Gisteravond hadden we een feestje..een heel gezellig feestje. Mensen druppelen binnen en ook een boomlange man genaamd Marc met zijn vrouw Sharon. Bij binnenkomst krijgt hij de goedbedoelde vragen/opmerkingen naar zijn hoofd 'geslingerd' over hoe het met hem gaat. Marc blijkt door medicijngebruik veel gewicht te zijn verloren en dat gaat niet onopgemerkt en uitgesproken voorbij. Nu hou ik van open zijn en zijn reactie was dat hij ging vertellen wat er aan de hand is. We raakten in gesprek en al snel mocht ik zijn verhaal lezen, een mooi verhaal met de nodige humor er in. Wat doet Marc? Hij vertelt, legt uit en probeert begrip te krijgen bij 'de omgeving'. Nu is dat, volgens mij, altijd een strijd waarvan je je moet afvragen of je dat gaat winnen. Ik vraag of ik zijn verhaal mag plaatsen op mijn blogspotje want het wordt dan door nog meer mensen gelezen en misschien heel misschien komen er reacties, mooie reacties waar een boomlange man en zijn gezin in hun dagelijkse gevecht zich een beetje gesteund voelen. Hij twijfelt over het feit of de namen moeten worden aangepast want ze zijn herkenbaar en hopen dat dit niet tegen ze zal werken. Sharon kijkt hem aan en zegt:"Geen probleem joh, gewoon namen erin," en zo geschiedde...een mooie boomlange man met een mooie niet-boomlange vrouw zeggen: Doen! Lees zijn verhaal en hopelijk geeft het verhaal inzicht in het dagelijks leven van een ogenschijnlijke, 'normale' man die worstelt met een stoornis. Een stoornis, zoals we allen een afwijking hebben maar de één iets meer dan de ander....
Als zeldzaam ervaar ik de openheid van deze man, ook over zijn onzekerheden. Mooi vind ik het dat mannen dit zo openlijk durven te delen want taboedoorbrekend over jouw stoornis vertellen is 1, man zijn en over jouw (uiterlijke) onzekerheden vertellen is 2. Marc en Sharon zijn bij voorbaat al toppers voor mij omdat ze samen voor openheid kiezen.
Lees:
Een half uurtje meekijken:
Zo nu sigaretje,, wel even lekker toch wel,, ik zie het als terugtrekmomentje.. Even zitten, en proberen om rust te krijgen door een
kankerstokje en de klotetelefoon,, lekker verslavende dingen. Ooit zal
de telefoon m'n ondergang gaan worden,, mensen begrijpen het niet dat ik
enorme rust krijg van dat kutding. De band die klaagt, Sharon die
klaagt, m'n ouders, de familie... Is het me nou eigenlijk waard? Aan de
ene kant niet maar ik moet even aan mezelf denken en m'n rust krijgen
daardoor.. Is het goed? Nee, absoluut niet.. Moet ik eraan werken?
Jazeker..!! Maar hoe? Ooit zal het vast wel lukken, maar nogmaals, het
zal best moeilijk zijn.. Nu is het moeilijk vooral voor de mensen om me
heen.. Vind ik dat erg? Zeker weten.. Doe ik er wat aan? Nope..
Voorlopig niet, maar het zal wel moeten.. Straks maar kijken of ik weer
flink kan eten in de stad ofzo.. Wat gaan we doen in de stad? Doelloos
rondlopen of toch met een doel? Ik wil graag wat kopen.. Dat vind ik
altijd fijn om in de stad te lopen en met iets thuiskomen. Ik wil ook
nog wel m'n haar wassen, ziet er niet meer uit.. Zal ik me laten
knippen? Of kan dit kapsel nog wel? Of ligt dat aan m'n magere gezicht
dat het nu minder mooi zit? Pip is nu aan het huilen, wordt ze stil
nog? Wat zal ze hebben? Zal ze straks nog huilen als we weggaan?? Komt
vast wel goed, denk ik.Wat gaan we de rest van de week doen? Visite?
Of thuis? Moeten we onze gezichten niet laten zien? Tanja, Armin, Jeffrey?
Of afwachten tot zij bellen?
Zal ik nog naar mijn werk gaan? Of toch niet? Kattenbak moet ook nog
gedaan worden. Ding staat op zolder, zou voor mij beter zijn dat ie
naast me zou staan.. Of dat Spin (kat) niet poept en plast. Hij hoeft niet
dood van mij hoor, maar om um te verzorgen vind ik al teveel, heeft hij
niet verdiend, hij is toch best lief. Ik ben best beetje moe nog... Slapen? Graag, maar beter van niet.. Ik
moet ook quality Time kweken met m'n gezin.. Ik kan Sharon er ook niet
altijd voor laten opdraaien.. Maar dat is wel makkelijk eigenlijk...
Sharon is erg goed, te goed eigenlijk.. Ik weet het en ik zie het ook,
maar ik laat dat niet zien op de 1 of andere manier..
Ook daar moet ik flink aan werken.. Ik ben overtuigd dat het me zal lukken.. Maar de vraag is wanneer? En hoe?
Zo maar weer eens peukje doen.. Moet ook weer sigaretten klikken.. Ook
een manier om rust te krijgen.. Belachelijk eigenlijk. Peuken klikken,
roken, telefoon in de hand en daardoor rust?? Bullshit..!! Maar Goed...
Voorlopig werkt dat goed nog.. Alleen de trammelant/gezeur en ruzie
eromheen is minder leuk en minder rustgevend voor me..
Wil ik naar de stad eigenlijk?? Nee, echt niet... Alleen maar om het
gezeur tegen te gaan over hoe ik eruit zie de laatste tijd... Heerlijk
slapen zou me goed doen,, maar ik kan niet altijd aan mezelf blijven
denken.. Ik MOET een keer doorpakken en mezelf vermannen.. Is ook niet
leuk voor Sharon, dat ik weer thuis zou blijven.. Misschien kan Faye
vanavond bij opa en oma slapen vanavond weer? Is voor mij ff lekker
rustig en helemaal voor Faye, qua rust en het wakker worden 's nachts
door Pip.
Maar zal voor Sharon ook wel even lekker zijn. Straks maar even vragen dan...
Zoals verwacht wil Sharon het niet en het is okee.. Niet erg..
Ik zie trouwens net dat het chaos is in de keuken, de tas staat er nog,
het aanrecht is ontploft, was dat de hele tijd al? Zag ik het niet of
is dat normaal voor me die chaos? Blijkbaar wel denk ik.Opruimen dan
maar?? of ff voor me uitschuiven nog?? Zal ik nog even op de bank kunnen
liggen? Voordat we weggaan? Even 10 minuten bijtanken? Ik merk dat de
Dex (medicijnen) begint, en dat ik wat rustiger word nu. Nog wel erg moe..
Misschien is dat een overgang van ADD naar de rust van de Dex.. Heb ik
Dex nodig?? Dat wordt me vaak gevraagd.. Ik heb er helaas heel veel baat
bij, ikzelf zie het als wel als 'helaas'... Esther bijvoorbeeld, ziet
dat toch anders, maar ik zie het toch als helaas, Dat je afhankelijk
kan zijn van een paar kutpillen... Maar voorlopig is het even m'n
redding,, Ik besef dat het ooit toch anders moet, een balans vinden
daarin... Of stoppen, dat is natuurlijk beter... Wel gesprek gehad met
de psychiater en als ik mij aan m'n dosis houd, kan er weinig kwaad.. En
zelfs als ik af en toe meer zou nemen, kan het absoluut geen kwaad..
Maar niet elke dag dus.
Maar helaas val ik ook af door die shit.. Dat is een behoorlijke
nadeel. Nu even flink denken hoe ik goed kan blijven eten bij de Dex..
Zal de redding toch mijn ondergang worden?? Ik bedoel: het werkt zooo
goed voor me, aan de ene kant...maar aan de andere kant, sloopt het
schijnbaar m'n lichaamsbouw... Waar kies ik dan voor eigenlijk? Gelukkig
zijn en rust hebben in m'n hoofd maar wel als een skelet door het
leven?? Of kies ik ervoor om als look a like van de presentator van
'wordt vervolgd' door het leven te gaan met een orkaan, windkracht 12
door m'n pannendak te razen?? Gelukkig nu bijvoeding gekregen van de
arts en gaat de betere kant op.. Maar leef ik voor mezelf of de
buitenwereld???Moet ik mooi zijn voor wie? Toen ik met een vette
onderkin en dikke pens door het leven ging, zei niemand er wat over, ja
alleen Sandro.. Die moest er wel om lachen altijd.. En hij had gewoon
gelijk eigenlijk.. Nu ik daarentegen magerder ben geworden, wordt het nu
des te meer gezegd..maar vooralsnog denk ik maar aan mezelf nu en
besluit ik om te kiezen voor de stilte na de storm..
Is toch erg eigenlijk hè? Ik kies gewoon voor m'n innerlijke rust en dat wordt niet (vaak) gewaardeerd.
Innerlijke rust betekent voor mij dus:
Dex (pillen)
Telefoon
(FB/Twitter/Hyves/what's app/telegraaf/geen stijl)
Terugtrekkend of vluchtgedrag
De Muziek (band/radio/tv)
Niet willen praten
Lekker (alleen) thuis zijn
Zonnebank
Als ik deze dingen zou laten staan allemaal, dan heb ik zogenaamde, hersenstorm (chaos) en zien de mensen mij dus het liefst.
Dus geen Dex, geen telefoon, altijd bij de visite blijven zitten,
stoppen met roken, continu praten en leuk doen en geen zonnebank of
niet teveel...
Dit is dus wat de mensen van me willen,,,en dat snap ik natuurlijk ook
wel maar, dat betekent dat ik dus met deze chaos moet leven?? Dus ik
moet maar leven met die kut-ADD ?? Zolang ik de telefoon maar wegleg en
geen medicatie neem, niet rook en altijd gezellig moet zijn en veel moet
gaan praten.. Dan ben ik gezellig, dan hoor ik er helemaal bij, haha
leuk joh... Marc heeft z'n telefoon niet in z'n hand.. Goed zo Marc!
Zo zien we je graag... Oh ja?? Zien jullie ook hoe ik van binnen ben??
Nee!! Dacht het niet...
Dus schijnbaar word ik geacht om al mijn rustmomenten op te geven omdat
de buitenwereld dat graag wil,, en dat ik maar vette chaos in m'n kop
mag hebben..
Zolang ik de telefoon maar niet in m'n hand heb, geen pillen neem en
altijd maar gezellig ben, altijd het hoogste woord moet nemen of de
lolbroek uithang, dan is het goed... heel goed zelfs.. Voor de
buitenwereld? ja.. Voor mijzelf? Nee...!!
Maar ik zal toch ook moeten kiezen voor de buitenwereld,, ik zal straks
daardoor alleen komen te staan en mensen gaan me daardoor erg haten en
dat kan ook niet de bedoeling zijn.. Want ik bedoel het echt wel goed
allemaal... Dus, een balans zoeken en werken aan mezelf,, ik had graag
wel wat meer begrip gehad van de mensen om me heen.. Ik heb immers ook
begrip voor hen.. En daarbij, zo in en in slecht ben ik toch niet??
Ik ben echt heel blij met de mensen (Sharon, mijn ouders, familie,
vrienden, de band) om me heen, al had ik graag gewild op een klein
beetje (meer) begrip als ik weer eens de telefoon in mijn handen heb.. Of
dat ik medicijnen slik daarvoor of een extra sigaretje neem of dat ik
geen zin heb om te praten of weer eens voor me uit zit staren/dromen..
Misschien komt dat nog eens een keer en dat ik dit niet meer nodig zou
moeten hebben..
Maar nogmaals, ik zou het snappen dat mensen afstand van me zouden nemen
of een hekel aan me krijgen hierdoor. Het komt ook soms over dat ik
dingen verzwijg en dat ik wat te verbergen heb,, maar dat is gewoon niet
zo.. Echt niet.. Maar hoe kun je dat bewijzen? Wat zou ik te verbergen
hebben dan?? En waarover zou ik dan moeten liegen?? Een minnares? Zit ik
aan de drugs? Heb ik schulden? Heb ik problemen? Zit ik op een
crimineel pad? Heb ik ruzie? En zo kan ik nog wel even doorgaan,, alles
heb ik al gehoord... en naar m'n hoofd geslingerd gekregen. Maar het enige
probleem dat er is, dat ben ik zelf.. Niet meer en niet minder.
Ik zou wel gek zijn om bijvoorbeeld vreemd te gaan.. Ik heb een goede
vrouw thuis, die is erg goed voor mijn kinderen.. Waarom zou ik dat op
het spel zetten om een affaire te beginnen??
Waarom zou ik aan de drugs zitten? Ik kan het niet eens betalen en het
is erg slecht voor me, vooral nu.. En waarom zou ik schulden hebben? Dan
zou ik het spoor helemaal kwijtraken... Alleen de schuld bij mijn
ouders, maar daar kan ik redelijk mee leven... Ik heb nooit ruzie en
nooit gehad ook,, dus waarom hoor ik al deze dingen??
Dus daar moet ik ook nog aan werken, kortom werk zat te doen dus...
Zo, maar weer eens voor de spiegel beland, wederom onzeker over mijn
haar en gezicht.. De rest ook wel maar, dat zie ik gelukkig nu niet door
mijn kleding.. Ik bedenk me nu weer, het is lunchtijd... Eten..!! Zin
in..!!
Euh... Echt niet.. Maar moet maar weer eens.. Zojuist weer op de
weegschaal gestaan 75 kilo, het is 13.17 uur en ik heb mijn schoenen
aan.. Klopt dit gewicht? Misschien wel misschien niet..
Nu ik dit even heb geschreven hoop ik echt hierbij dat de mensen een
stukje meer begrip kunnen krijgen over een half uurtje van de constante
chaos in mijn hoofd en leven... Het zal echt niet makkelijk zijn om dit
te kunnen begrijpen. Ik snap het zelf soms helemaal niet..
De mensen die ik ook verdriet heb gedaan, mijn oprechte excuses..
Voor de mensen die me misschien een klein beetje proberen te snappen,
hartelijk dank voor jullie begrip, dat zal mij goed doen..
Dank jullie wel allemaal voor het lezen van een klein gedeelte van mijn dagelijkse gedachtes en gevoelens.
Marc
Geen opmerkingen:
Een reactie posten