Het irritante wekkertje van mijn Iphone gaat om half zeven, deze ochtend....Nu ben ik geen ochtendmens en niet sportief en ga ik deze onhebbelijke patronen van me doorbreken.
Het verschil tussen mijn dochter en mij is is dat zij zeurt en liever lui dan moe is en zeurt als er in actie moet worden gekomen maar is het ook deze dame die wel over een goed bioritme beschikt en een enorme conditie waarvan ik me afvraag hoe ze er aan komt. Dus dat begint al lekker met zo'n pitbull in mijn nek hijgend....Mam, schiet op, we gaan fietsen en niet te laat komen. Mam, weet je wel dat jij het dubbele moet fietsen van wat ik moet doen. Leuk bedacht, mama (met een vette grijns op haar gezicht). Mahaaam, niet stoppen bij school hoor, ik ga alleen verder en jij fietst lekker aan één stuk door (gapt ze gvd gewoon mijn smoesje om even op adem te komen). Maar ik laat me niet kennen en fiets door, wat zeg ik ik neem de langere route...(spijt, spijt, spijt na 1 kilometer....)
Goed, ik fiets, mijn kuiten en mijn billenbips doet pijn, te weinig vet op mijn kont en nu gaat dat niet veranderen aangezien mijn vet andere voorkeursplekken heeft dus ik overweeg een zadel met water of iets dergelijks.... Op de heenweg werd ik boos, boos op mezelf, boos op Kris..."Hoe stom kun je zijn om jouw conditie zo te verwaarlozen?" en "Hoe stom ben je om continu voor jouw moeder te fietsen?"
Ik voel me echt behoorlijk waardeloos en vraag Kris of ze alsjeblieft voor mijn kleine beetje gevoel voor eigenwaarde gewoon naast me wil fietsen en dus zich even aanpast (subtiel graag). Ze lacht en begint over hoe vaak zij moet trappen om vooruit te komen en hoe vaak ik moet trappen...Hihi, ergens baal ik hiervan maar het is ook wel weer komisch...dat blaag heb ik leren fietsen en ze fietst me er compleet uit. Hilarisch, ik in sportoutfit en zij gewoon pretty as always...Ik leg haar uit dat we elkaar helpen, ik leer haar hoe ze veilig door de stad kan fietsen (in haar eentje over een tijdje) en zij helpt mij door samen stukken te bewegen en mama weer fit te krijgen. Vindt ze best een goede deal maar koppelt er aan...misschien is het beter als je altijd met me blijft meefietsen....Haha...nee, nee en nog eens nee....
Nu heb ik het binnen de gestelde tijd gered en klein beetje trots kruip ik hijgend en kreunend achter de laptop om mijn belastingzaken even te bekijken om vervolgens in een warm bad te duiken....Ja Marissa, wordt binnenkort druk...want projectu.nl gaat meer vorm krijgen.
"Walgelijk Maris", ....ooit sportte je fanatiek..."Waar is dat meisje gebleven?", vraag ik me hardop af? "Goed zo", zegt mijn andere ik, "Je bent weer een beetje terug...en niet weer wegrennen"!
x
Geen opmerkingen:
Een reactie posten