep op de mat te krijgen....de man was arbeidsongeschikt geschopt en faillissement aan de broek. Ik ging en deed mijn verhaal en ik zag dat het niet er toe doet wie er wordt berecht, als er maar iemand wordt berecht...ook een failliete man dus de schade werd niet verhaald, een werkstraf volgde. De man het echte slachtoffer bracht me bloemen en had nog ergens een cadeaubon liggen die hij me gaf: sorry, bijna niet meer geldig maar ik heb geen geld om iets voor je te kopen, je bent een engel.
En zo zit ik alles te overdenken en zie dat ik een conclusie moet trekken. Mijn gevoel voor rechtvaardigheid levert niets op, mijn gevoel dat ik alleen verantwoordelijk ben voor mijn kind en mezelf wordt met de dag duidelijker, mijn insteek om begaan te zijn met anderen levert niets op. Ik zit alleen in mijn huis en na een paar weken verder te zijn met de laatste (letterlijk en figuurlijk) ervaring voel ik mijn hart van woede van slag zijn. Te veel informatie deed me de das om en ik weet hoe het eindigt...daders zijn slachtoffers. Nu ben ik van mening dat iedereen een kans moet hebben in de maatschappij. De definitie van kans is echter subjectief, ik vind dat iedereen een tweede kans moet hebben en zo uit ik mijn wens dat iedereen die misgaat eens een keer de tweede kans krijgt om het goed te doen. En hoe? Laten we daar nu eens de geleerden van de planeet een mooi plan voor laten maken waar tijd, effectiviteit en kosten meetellen, net als die jongen die geen behandeling kreeg omdat het te duur is!
Ik zal zo eens kijken of ik nog iets moet betalen of dat ik iets moet doen om te voorkomen dat ik sancties krijg, verder dan dat kijk ik niet meer. Want dat kunnen we heel goed in Nederland, sanctioneren. Ik ga sparen om dit land ooit achter me te kunnen laten....ik leef liever in relatieve eenvoud met weinig geld met de zon op mijn bol, een zelfgemaakt glas wijn met blauwgetrapte druiven druipend van mijn voeten..
So long....een blog met iets minder humor maar voor mij iets waar ik de laatste dagen veel over nadenk....want alle gein is natuurlijk leuk maar ook niet meer dan a way of life want een dag niet gelachen is....
Fijn weekend allen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten