Even gezellig bijkletsen en dit is werkelijk een hele, aardige, positieve man waarmee het altijd goed gaat. Terrible....die mensen heb je echt.
Nadat ik alleen maar complimenten krijg over dat ik slanker ben dan...(ik vraag hardop....wat is jouw referentiekader...1 jaar, 5 jaar...zeg het maar). Uhhh een jaar, is het antwoord. Ik kijk glazig en kijk heel voorzichtig naar beneden want ik loop toch echt in een strak topje met jeans. Ja joh...je bent een mooie vrouw volgt nog even. Feit is dat sporten niet slanker doet voelen, van die keiharde benen in een broek en een boord strak omsnoert toch echt mijn lichaam. Aannemen Marissa....niet tegenin gaan, gewoon aannemen...dus ik zeg: Hey, dank je!
De vraag hoe het met de mannen is, niet verwarren met de liefde, maakt me aan het lachen. Hij zegt, ik lees altijd jouw verhalen en ik ken je...jouw humor maar ik hoor wel eens dat mensen denken dat je desperate bent of een mannenhater. Ik lach want dat is het mooie van schrijven en lezen...je mag er van maken wat je wilt. Deze intelligente man en ik praten over levensfases en dat het er gewoon bij hoort.....niks desperate, niks mannenhater, gewoon een verlate, uitgestelde puberteit achter de rug en wat heeft het me gebracht? Haha en nu moeten we nog harder lachen.....een veeleisende vrouw die eigenlijk helemaal geen zin heeft in water bij de wijn doen. Hij gooit zijn beeldvorming op tafel over de voor mij ideale man....en het blijkt een goeduitziende, statusgerichte man...Mijn ogen worden nu groot...hoe kom je daar nu bij?
Ik geef toe het eerste bijvoeglijk naamwoord vind ik wel belangrijk maar status, geld en macht is wel het laatste dat ik in mijn rijke leventje nodig heb...de combinatie looks and brains aangevuld met een positieve levenshouding, sportief, gezond etend, geen baby's, geen hijgende ex-en maakt dat we tot de conclusie komen dat ik nog steeds in de verlate puberteit verkeer. Ik ben geenszins bereid om met minder genoegen te nemen en dat, dat is een keuze.
Ja zegt hij, als ik ooit alleen kom te staan doe ik net als jij...gewoon lekker eigen stekje, eigen leven....Maris, ook al vind ik het ongeloofwaardig dat jij alleen bent (ik wist het wel als ik single was), jij hebt het echt goed gedaan allemaal en ik moet lachen om je. Ja beste vriend, ik ben nou eenmaal een leukere, platonische vriendin dan partner op dit moment. Zo las ik deze week een gedichtje dat alles zegt:
Ondanks dat ik me niet wil verdedigen doe ik het wellicht toch een klein beetje met deze openbaring. Ik weet dat in de vingers knippen iets oplevert, in de vingers blijven knippen helpt alles weer om zeep :-). Ik ben geen mannenhater, ik ben niet wanhopig op zoek, ik ben gewoon ik en doe alles op mijn 'eigen' wijze ook al loop ik daarmee 20 keer tegen de befaamde muur...ooit ontstaat er een gat in de muur waar ik dan lekker doorheen kan kruipen en kan zeggen I love you.
Op het moment dat ik niet meer schrijf, niet meer praat en niet meer sociaal onderneem dan is het moment aangebroken om je zorgen te maken. Ik zeg...ik kwam alleen op aarde en ga er alleen weer af...dus ben ook zelf verantwoordelijk voor mijn geluk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten