Make love and no war

Vermoeiend is het...criminaliteit en de gevolgen daarvan. De ellende in Syrië, niet te bevatten dat mensen elkaar bloot stellen aan dergelijke praktijken. In gesprek met een oude bekende die een grapje maakte, maar ook weer niet, ieder mens heeft een aantrekkelijke en leuke kant zelfs...en hij noemde een oorlogsmisdadiger. Ik realiseer me terdege dat iedereen een verhaal heeft maar je hebt altijd de keuze...en als deze mensen vast zitten door macht dan heb ik alleen sympathie voor de jongeren die nog niet genoeg ervaring hebben om zich los te worstelen van de vermeende macht. Soms zijn daders inderdaad slachtoffer....

Maar als we dan met daders annex slachtoffers te maken hebben, is het dan niet zo dat er ergens in de preventie, curatie en nazorg (lees opvoeding, begeleiding van derden, strafrechtelijk, reclassering etc...) iets dramatisch misgaat? 

Miljoenen geleerden op de planeet, miljoenen niet-geleerden op de planeet..ik zie een balans! Valt het te analyseren eigenlijk? Is het zo dat we een percentage criminaliteit gedogen? Is het zo dat een percentage slachtoffers van geweld ingecalculeerd is? Ik denk aan die ene jongen die ik ken die getroffen werd door een ziekte met dood als gevolg, die niet werd geholpen omdat er te weinig mensen zijn met die ziekte en de behandeling hiervan te duur is? Is dit dan welvaart? De nederlander loopt het vuur uit de sloffen met de collectes, doneert flink en is dit geen signaal dat we het anders willen? Is het niet een optie om die enorme winststijgingen van zorgverzekeraars (afgelopen jaar) verplicht in de maatschappij te (her)investeren voor onderzoek en het echte goede werk dus geen porsche voor de directeur en zijn secretaresse. 

Zo stond ik als 18-jarige een keer op het station om de trein naar mijn stageplek te nemen. Ik was vroeg en ging alvast in de trein zitten. Ik voelde dat iemand me aankeek en zag een schim en wat bewegingen. Nu had ik al een jaartje of drie een vriendje dus ik kon 1 en 1 bij elkaar optellen om tot de conclusie te komen wat deze man aan het doen was. Ik keek de andere kant maar op en hoopte dat de trein snel vol zou lopen met mensen. Vraag me niet waarom ik niet ben weggelopen, ik bleef zitten en negeerde het maar....In die paar minuten draaide mijn hoofd overuren en wist ik dat deze man alleen een  kick kreeg van aandacht dus dat gaf ik niet en bleef rustig zitten. Niet wetende dat het ook anders had kunnen uitpakken. Maar de man (mag de titel man niet dragen, maar goed) ging voor me staan...zo van, oooh jij negeert mij dan kom ik wel dichterbij.....de trein liep vol en hij verdween...Ik ging lekker aan de slag bij het reclamebureau en was de hele dag creatief bezig. Aan het einde van de dag drong tot mij door dat ik dit moest gaan melden. Rijkelijk laat maar vol vertrouwen in het systeem...Nooit weer iets gehoord van wie dan ook. Nu was ik destijds best nuchter en kon ik het vergeten, het gezicht nu zoveel jaren later kan ik echter nog steeds uittekenen. Ik besloot...als ik ooit iets meemaak en een steentje kan bijdragen doe ik dat. En dat, dat was de meest foute beslissing ooit. 

Er volgden nog drie ervaringen waaronder een mishandeling op straat. Mijn toenmalige vriendje en ik liepen bij toeval voorbij en hij zei: doorlopen! Ik zei: doorlopen? Ben je werkelijk niet goed? Die man ligt zwaargewond op straat en niemand helpt. Zie dan! Zie dan! Zie dan! Had jouw vader kunnen zijn! 

De relatie stond op dat moment redelijk op knappen want hoe kun je iemand voor half dood laten liggen. Ik begon te rennen en zocht hulp....niemand! Gewoon in een drukke straat, niemand! Okay, dan breng ik hem naar het ziekenhuis om 1,5 jaar later een oproep op de mat te krijgen....de man was arbeidsongeschikt geschopt en faillissement aan de broek. Ik ging en deed mijn verhaal en ik zag dat het niet er toe doet wie er wordt berecht, als er maar iemand wordt berecht...ook een failliete man dus de schade werd niet verhaald, een werkstraf volgde. De man het echte slachtoffer bracht me bloemen en had nog ergens een cadeaubon liggen die hij me gaf: sorry, bijna niet meer geldig maar ik heb geen geld om iets voor je te kopen, je bent een engel.  

En zo zit ik alles te overdenken en zie dat ik een conclusie moet trekken. Mijn gevoel voor rechtvaardigheid levert niets op, mijn gevoel dat ik alleen verantwoordelijk ben voor mijn kind en mezelf wordt met de dag duidelijker, mijn insteek om begaan te zijn met anderen levert niets op. Ik zit alleen in mijn huis en na een paar weken verder te zijn met de laatste (letterlijk en figuurlijk) ervaring voel ik mijn hart van woede van slag zijn. Te veel informatie deed me de das om en ik weet hoe het eindigt...daders zijn slachtoffers. Nu ben ik van mening dat iedereen een kans moet hebben in de maatschappij. De definitie van kans is echter subjectief, ik vind dat iedereen een tweede kans moet hebben en zo uit ik mijn wens dat iedereen die misgaat eens een keer de tweede kans krijgt om het goed te doen. En hoe? Laten we daar nu eens de geleerden van de planeet een mooi plan voor laten maken waar tijd, effectiviteit en kosten meetellen, net als die jongen die geen behandeling kreeg omdat het te duur is! 

Ik zal zo eens kijken of ik nog iets moet betalen of dat ik iets moet doen om te voorkomen dat ik sancties krijg, verder dan dat kijk ik niet meer. Want dat kunnen we heel goed in Nederland, sanctioneren. Ik ga sparen om dit land ooit achter me te kunnen laten....ik leef liever in relatieve eenvoud met weinig geld met de zon op mijn bol, een zelfgemaakt glas wijn met blauwgetrapte druiven druipend van mijn voeten..

So long....een blog met iets minder humor maar voor mij iets waar ik de laatste dagen veel over nadenk....want alle gein is natuurlijk leuk maar ook niet meer dan a way of life want een dag niet gelachen is....

Fijn weekend allen!

Bier Hier!

Holadiejee....het leven is één groot feest tussen 19.00 en 23.00 op vrijdag de 30ste augustus....

Als ik de eerste slok van mijn biertje neem kan ik niet anders dan zeggen...fuck wat lekker. Ik kijk de dames aan en we lurken bijna allemaal aan een glas. Bijna allemaal....want de rosé-automaat is kapot. Ja je leest het goed, de wijn komt uit een automaat en wij lachen ons slap hierom, klinkt als een foute highschoolparty. Okay, vooruit....doe ons dan ook maar bier....Twee biertjes volgen en er blijft één van ons zitten zonder drinken....Hey...je bent wel de enige zwarte in ons midden, dus misschien word je gediscrimineerd...oh jee de alcohol gaat nu al werken...Ah kom op, vraag even of het komt dat je zwart bent...We vragen beleefd waar haar biertje blijft...de bier-automaat is kapot....Nou de toon is gezet en wij hebben enorme lol...verplicht aan de witte wijn uit automaat dat werkt...Vier steken een sigaret op en wij rokers zeggen vrijwel tegelijk...............tjeee...dat komt niet vaak voor dat we in de meerderheid zijn. En worden stiekempjes ff blij ons tijdelijk begrepen te voelen en volledig niet crimineel te zijn. Verrek ik zie nog iets..wij hetero's zijn ook in de minderheid. Mijn pruillipje gaat hangen want aangezien er al weinig loopt is de verhomonisering ook zichtbaar, hahaha. 

Met muntjes op zak lopen we alle tentjes af voor wat lekkere culinaire hapjes want het jaarlijkse feestje in de stad wordt door ons niet gemist. Ik hoor mijn naam en zie een meisje (nu vrouw al maar in mijn geheugen een meisje) en we kletsen een tijdje. Ze leest mijn blogs en wacht op een boek van me. Ooh zegt ze...en noemt een naam van iemand die ook mijn verhalen leest...Ik ken de naam van vroeger en ik denk wat leuk....Nou welkom alle mensen die ik ken en niet ken waarvan ik geen idee heb dat jullie lezen...Wat was dat leuk om ergens te lopen en je zo positief wordt benaderd over iets dat je met passie doet. Dank je, mooie mevrouw! 

Nu zit ik al koekjes vretend want die kleine hapjes waren niet genoeg op een stoel in een stil huis, even iets schrijven en zo mijn bed in. Zat ik vanmiddag even in tranen om een liedje dat me aan iemand deed denken die ik al 4 jaar moet missen en om nog een paar andere zaken herpakte ik me en sprong op de fiets om even te genieten. Deze week was best heftig en nog steeds betreur ik wat zaken die ik niet weet te keren maar het is zoals het is en het leven gaat door. Nog steeds zit ik in mijn hoofd met iemand en dat moet ik oplossen....zo makkelijk als ik schrijf en praat zodra ik iemand leuk vind klets ik poep........en zo wandel ik mijn trap zo op, richting mijn bed waar ik alleen ga liggen en heel snel de ogen dicht gooi en hopelijk heel hard snurk.....

toedeloe weer!

De wereld is rond, you always meet twice....

De wereld is rond, you always meet twice....

De afgelopen weken heb ik op de rem getrapt...een tijd low profile werken, een tijd low profile sociaal, veel relaxen, veel lopen, huis opruimen en de ramen tien keer lappen....en dan blijkt de wereld rond....

Four in a row....

Ga je het aan, Maris? Ga je echt een gesprek aan met mensen waarvan je weet dat het verleden is en je je af moet vragen hoe dat in het heden een plek heeft? Ik besluit, ja ik doe het...Ik twijfel aan mijn vaardigheid van los kunnen laten en ik ga gewoon open gesprekken in en kijk of ik nu (zoveel tijd later) objectiever kan kijken...je weet wel...ego en emoties geen plek geven. En zo begon ik drie weken geleden aan direct de meest extreme ervaring waarover ik in mijn boek verder schrijf. Anyhow, nummer één is geparkeerd...niet wetende dat nummer twee snel zou volgen...Wat is er aan de hand? Heeft het universum me beloond nu ik rust heb genomen met ook rustig kunnen wachten op antwoorden zonder dat ik iets hoef te doen. Ik geef het universum een applaus want is best aardig dat je de kans krijgt om zonder inspanning dit te kunnen doen.

En dan gisteren nummer vier en nummer vier is overigens mijn nummer één. Ik hoopte dat ik eindelijk na decennia de moed had tot een duidelijk omschreven vriendschap kon komen. Deze jongen die nu man is, neemt zo'n enorme plek in in mijn hele leven dat het onverklaarbaar is en totaal niet realistisch. Hoe kan het zo zijn dat je iemand jaren niet ziet en dan ineens na 20 jaar toch weer die befaamde bominslag te ervaren, zo geschiedde kleine vijf jaar geleden. Nooit meer opgezocht natuurlijk want het leidt tot niets en is alleen maar verwarrend. 

We mailen al jaren en heel af en toe durf ik iets te zeggen hierover en zo gisteren...jij en ik weten dat het niets is en dat het nooit iets zal zijn, we hebben beiden een ander pad ooit gekozen en laten we zeggen dat we penvrienden zijn.....De reactie dat hij niet begreep wat ik bedoelde maakte dat ik het gewoon letterlijk moest schrijven...hij zei: thanks penvriendin xxxx. 

Yes, yes hij bevestigt het eindelijk en ik dank hem daarvoor.....Niet lang daarna volgden de woorden: ik heb gezegd: de wereld is rond (en niets meer en niets minder).  De bodem zakte even onder mijn voeten weg want ik wil zo graag dat ik van dit gevoel af kom, lijkt wel gewoon niet de bedoeling. Hij zegt...wij weten dat dit altijd zo zal blijven en dat we vroeg of laat elkaar tegenkomen..Ik denk terug aan twee jaar geleden dat ik hem ergens zakelijk zag lopen en ik echt de benen heb genomen om niet weer zo'n bominslag te hoeven hebben. Ik zeg dit in de mail en wat krijg ik...jammer...Jammer...lijkt mij niet want jij en ik zullen geen wij zijn. Jij, mijn allereerste jeugdvriendje, wij gaan elkaar nooit meer zien, niet gepland en ik zal alles doen om je niet te zien...kom op laten we gewoon schrijven over ditjes en datjes...en jij gaat gewoon door met gelukkig zijn met de vrouw van jouw dromen en ik...ik ga gewoon door... Stilte volgde...(ik hoor hem nu denken...ik ben druk)

Ik ga naar bed en droom de gekste dingen..ik ben ergens op visite voor het eerst en zie een kind op de bank knuffelen met een combinatie tussen een beer en een tijger...Ik vind het enigszins merkwaardig maar bedenk me dat er niets erger is dan slangen in een huis.....Terwijl ik dat zeg zie ik een boomstammetje op tafel met....een slang, ik lach naar de slang en de man naast me zegt...Oen, je lacht naar die slang en je ziet die andere (gifgroene) niet zijn kop uitsteken naar je..... Ik raak in paniek en ook op een dressoir zie ik een boomstam met.....De jongen op de bank speelt gewoon met de halve beer door en ik vraag of ik gewoon naar buiten mag....

Als ik wakker word bedenk ik me dat dieren zoveel zeggen over persoonlijkheden want dat dierenspelletje gebruik ik in trainingen....een slang, meerdere slangen...dat is de kern.....en die halve beer gecombineerd met de tijger....ja ik heb de boodschap helder....de halve beer en tijger ben ik.....lief, knuffelig maar met klauwen en temperament.....Dat jongetje....wie is dat jongetje....ik weet het en ik lach want de slangen zijn weg. En zo sloot ik onbewust een verhaal af en is de vervolgstap redelijk helder...want ik liep naar buiten en zal nooit meer terugkeren. 

TGIF!

De pita versus de klik

Pita.....zet koffie, ik kom even bijkletsen. Ik lach want ik geloof het niet dat hij serieus wil thee drinken bij me. Nou spring onder de douche jij, doe ik dat ook en we kletsen even bij. Jaren voorbij gekropen en nadat wij elkaar de tent uit hebben gevochten zaten we een kop thee te drinken, no hard feelings at all....

Nu had ik geen koffie thuis dus werd het thee. Water moest ik koken in de pan want de waterkoker is na mijn opruimactie van de aardbodem verdwenen. Leuke hut, heb je toch! Wij kletsen bij, gewoon even een klein uurtje over van alles en nog wat. Pita...gek mens ben je, we hadden het leuk maar oh jee wat waren wij allebei moeilijk. Ik lach want er is er maar één moeilijk nu....hij gaat trouwen...ik lach want dit is wel het mooiste nieuws dat ik hoorde. Wij babbelen even door en hij geeft me wat analyses en zegt: Maris, het is gewoon in de vingers knippen, dat is alles. It's in your hands, wat jij wil. Ik begrijp de boodschap en weet dat hij gelijk heeft.

Zijn humor is enorm en binnen no time lig ik in een deuk. Hij gilt: we gaan niet neuken hoor! Ik zeg: sssst, ik heb buren hoor. Hij gilt: Oh nee, jij kan niet neuken.....Ik lach en lach en houd mijn mond want ieder schepje er bovenop maakt hem losser in zijn woorden en ik moet toch echt gewoon de straat nog op kunnen. 

Ik denk..weet je als je toch bezig bent wil ik je wat vertellen. Ik ontmoette een tijd geleden iemand en ik heb dit, dit en dit gedaan en er een einde aan gemaakt. Hum hum pita....okay even heen en weer....dus je hebt om allerlei randzaken de klik vaarwel gezegd. Ik denk en denk en realiseer me dat dat absoluut de kern is. Hum...fuck...een lijstje met twee boeken en een naam van een vrouw schrijft hij op: vrijdag heb je dit gekocht en je begint met boek twee. Want Maris, je bent echt een gekke (positief bedoeld) en leuke vrouw en als jij de deuren open zet (want dat doe je helemaal niet) dan kan het lukken....WTF zegt hij, hoe oud ben je? Ik lach want ik begrijp meer dan 100% wat hij bedoelt. 

Bij de deur zeg ik....weet je, ik ga ook trouwen....ik weet waar en hoe het eruit ziet...de vraag is wanneer...Hij lacht en zegt...je bent een slimme vrouw en je moet nog 1 ding doen en dat is 1 keer in jouw vingers knippen...

Ik zwaai hem uit en hij verdwijnt net zo snel als hij kwam...hijst zijn broek nog even op, bliept zijn auto van het slot...

De Ex

Wij houden van loungen, van gezellig een terrasje pakken, of het nu een wijntje of cappuccinootje is of gewoon lekker in de tuin...mensen om ons heen, mensen kijken, bijkletsen, beetje zeuren over het wel en wee, beetje koken met vrienden en af en toe heerlijk dansen. 

Wij, de dames, echte die-hard singles zitten vaak samen en wanen ons in de serie Gooische vrouwen. Wij zouden absoluut een goede second in the row zijn maar ja daar houden we niet van hè, het principe last in, first out kennen we. 

En zo zaten we een tijd geleden grapjes te maken over dat we eigenlijk een goede psycholoog moesten zoeken die ons als groepje kon helpen. Best een leuke grap en mijn vriendinnen hadden natuurlijk niet verwacht dat ik een psycholoog zou mailen met onze hulpvraag. Ik had zo bedacht dat we maar een mannelijke variant moesten zoeken want wij vrouwen konden het ondanks alle wijn, studiemateriaal en muziek niet uitleggen. Dus een man zou dat hoogstwaarschijnlijk wel. 

Ik stuurde een mail en warempel de man nam het serieus...
Oei nu moet ik het uitleggen aan de dames. Dus ik las het voor en nadat we keihard moesten lachen besloten we allemaal om ons aan te melden voor de intake. De man moest eerst ons individueel spreken. Dus daar gingen we.....Natuurlijk wilden we alledrie echt wel dat het ons verder zou helpen maar de beste man had na drie intakes een lading grijze haren erbij, een woeste blik en kon er geen soep van maken. Hoe krijg ik die mutsen in een groep en worden ze er allemaal beter van....Van de drie bleek er één alles redelijk te begrijpen en constructief te handelen (was ik niet) en die andere twee hadden het briljante vermogen om ondanks zeer verschillende persoonlijkheden op dezelfde wijze alles om zeep te helpen en vooral niet elkaar te helpen. Uiteindelijk kwam de groep nooit tot stand. Op zich merkwaardig want hoeveel praatgroepen zijn er wel niet. Ken je die mensen dan? Zijn die allen positief? Nou wij besloten er maar geen energie meer in te stoppen en we kochten weer wijn en accepteerden maar dat we niet volledig goed ontwikkeld zijn. 

Dit alles is nu meer dan een jaar geleden en wij kunnen zeggen dat we best goed in ons velletje (hahaha....moet je eens uitspreken) zitten en als we terug fietsen van een donderdagavond stad zien wij tot onze verbazing voor het eerst in jaren een hele, mooie man ons tegemoet fietsen. Wij hadden het over koetjes en kalfjes maar werden tegelijk stil. Ook merkwaardig want we vinden nooit dezelfde man(nen) leuk. Wij kijken en kijken en zijn verdomde stil....de man passeert ons en kijkt en geeft ons een grote glimlach en zegt: "hooooooi". Wij kijken elkaar aan en plassen in de broek van het lachen...we zagen dat dat een bekende van ons is en nooit hebben wij bedacht hoe mooi die man is. Hij, hij is de ex van een vriendin, ongeveer 20 jaar kennen we hem en zo ineens viel het ons beiden op. 

Potverdomme zegt de vriendin....die verlaat je toch niet! Knap, intelligent, lief, zorgzaam, sportief en hard werkend...we duiken achter de laptop om hem te zoeken....en wat denk je....niet te vinden....we hadden hem willen mailen om gewoon even zijn ego te strelen. 

We stikken er bijna in want we concluderen dat de eerste leg (hahaha, ook fout) meestal de beste is. Ik denk even aan mijn ex man en zoveel redenen waarom ik vertrok maar hij is en blijft de liefde van mijn leven, de knapste man die ik ooit heb ontmoet en thank god dat wij samen de eerste leg hebben gedaan want wij hebben ook het mooiste en liefste meisje van de wereld geproduceerd. 

Je moet op het hoogtepunt (meestal) vertrekken: if you love someone you must be prepared to set them free en zo ging ik....

vrouwenliefde

Wat zeg je? Huh....jij bent lesbisch? Ik zak neer op de bank en kijk even diep en glazig in de ogen van één van mijn allerbeste vriendinnen. Zij, mijn maatje die volledig begrijpt hoe ellendig de mannenshit is, zij die op dezelfde wijze over sex praat (is n.l. direct en vaak not done voor velen). Ik schud, niet zichtbaar, mijn hersens want deze informatie had ik niet verwacht. Okay, hit it babe...vertel wat heb je ontdekt, hoe, wat, wie, wanneer en waarom denk je dat? Onwennig vertelt ze haar verhaal kort voor de zomer van 2012. Ik luister en luister en zie dat het serieus is en dat ze lange tijd hier alleen mee heeft gelopen. Bang voor wellicht reacties, familie, vrienden, werk.....Nou ja, ondanks dat ik het nooit heb bedacht en dus niet zag aankomen kan ik alleen maar blij zijn voor haar want is toch te gek als je weer een puzzelstukje van jouw leven op de plek hebt. Okay, schoonheid en nu? 

Ik ben op dat moment een beetje verdrietig en in shock...waarom heb je zo lang alleen hiermee gelopen. Ook al begrijp ik dat zeker...eerst zelf zeker weten voordat je je brandt...ja want zo intolerant zijn velen helaas wel. Schoonheid, wij niet hoor dus vertel....tussendoor vraag ik me wel af of ik ooit nog zo'n leuk kletsmaatje vind die de verhalen over mannen zo sappig en keihard parkeert net als ik....Hoe moet dat nu met onze gedichtenbundel, trut! En wat moet ik nu vragen:"is ze zacht en rond?" Hahaha, we lachen er ook nog om en ik weet dat haar lesbiënneschap totaal niets zal veranderen aan onze vriendschap, alhoewel? Na een tijdje heeft ze iedereen het verteld en warempel niemand heeft afkeurend gereageerd en als snel startten wij met een plan met doelstelling: voor 31 december 2012 moet je jouw eerste ervaring hebben gehad. Ja sorry mensen, zo praten vrouwen met elkaar (veeeeel vrouwen). Dus een periode van stappen en aanjagen begint....arm kind....

Ik sleep haar mee naar een spirituele beurs waar ze als wetenschapper totaal geen geloof in heeft. Ik als minder geleerde geloof het een klein beetje of ik wil het graag geloven (soms). Zij krijgt te horen dat ze in december de liefde gaat ontmoeten. Huh....net ontdekt en in december bedje al gespreid (of zoiets). 

En wat hoor ik, wat hoor ik....meisje...ga weer studeren en na jouw 41 ste (ruim begrip) ontmoet jij de liefde. Zij lacht en denkt.....ja duhhh...je zwetst maar wat. In de zomer en herfst gaan we stappen en moedig als ze is doet ze braaf mee....ze is geen versierder dus with some help wijzen wij graag vrouwen aan en blijven haar attenderen op de doelstelling...Okay.....de doelstelling hijgt in haar nek en ze gaat tegen al haar bezwaren in op een datingsite. Nu kent ze de verhalen van mij dus acht ze de kans erg klein dat dat wat wordt (alsof het niet aan mij ligt :-). In december treft ze een vrouw, net als zij een mooie vrouw (geen pottenuiterlijk en tuinbroek) maar gewoon een vrouwelijke vrouw. En aangezien het december is moeten wij lachen want het zal toch verdomme niet waar zijn. Onze doelstelling en plan van aanpak wordt ineens een beetje vies want deze vrouw is voor haar geen doelstelling, zij is de liefde van haar leven. 

Tegenwoordig zitten wij met een afgeslankte vrouwengroep wijn te drinken, muziek te luisteren en mannen te bespreken. Alhoewel er valt weinig te bespreken meer want we hebben niets te bespreken alles is verleden tijd. We sturen deze lesbo een app....verrader! Waar ben je als wij wijn drinken en onze shit op tafel gooien? Dames, ik mis de avonden met jullie maar ik ben uit eten met de vrouw van mijn leven en wil nooit meer terug. 

Als ik haar zie loopt ze voorbij met een gebaar waaruit je kan opmaken dat het een sexuele handeling met een vrouw is, ze knipoogt erbij en ik lach...want er is niets verandert in onze vriendschap en ze plaagt me want ik visualiseer snel...ik vraag haar hoe ze in vredesnaam nooit op mij verliefd heeft kunnen worden...ze lacht en zegt...je bent te licht van huidskleur en dominant...Dus vriendin, je begrijpt met terugwerkende kracht de fuckers (haar woord)? We lachen want het is gewoon allemaal komisch en wij zijn blij voor haar en voor ons want we hebben een vriendin erbij. Ik vroeg haar gisteren of ik hierover mocht schrijven en zij is net als ik: natuurlijk wellicht heeft iemand er iets aan en gooi het in de ether.

Twee mooie vrouwen vierden onlangs hun samenwoonfeestje en wij schonken ze een peper- en zoutstel....wachtend op het volgende goede bericht.

Sabel me maar snoeihard neer.....

Vanochtend werd ik wakker nadat ik heerlijk heb geslapen...hè, hè,.....de energie borrelt omhoog en de passie viert hoogtij in mijn lichaam. 

Met een fantastisch BBQ-feestje in het vooruitzicht besluit ik om ook nog even te werken. Mijn vingers dwarrelen over het toetsenbord en ik weet gewoon direct wat ik kwijt wil. Nadenken, bewust of onbewust is klaarblijkelijk ook werk want het kost me echt een paar minuten, hooguit 30, om tot een volledig concept te komen voor de site. De teksten mail ik door naar mensen waarmee ik altijd goed heb gewerkt en ik vraag ze of het willen afknallen...gewoon snoeihard neersabelen maar...Ik wil graag voorkomen dat ik helemaal zelfvoldaan en volledig bevredigd naar mijn site kijk en de ontvanger neemt de ruimte die ze wel mogen nemen bij mijn blogs maar niet in zakelijke sferen....

Ondertussen werk ik mijn marketingplan verder uit en benader een fotograaf en een videograaf/journalist...Wat leuk als je mensen kent en gewoon een korte vraag kunt droppen en je ook snel antwoord krijgt. De opnamedag is snel bepaald en de beste man heb ik lang niet gezien en zowel hij als ik verheugen ons erop. Nu een filmscript om de boodschap heen schrijven en dan gaat hij dat ook afknallen op verzoek. Hij grapt nog even en zegt Maris, ik hou niet van SM. Leuk grapje tussen woordfetisjisten....wij bedoelen vanzelfsprekend social media maar aangezien wij man en vrouw zijn moeten wij even de andere kant belichten.

Terwijl ik werk komen er berichtjes binnen...zal ik brownies of salade meenemen of wat anders lekkers? Hum...ik denk na en doe eens een keer serieus...nee hoor, ik heb alles thuis en ik weet wat lekker is. Wel heb ik aan een vriend gevraagd om zijn heerlijke uiensalade mee te nemen want daar kan ik niet aan tippen...

Best een saai blog met weinig toestanden maar weet dat ik vandaag enorm blij ben met mijn bedrijf en ook ik heb gewoon een serieuze, zakelijke kant.

Love to you all.

So I love you

Begeef ik mij momenteel in een redelijke, rustige fase en heb ik mezelf even heel veel vrije tijd gegund gaat de pling pling op What's app...Ben je thuis? Kom ik even...gezellig even koffievisite van een vriend. 

Even gezellig bijkletsen en dit is werkelijk een hele, aardige, positieve man waarmee het altijd goed gaat. Terrible....die mensen heb je echt. 

Nadat ik alleen maar complimenten krijg over dat ik slanker ben dan...(ik vraag hardop....wat is jouw referentiekader...1 jaar, 5 jaar...zeg het maar). Uhhh een jaar, is het antwoord. Ik kijk glazig en kijk heel voorzichtig naar beneden want ik loop toch echt in een strak topje met jeans. Ja joh...je bent een mooie vrouw volgt nog even. Feit is dat sporten niet slanker doet voelen, van die keiharde benen in een broek en een boord strak omsnoert toch echt mijn lichaam. Aannemen Marissa....niet tegenin gaan, gewoon aannemen...dus ik zeg: Hey, dank je! 

De vraag hoe het met de mannen is, niet verwarren met de liefde, maakt me aan het lachen. Hij zegt, ik lees altijd jouw verhalen en ik ken je...jouw humor maar ik hoor wel eens dat mensen denken dat je desperate bent of een mannenhater. Ik lach want dat is het mooie van schrijven en lezen...je mag er van maken wat je wilt. Deze intelligente man en ik praten over levensfases en dat het er gewoon bij hoort.....niks desperate, niks mannenhater, gewoon een verlate, uitgestelde puberteit achter de rug en wat heeft het me gebracht? Haha en nu moeten we nog harder lachen.....een veeleisende vrouw die eigenlijk helemaal geen zin heeft in water bij de wijn doen. Hij gooit zijn beeldvorming op tafel over de voor mij ideale man....en het blijkt een goeduitziende, statusgerichte man...Mijn ogen worden nu groot...hoe kom je daar nu bij? 
Ik geef toe het eerste bijvoeglijk naamwoord vind ik wel belangrijk maar status, geld en macht is wel het laatste dat ik in mijn rijke leventje nodig heb...de combinatie looks and brains aangevuld met een positieve levenshouding, sportief, gezond etend, geen baby's, geen hijgende ex-en maakt dat we tot de conclusie komen dat ik nog steeds in de verlate puberteit verkeer. Ik ben geenszins bereid om met minder genoegen te nemen en dat, dat is een keuze. 

Ja zegt hij, als ik ooit alleen kom te staan doe ik net als jij...gewoon lekker eigen stekje, eigen leven....Maris, ook al vind ik het ongeloofwaardig dat jij alleen bent (ik wist het wel als ik single was), jij hebt het echt goed gedaan allemaal en ik moet lachen om je. Ja beste vriend, ik ben nou eenmaal een leukere, platonische vriendin dan partner op dit moment. Zo las ik deze week een gedichtje dat alles zegt:



Ondanks dat ik me niet wil verdedigen doe ik het wellicht toch een klein beetje met deze openbaring. Ik weet dat in de vingers knippen iets oplevert, in de vingers blijven knippen helpt alles weer om zeep :-). Ik ben geen mannenhater, ik ben niet wanhopig op zoek, ik ben gewoon ik en doe alles op mijn 'eigen' wijze ook al loop ik daarmee 20 keer tegen de befaamde muur...ooit ontstaat er een gat in de muur waar ik dan lekker doorheen kan kruipen en kan zeggen I love you. 

Op het moment dat ik niet meer schrijf, niet meer praat en niet meer sociaal onderneem dan is het moment aangebroken om je zorgen te maken. Ik zeg...ik kwam alleen op aarde en ga er alleen weer af...dus ben ook zelf verantwoordelijk voor mijn geluk.



 

Thanks to the international readers

Hello!

I am trying to write english as good as dutch and perhaps better....although the dutch humor (is it humor?) (I mean....so you can have a big laugh about my silly life or silly me) is most of the time not very well received translated in an other language than dutch. 

I admit...we are strange birds...the dutch people and certainly me, I know.  Once I had a verbal fight with a general manager in the UK because I translated our jokes.... 

Forgive me all the mistakes I make in written...it has been a long time ago I wrote english and be glad you won't hear me speak.

I started to write blogs after having written for over 10 years in a reasonably private environment. This month I was suprised to see that so many people read my blogs and from several countries. To all the people from: The United States of America, Germany, Belgium, Servië, Singapore, France, Russia, Austria, Switzerland, Turkye and Oekraïn (I hope all correctly written and too lazy to check...) many thanks for taking time to read and trying to understand someone living in that sille country... The Netherlands.

With regards

Marissa

Ik hijg en kreun....

Het irritante wekkertje van mijn Iphone gaat om half zeven, deze ochtend....Nu ben ik geen ochtendmens en niet sportief en ga ik deze onhebbelijke patronen van me doorbreken. 

Het verschil tussen mijn dochter en mij is is dat zij zeurt en liever lui dan moe is en zeurt als er in actie moet worden gekomen maar is het ook deze dame die wel over een goed bioritme beschikt en een enorme conditie waarvan ik me afvraag hoe ze er aan komt. Dus dat begint al lekker met zo'n pitbull in mijn nek hijgend....Mam, schiet op, we gaan fietsen en niet te laat komen. Mam, weet je wel dat jij het dubbele moet fietsen van wat ik moet doen. Leuk bedacht, mama (met een vette grijns op haar gezicht). Mahaaam, niet stoppen bij school hoor, ik ga alleen verder en jij fietst lekker aan één stuk door (gapt ze gvd gewoon mijn smoesje om even op adem te komen). Maar ik laat me niet kennen en fiets door, wat zeg ik ik neem de langere route...(spijt, spijt, spijt na 1 kilometer....) 

Goed, ik fiets, mijn kuiten en mijn billenbips doet pijn, te weinig vet op mijn kont en nu gaat dat niet veranderen aangezien mijn vet andere voorkeursplekken heeft dus ik overweeg een zadel met water of iets dergelijks.... Op de heenweg werd ik boos, boos op mezelf, boos op Kris..."Hoe stom kun je zijn om jouw conditie zo te verwaarlozen?" en "Hoe stom ben je om continu voor jouw moeder te fietsen?" 

Ik voel me echt behoorlijk waardeloos en vraag Kris of ze alsjeblieft voor mijn kleine beetje gevoel voor eigenwaarde gewoon naast me wil fietsen en dus zich even aanpast (subtiel graag). Ze lacht en begint over hoe vaak zij moet trappen om vooruit te komen en hoe vaak ik moet trappen...Hihi, ergens baal ik hiervan maar het is ook wel weer komisch...dat blaag heb ik leren fietsen en ze fietst me er compleet uit. Hilarisch, ik in sportoutfit en zij gewoon pretty as always...Ik leg haar uit dat we elkaar helpen, ik leer haar hoe ze veilig door de stad kan fietsen (in haar eentje over een tijdje) en zij helpt mij door samen stukken te bewegen en mama weer fit te krijgen. Vindt ze best een goede deal maar koppelt er aan...misschien is het beter als je altijd met me blijft meefietsen....Haha...nee, nee en nog eens nee....

Nu heb ik het binnen de gestelde tijd gered en klein beetje trots kruip ik hijgend en kreunend achter de laptop om mijn belastingzaken even te bekijken om vervolgens in een warm bad te duiken....Ja Marissa, wordt binnenkort druk...want projectu.nl gaat meer vorm krijgen.

"Walgelijk Maris", ....ooit sportte je fanatiek..."Waar is dat meisje gebleven?", vraag ik me hardop af? "Goed zo",  zegt mijn andere ik, "Je bent weer een beetje terug...en niet weer wegrennen"!

x

Mijn ruwe kantje, de overgang naar een leeuwin

Er wordt bij me aangebeld en ik buk en vraag door de brievenbus wie er aanbelt? 

Mevrouw, wij willen even met u praten....Ik denk: ammehoela, totdat ik een bekende hoor zeggen, ik ben er bij! Ik doe de deur open en daar staan ze dan. De adrenaline giert al dagen door mijn strot en mijn communicatie is niet meer zo uitgebreid en aardig, vermoeidheid en stress maakt dat mijn communicatie alleen nog maar duidelijk is en/of het als aardig wordt ontvangen interesseert me niet meer. Ik nodig ze uit om binnen te komen en ze kijken me aan...Mevrouw, U vertrouwt ons toch niet, mogen we dan wel binnenkomen? Ik zeg: Joh, jullie hebben alles al gescreend dus kom binnen want hij is er bij en ik ga niet op straat staan schreeuwen n.l. Nu heb ik nooit kunnen wennen aan het woord Mevrouw en uit de mond van deze jongens vind ik het nog moeilijker...Het is bedoeld als respect tonen maar waaruit respect is gebleken de afgelopen dagen, vraag ik me af.

Ze gaan zitten en beginnen te praten...De jongen tegenover me is boos omdat ik hem verdacht vind. Hij heeft serieuze toekomstplannen en wil hierin niet worden betrokken. Naarmate hij vertelt wordt hij bozer en bozer....Mevrouw, ik begrijp niet waarom u mij verdenkt. 

Mevrouw...nu heb ik nooit aan dat woord kunnen wennen en ging het gisteravond in mijn hoofd behoorlijk mis. Het was respectvol bedoeld maar ik ben dat stadium na een paar dagen dreiging behoorlijk voorbij want respect blijkt niet alleen uit het woord Mevrouw. Sterker nog...ik ben nog steeds een meisje van 41 jaar! 

Anyhow...hij gaat zijn stem verheffen en ik voel het borrelen en ga langzaam richting mijn ruwe kant...het duurt niet lang en ik trek mijn mond open....Hoezo, verkeerde moment, verkeerde plaats..wat dacht je van mij? Ben je wel bewust dat ik er helemaal geen zak mee te maken heb en dat jullie afgelopen zaterdagnacht iets hebben gedaan waardoor mijn kind bang is, mijn kind bang en durft hier niet alleen te zijn! Straks mag ik mij ex gaan bellen of het verstandig is dat ze weer bij mij komt. Terwijl ik dat zeg, voel ik verdriet en woede en verander ik in een leeuwin en gil...als iemand aan mijn kind komt, gebeuren er andere dingen. Vertel dat maar aan de jongens want dit is ook een dreigement en geloof me maar.  

Ik leg mijn eis neer en verwacht dat ze met antwoorden komen....wie heeft dat nummer op mijn mat gegooid en met welke intentie... Ik rust pas als ik weet of we veilig zijn, onthoud dat goed. 

Even later vertrekt één jongen die nog steeds gepikeerd is maar naar buiten loopt met de melding dat hij serieus bezig is en ik zeg nog dat hij op zijn communicatie moet letten...hij gooit een opmerking mijn kant op, ik moet lachen en geef terug dat hij mijn werk verwart met een rechercheur...jongeman ook al lijkt het zo, ik ben niet van de politie maar dank je...ik zit goed dus. Deze jongen gaat goed terecht komen, dat is voor mij wel duidelijk maar hij weet meer dan hij wil of kan zeggen. 

Weer terug naar de kamer en de man die ik ken en heb ingeschakeld blijkt een verrassing in petto te hebben en binnen een paar minuten weet ik hoe het zit en dat het klopt allemaal, ik ben veilig, wordt me duidelijk. De eis die ik eerder neer had gelegd wordt ingevuld en ik ben dankbaar...ik kan mijn kind weer thuis laten komen, mijn ramen weer open doen en gewoon de deur uit.

Zei ik laatst dat ik Mona niet ben, ik ben moeder Theresa ook niet..Ik ben gewoon ik en moeder van het mooiste meisje van de wereld. En ja, ik ben bang geweest maar weet ook weer dat ik me niet zomaar laat pakken en gelukkig een ruw kantje heb. Dat ruwe kantje moet je inpakken doorgaans en heel, heel af en toe laten zien. Ik bel het slachtoffer van de inbraak en zeg haar dat ze zich gedeisd moet houden.....ook zij heeft kinderen en vandaag, vandaag....wordt wellicht de politie verlost van een zaak opgelost door burgers en kunnen zij hun ondercapaciteit misschien iets beter aankijken want ik ben nog nooit zo teleurgesteld geweest in de nationale c.q. lokale veiligheidsbewakers. Ik begrijp veel maar ik begrijp niet dat dreigementen niet serieus worden genomen, ik begrijp niet dat kinderen in angst moeten leven en dat tuig gewoon zo ver kan gaan en ik mag het misschien niet zeggen maar het is in mijn ogen gewoon criminaliteit uitlokken.....

Ik zie op social media vaak meldingen van geweld, roof, overvallen, inbraken etc...van 112....Ja 112....jullie hebben erg veel werk en ik denk dat in het voortraject dingen misgaan waardoor jullie een goede baan hebben. Eens te meer is mij duidelijk dat burgers weerbaar moeten zijn en vooral niet al te veel vertrouwen moeten hebben in een ander. Triest....maar na vandaag is mijn wantrouwen richting de medemens gegroeid en zal ik nog meer afstand nemen....

Ik app mijn ex...ze kan thuis komen, ik ga haar met de fiets straks ophalen...even lekker bewegen want echt dichtbij is het niet...Wind door mijn haar, kind dichtbij me, lekker knus en ik koester...

x

Stille aanbidder of niet...leave your name and your number and I won't come back to you

Verkrampt lag ik in mijn bed afgelopen nacht, naast mij het mooiste meisje van de wereld, mijn dochter...Geen haar op mijn hoofd heeft overwogen om haar in haar eigen bed te laten slapen. Als je dan in jouw eigen huis c.q. achtertuin geconfronteerd wordt met mensen die je hebt gezien tijdens een aanhouding en ze herkennen je...dan slik je efkes...

Ik hoor mezelf zeggen: "als je op mijn grond komt, trek ik jouw kop van de romp", "Wat zeg je, wat zeg je....mooi huis, mooie airco en even kijken hoe je binnenkomt, Wat zeg je? Of ik al met vakantie ben geweest.....jongeman ik nodig je uit en ontmoet me! Gewoon blijven lachen erbij en de jongens denken dat ik een grap maak. Ik zeg nog een keer dat hij mijn planten mag water geven vanaf de andere kant van de schutting. Ik loop naar binnen en blijf wakker tot ze weg zijn. Uiteindelijk maar slapen dan...

Ik word wakker en ja hoor, briefje op de mat...met een nummer. Bellen maar...nou de beller had een moeilijke naam en verwachtte mijn telefoontje in ieder geval niet....112 u spreekt met....de politie komt en ach ze doen het wel makkelijk af, vind ik (ik hoop op een betere, geheime strategie van ze) en ze vragen zich af of het niet gewoon een nummer van iemand anders kan zijn...Ja duhhhhh....welk tijdperk leven jullie zeg! Ze doelen op een geheime aanbidder, duhhhhhh....WTF..nog nooit heb ik iets met valentijn gekregen en denk je dan echt met What's app, facebook en alle andere wegen die er zijn, dat iemand zijn nummer op mijn mat gooit. Tuurlijk, een allochtone jongen van ongeveer 25 (gok ik) wil met me trouwen....Ik denk nog even na en net zo snel als de politie heeft gezien dat ik alleenstaand ben zien die jongens dat ook natuurlijk....Ik hoor dat ze tekentjes op jouw deur zetten....alleenstaand met hond, alleenstaand met kind en hond...zal er bij mij straks staan alleenstaand met soms kind, twee cavia's en een kat (formaat hond) een paar verdwaalde vliegen en een grote bek? 

Gatverdamme, wat heb ik hier de balen van...buren maar informeren, knokploegje (gewoon nette mensen maar voor het verhaal klinkt dit beter) activeren dat binnen een paar minuten bij me kan zijn....en het nummer van 112 (grapje) op kastje leggen. En zo werd ik vanochtend wakker, verkrampt, zere rug, zere nek, moe en gestresst....drie weken na de vakantie! Ik besluit lekker te koken en geniet van de gevulde aubergine en zelfgemaakte tzatziki nadat ik voor het eerst in wellicht 20 jaar heb hardgelopen!

En wat betreft de stille aanbidder een advies...gooi geen briefje door mijn brievenbus want I won't come back to you!

Toedeloe
 

Indrukwekkend, een man laat een half uur meelezen in zijn chaos

Gisteravond hadden we een feestje..een heel gezellig feestje. Mensen druppelen binnen en ook een boomlange man genaamd Marc met zijn vrouw Sharon. Bij binnenkomst krijgt hij de goedbedoelde vragen/opmerkingen naar zijn hoofd 'geslingerd' over hoe het met hem gaat. Marc blijkt door medicijngebruik veel gewicht te zijn verloren en dat gaat niet onopgemerkt en uitgesproken voorbij. Nu hou ik van open zijn en zijn reactie was dat hij ging vertellen wat er aan de hand is. We raakten in gesprek en al snel mocht ik zijn verhaal lezen, een mooi verhaal met de nodige humor er in. Wat doet Marc? Hij vertelt, legt uit en probeert begrip te krijgen bij 'de omgeving'. Nu is dat, volgens mij, altijd een strijd waarvan je je moet afvragen of je dat gaat winnen. Ik vraag of ik zijn verhaal mag plaatsen op mijn blogspotje want het wordt dan door nog meer mensen gelezen en misschien heel misschien komen er reacties, mooie reacties waar een boomlange man en zijn gezin in hun dagelijkse gevecht zich een beetje gesteund voelen. Hij twijfelt over het feit of de namen moeten worden aangepast want ze zijn herkenbaar en hopen dat dit niet tegen ze zal werken. Sharon kijkt hem aan en zegt:"Geen probleem joh, gewoon namen erin," en zo geschiedde...een mooie boomlange man met een mooie niet-boomlange vrouw zeggen: Doen! Lees zijn verhaal en hopelijk geeft het verhaal inzicht in het dagelijks leven van een ogenschijnlijke, 'normale' man die worstelt met een stoornis. Een stoornis, zoals we allen een afwijking hebben maar de één iets meer dan de ander....

Als zeldzaam ervaar ik de openheid van deze man, ook over zijn onzekerheden. Mooi vind ik het dat mannen dit zo openlijk durven te delen want taboedoorbrekend over jouw stoornis vertellen is 1, man zijn en over jouw (uiterlijke) onzekerheden vertellen is 2. Marc en Sharon zijn bij voorbaat al toppers voor mij omdat ze samen voor openheid kiezen.

Lees:

Een half uurtje meekijken:

Zo nu sigaretje,, wel even lekker toch wel,, ik zie het als terugtrekmomentje.. Even zitten, en proberen om rust te krijgen door een kankerstokje en de klotetelefoon,, lekker verslavende dingen. Ooit zal de telefoon m'n ondergang gaan worden,, mensen begrijpen het niet dat ik enorme rust krijg van dat kutding. De band die klaagt, Sharon die klaagt, m'n ouders, de familie... Is het me nou eigenlijk waard? Aan de ene kant niet maar ik moet even aan mezelf denken en m'n rust krijgen daardoor.. Is het goed? Nee, absoluut niet.. Moet ik eraan werken? Jazeker..!! Maar hoe? Ooit zal het vast wel lukken, maar nogmaals, het zal best moeilijk zijn.. Nu is het moeilijk vooral voor de mensen om me heen.. Vind ik dat erg? Zeker weten.. Doe ik er wat aan? Nope.. Voorlopig niet, maar het zal wel moeten.. Straks maar kijken of ik weer flink kan eten in de stad ofzo..  Wat gaan we doen in de stad? Doelloos rondlopen of toch met een doel? Ik wil graag wat kopen.. Dat vind ik altijd fijn om in de stad te lopen en met iets thuiskomen. Ik wil ook nog wel m'n haar wassen, ziet er niet meer uit.. Zal ik me laten knippen? Of kan dit kapsel nog wel? Of ligt dat aan m'n magere gezicht dat het nu minder mooi zit? Pip is nu aan het huilen, wordt ze stil nog? Wat zal ze hebben? Zal ze straks nog huilen als we weggaan?? Komt vast wel goed, denk ik.Wat gaan we de rest van de week doen? Visite? Of thuis? Moeten we onze gezichten niet laten zien? Tanja, Armin, Jeffrey? Of afwachten tot zij bellen?

 Zal ik nog naar mijn werk gaan? Of toch niet? Kattenbak moet ook nog gedaan worden. Ding staat op zolder, zou voor mij beter zijn dat ie naast me zou staan.. Of dat Spin  (kat) niet poept en plast. Hij hoeft niet dood van mij hoor, maar om um te verzorgen vind ik al teveel, heeft hij niet verdiend, hij is toch best lief. Ik ben best beetje moe nog... Slapen? Graag, maar beter van niet.. Ik moet ook quality Time kweken met m'n gezin.. Ik kan Sharon er ook niet altijd voor laten opdraaien.. Maar dat is wel makkelijk eigenlijk... Sharon is erg goed, te goed eigenlijk.. Ik weet het en ik zie het ook, maar ik laat dat niet zien op de 1 of andere manier..
Ook daar moet ik flink aan werken.. Ik ben overtuigd dat het me zal lukken.. Maar de vraag is wanneer? En hoe?
Zo maar weer eens peukje doen.. Moet ook weer sigaretten klikken.. Ook een manier om rust te krijgen.. Belachelijk eigenlijk. Peuken klikken, roken, telefoon in de hand en daardoor rust?? Bullshit..!! Maar Goed... Voorlopig werkt dat goed nog.. Alleen de trammelant/gezeur en ruzie eromheen is minder leuk en minder rustgevend voor me..
Wil ik naar de stad eigenlijk?? Nee, echt niet... Alleen maar om het gezeur tegen te gaan over hoe ik eruit zie de laatste tijd... Heerlijk slapen zou me goed doen,, maar ik kan niet altijd aan mezelf blijven denken.. Ik MOET een keer doorpakken en mezelf vermannen.. Is ook niet leuk voor Sharon, dat ik weer thuis zou blijven.. Misschien kan Faye vanavond bij opa en oma slapen vanavond weer? Is voor mij ff lekker rustig en helemaal voor Faye, qua rust en het wakker worden 's nachts door Pip. Maar zal voor Sharon ook wel even lekker zijn. Straks maar even vragen dan...

Zoals verwacht wil Sharon het niet en het is okee.. Niet erg..
Ik zie trouwens net dat het chaos is in de keuken, de tas staat er nog, het aanrecht is ontploft, was dat de hele tijd al? Zag ik het niet of is dat normaal voor me die chaos? Blijkbaar wel denk ik.Opruimen dan maar?? of ff voor me uitschuiven nog?? Zal ik nog even op de bank kunnen liggen? Voordat we weggaan? Even 10 minuten bijtanken? Ik merk dat de Dex (medicijnen) begint, en dat ik wat rustiger word nu. Nog wel erg moe.. Misschien is dat een overgang van ADD naar de rust van de Dex.. Heb ik Dex nodig?? Dat wordt me vaak gevraagd.. Ik heb er helaas heel veel baat bij, ikzelf zie het als wel als 'helaas'... Esther bijvoorbeeld,  ziet dat toch anders, maar ik zie het toch als helaas, Dat je afhankelijk kan zijn van een paar kutpillen... Maar voorlopig is het even m'n redding,,  Ik besef dat het ooit toch anders moet, een balans vinden daarin... Of stoppen, dat is natuurlijk beter... Wel gesprek gehad met de psychiater en als ik mij aan m'n dosis houd, kan er weinig kwaad.. En zelfs als ik af en toe meer zou nemen, kan het absoluut geen kwaad.. Maar niet elke dag dus.
Maar helaas val ik ook af door die shit.. Dat is een behoorlijke nadeel. Nu even flink denken hoe ik goed kan blijven eten bij de Dex.. Zal de redding toch mijn ondergang worden?? Ik bedoel: het werkt zooo goed voor me, aan de ene kant...maar aan de andere kant, sloopt het schijnbaar m'n lichaamsbouw... Waar kies ik dan voor eigenlijk? Gelukkig zijn en rust hebben in m'n hoofd maar wel als een skelet door het leven?? Of kies ik ervoor om als look a like van de presentator van 'wordt vervolgd' door het leven te gaan met een orkaan, windkracht 12 door m'n pannendak te razen?? Gelukkig nu bijvoeding gekregen van de arts en gaat de betere kant op.. Maar leef ik voor mezelf of de buitenwereld???Moet ik mooi zijn voor wie? Toen ik met een vette onderkin en dikke pens door het leven ging, zei niemand er wat over, ja alleen Sandro.. Die moest er wel om lachen altijd.. En hij had gewoon gelijk eigenlijk.. Nu ik daarentegen magerder ben geworden, wordt het nu des te meer gezegd..maar vooralsnog denk ik maar aan mezelf nu en besluit ik om te kiezen voor de stilte na de storm..
Is toch erg eigenlijk hè?  Ik kies gewoon voor m'n innerlijke rust en dat wordt niet (vaak) gewaardeerd. Innerlijke rust betekent voor mij dus:

Dex (pillen)
Telefoon
(FB/Twitter/Hyves/what's app/telegraaf/geen stijl)
Terugtrekkend of vluchtgedrag
De Muziek (band/radio/tv)
Niet willen praten
Lekker (alleen) thuis zijn
Zonnebank

Als ik deze dingen zou laten staan allemaal,  dan heb ik zogenaamde, hersenstorm (chaos) en zien de mensen mij dus het liefst. Dus geen Dex, geen telefoon, altijd bij de visite blijven zitten, stoppen met roken, continu praten en leuk doen en geen zonnebank of niet teveel...
Dit is dus wat de mensen van me willen,,,en dat snap ik natuurlijk ook wel maar,  dat betekent dat ik dus met deze chaos moet leven?? Dus ik moet maar leven met die kut-ADD ?? Zolang ik de telefoon maar wegleg en geen medicatie neem, niet rook en altijd gezellig moet zijn en veel moet gaan praten.. Dan ben ik gezellig, dan hoor ik er helemaal bij, haha leuk joh... Marc heeft z'n telefoon niet in z'n hand.. Goed zo Marc! Zo zien we je graag... Oh ja?? Zien jullie ook hoe ik van binnen ben?? Nee!! Dacht het niet...
Dus schijnbaar word ik geacht om al mijn rustmomenten op te geven omdat de buitenwereld dat graag wil,, en dat ik maar vette chaos in m'n kop mag hebben..
Zolang ik de telefoon maar niet in m'n hand heb, geen pillen neem en altijd maar gezellig ben, altijd het hoogste woord moet nemen of de lolbroek uithang, dan is het goed... heel goed zelfs.. Voor de buitenwereld?  ja.. Voor mijzelf? Nee...!!
Maar ik zal toch ook moeten kiezen voor de buitenwereld,, ik zal straks daardoor alleen komen te staan en mensen gaan me daardoor erg haten en dat kan ook niet de bedoeling zijn.. Want ik bedoel het echt wel goed allemaal... Dus, een balans zoeken en werken aan mezelf,, ik had graag wel wat meer begrip gehad van de mensen om me heen.. Ik heb immers ook begrip voor hen.. En daarbij, zo in en in slecht ben ik toch niet??
Ik ben echt heel blij met de mensen (Sharon, mijn ouders, familie, vrienden, de band) om me heen, al had ik graag gewild op een klein beetje (meer) begrip als ik weer eens de telefoon in mijn handen heb.. Of dat ik medicijnen slik daarvoor of een extra sigaretje neem of dat ik geen zin heb om te praten of weer eens voor me uit zit staren/dromen.. Misschien komt dat nog eens een keer en dat ik dit niet meer nodig zou moeten hebben..
Maar nogmaals, ik zou het snappen dat mensen afstand van me zouden nemen of een hekel aan me krijgen hierdoor. Het komt ook soms over dat ik dingen verzwijg en dat ik wat te verbergen heb,, maar dat is gewoon niet zo.. Echt niet.. Maar hoe kun je dat bewijzen? Wat zou ik te verbergen hebben dan?? En waarover zou ik dan moeten liegen?? Een minnares? Zit ik aan de drugs? Heb ik schulden? Heb ik problemen? Zit ik op een crimineel pad? Heb ik ruzie? En zo kan ik nog wel even doorgaan,, alles heb ik al gehoord... en naar m'n hoofd geslingerd gekregen. Maar het enige probleem dat er is, dat ben ik zelf.. Niet meer en niet minder.
Ik zou wel gek zijn om bijvoorbeeld vreemd te gaan.. Ik heb een goede vrouw thuis, die is erg goed voor mijn kinderen.. Waarom zou ik dat op het spel zetten om een affaire te beginnen??
Waarom zou ik aan de drugs zitten? Ik kan het niet eens betalen en het is erg slecht voor me, vooral nu.. En waarom zou ik schulden hebben? Dan zou ik het spoor helemaal kwijtraken... Alleen de schuld bij mijn ouders, maar daar kan ik redelijk mee leven... Ik heb nooit ruzie en nooit gehad ook,, dus waarom hoor ik al deze dingen??
Dus daar moet ik ook nog aan werken, kortom werk zat te doen dus...

Zo,  maar weer eens voor de spiegel beland, wederom onzeker over mijn haar en gezicht.. De rest ook wel maar, dat zie ik gelukkig nu niet door mijn kleding.. Ik bedenk me nu weer, het is lunchtijd... Eten..!! Zin in..!!
Euh... Echt niet.. Maar moet maar weer eens.. Zojuist weer op de weegschaal gestaan 75 kilo, het is 13.17 uur en ik heb mijn schoenen aan.. Klopt dit gewicht? Misschien wel misschien niet..

Nu ik dit even heb geschreven hoop ik echt hierbij dat de mensen een stukje meer begrip kunnen krijgen over een half uurtje van de constante chaos in mijn hoofd en leven... Het zal echt niet makkelijk zijn om dit te kunnen begrijpen. Ik snap het zelf soms helemaal niet..
De mensen die ik ook verdriet heb gedaan, mijn oprechte excuses..
Voor de mensen die me misschien een klein beetje proberen te snappen, hartelijk dank voor jullie begrip, dat zal mij goed doen..

Dank jullie wel allemaal voor het lezen van een klein gedeelte van mijn dagelijkse gedachtes en gevoelens.


Marc

3 goed geconserveerde vrouwen brengen inbrekers tot stilstand in de stad

Gezellig donderdagavond biertjes drinken op een terrasje in Enschede, muziek erbij en wat kan ons gebeuren.....

Op weg naar huis zien wij en oude schoolvriendin van de HAVO zitten en we kletsen wat. Ze vertelt haar verhaal...week eerder terug van vakantie gekomen want er is ingebroken in haar huis. Alles van (emotionele) waarde weg. Ze gaat nietsvermoedend even de stad in met een vriendin en ziet plotseling haar scooter rijden. Twee gastjes (geen jongens, geen mannen) maar gewoon mieze gastjes...maken de sier met haar scooter. Nadat ze de hele stad hebben uitgekamd gaan ze met hun biertje op een strategisch punt zitten om te wachten tot die gastjes weer voorbij komen.  Na een hele tijd niets voorbij te hebben zien gekomen besluiten we om naar huis te gaan en wat gebeurt er....we draaien om en ze gilt..: "dat zijn ze!" Ik bedenk me geen seconde en spring er met fiets en lichaam voor en vraag ze of ik wat mag vragen...Ze stoppen (shit zeg, het werkt). Ik vraag hoe ze aan de scooter komen want deze is van haar namelijk! Ze stotteren de naam uit en die naam bleek van een bekende te zijn van de bestolen vrouw. De ene vrouw grijpt een jongen vast de andere probeert de sleutel uit de scooter te pakken maar de jongens kregen het benauwd...De ene springt eraf en begint te rennen...de ander geeft gas en rijdt weg....Godverdomme zeg.....

Politie erbij, naam doorgegeven, foto is gelukt en adres van de inbreker is bekend. De politie gaat naar zijn huis en hoe het verder gaat aflopen is mij een raadsel tot nu toe. Wel is ons opgevallen dat dit een enorme scene is want na het incident reden er nog een paar gastjes langs en ook wat van die aparte types rondom ons...Ook maar foto's van gemaakt en ik vraag de dames om toch even samen richting huis te fietsen.....

Inbreken in iemands huis wat een smerige daad, het gaat niet om de spullen maar om de schade. Je veilig kunnen voelen in eigen huis is daardoor in één klap weg. En als je dan hoort dat het een bekende was wil je gewoon de kop van zijn romp rukken. Zo zei de vrouw des huizes....either way...als de politie hem niet pakt, pak ik hem. En ik geef haar gelijk, don't mess with ladies want iedereen heeft een ruw kantje.

Ik zeg politie, stel haar niet teleur want dan hebben jullie nog meer 'gezeur.'

Deze ervaring maakte op mij ook indruk, met wat ervaring in taekwondo (jaren geleden en nog een paar maanden Yoseikan Jujuthsu (kun je op veel manieren schrijven ;-) durf ik nu wel te zeggen dat ik een stoer wijf ben en handel. Ze wacht op de politie, levert het niets op dan zal ze alles op Social Media gooien en haar eigen plan trekken...en ik deel alles, jullie ook?

Marissa

een anoniem bloemetje van ...

Een anoniem bloemetje met een dankwoord voor het mooie kapsel arriveerde in een kapsalon. Wie is er niet blij met een bloemetje en wil graag de afzender hiervoor bedanken en zo startte de speurtocht naar de afzender...

Uiteindelijk ging de eigenaresse van de salon her en der bellen, Fleurop, bloemist in Twente uitkomend bij bloemist in Limburg. Het bloemetje staat te pronken in de kapsalon en met opgetrokken wenkbrauwen staan de kappers en kapsters naar dat vreemde bloemetje te kijken...Iedereen denkt..WTF...we hebben geen klanten uit Limburg.

Nog even doorbellen en wat blijkt een bloemen-haar- fetisjist stuurt eens in de zoveel tijd bloemen naar kapsalons in Nederland. Gewoon men neme de landkaart, men kijke naar kapsalons en hatsiekiedee vandaag dank ik u...voor al uw prachtige werk! Compleet onschuldig, compleet gestoord of niet? We kunnen er van alles van vinden maar ik vind het een prachtig verhaal en de beste man doet er geen kwaad mee en brengt geur en kleur de maatschappij in. 

Je hebt goede gekken die gek genoeg goed doen en toen ik dit verhaal net hoorde vond ik het 'schrijvens'waardig en denk ik aan die reclame over mensen die geen psychische aandoening hebben en hulp kunnen vragen! Briljante reclame en denk dat menigeen een paar keer moet luisteren om te begrijpen dat het niet altijd uit te leggen is wat er aan de hand is en daardoor onbegrepen wordt. 

Nou ik wil de anonieme bloemenzender zeggen dat ik zijn beweegredenen niet hoef te begrijpen maar dat ik de uiting van zijn passie toch wel enorm waardeer en wat mij betreft geen medicijnen en vooral overwegen om leuke mensen ook een anoniem bloemetje te sturen...mijn adres is..... te E.

Fleurige groet van mij!

Ja Maris, je benne er eentje

Nou Maris, je bent me er eentje...
Nou Maris, ik ken je niet anders dan dat je beslissingen moet nemen...
Nou Maris, heb je dat pr-plan al af? 

Nou allen, ik flip nu even...
Ik me er even eentje benne...
Ik blij met al die kutbeslissingen die ik altijd moet nemen...
Ik een pr-plan af NU, nee niet nu ....ik draai NU kwaliteit in een boekje en gooi er een jasje om zodat jullie kunnen wandelen in de regen ermee. Ik ben nu even gewoon moe van alles...

Ik ben me er eentje...die woorden waren goed bedoeld maar wat kan ik er aan doen dat er altijd mannen om me heen draaien? Ik er eentje benne..ja dat zal, ik benne een vrouw en ook nog eens een hele, leuke vrouw ook dus ik snap het wel maar dicht mezelf nou niet die kwaliteit toe dat ik er ook maar iets aan kan doen, sterker nog beter 1 vogel in de hand dan duizend aan mijn kont (in de lucht) moet eigenlijk kut schrijven maar dat staat zo ordinair. Dus dat doe ik dan maar weer niet. Maris benne er eentje...ja Maris dat krijg je als je zo makkelijk praat en zo open bent, publiek bezit hè! Nou heeft de private sector mij altijd meer aangesproken overigens en heb ik een zeer respectabele relatie van 21 jaar op mijn conto waar menigeen nog maar eens hard zijn/haar best voor moet doen (een puntje aanzuigen wordt ook verkeerd uitgelegd, I am sure of it). 

Anyhow....ik heb een verklaring afgelegd bij een vriendin en dat heeft ons tot tranen doen lachen want het klinkt absurd....ik moet gewoon iets minder mezelf zijn en dan houdt het wel een keer op. Die ene, die ene, bijzondere man daar wacht ik op en dan is deze dame behoorlijk ouderwets, kan ik melden uit betrouwbare bronnen, al ben ik extravert ik ben ouderwets tot op het bot en al ben ik redelijk stoïcijns geworden en open minded geworden...ik hou toch nog gewoon van een diner voor twee, een borrel in de stad, een filmpje kijken of muziek luisteren. En als je dan iemand treft waar de match goed is maar de zaken er om heen gecompliceerd kan ik niet anders dan zuchten, heel diep zuchten. Wat een enorme janboel zo rond ons 40-ste...Ja Maris, je bent er ook eentje.

 En nu, nu gewoon afgemat op de bank liggen en even zwelgen om vervolgens weer niet-mezelf te zijn.

Geen kus want dat is niet passend maar gewoon een hartelijke groet en voor iedereen waarvan ik hou een dikke poet op jouw snoet. 

Inspirerend, zondagochtend lopend in het prachtige Enschede

Vroeg wakker, genoeg slaap gehad en gewoon klaar voor de dag. Wat is er met mij gebeurd?, vraag ik me hardop af. 

Ik loop iedere dag tussen de 45 en 60 minuten en merk nu al (nog geen week) dat ik me lekkerder voel. Iedere dag maak ik de uitdaging iets groter, zelfde route en snellere tijd of route uitbreiden en zelfde tijd.... 

Vandaag een deel van de singel gelopen en wat voelde ik me goed....mede-sporters op straat. Wauw...nooit geweten dat er zoveel rust op straat kan zijn en mensen gewoon lekker lopen. Voel je je best gesteund en motiveert zeker om vroeg te gaan lopen. Denk dat mensen die me kennen nu werkelijk verbaasd zijn en denken dat ik een grap maak. Dit is allesbehalve een grap. Het is ook niet grappig om een opstandig lichaam te ervaren maar al die pijntjes, zwarte vlekken en wat nog niet meer zijn niet meer aan het woord. 

Terwijl ik liep twijfelde ik al om mijn pas te versnellen maar bedacht me...ik moet opbouwen en  eerst conditie op niveau hebben voordat ik me allerlei blessures op de hals haal. Lang leve mijn werkervaring bij de fysiotherapeuten! Was mijn initiële plan om ook op de crosstrainer te gaan, heb ik me bedacht...ik ga krachttraining erbij doen...armen, benen, schouders, nek en buik. Lijkt mij gezien al het protest dat ik ervaar niet zo gek bedacht.

Onlangs kocht ik een fantastisch sportvest waar ik natuurlijk een strakke spijkerbroek en geweldige schoenen bij had bedacht. Maar nee, ik stel ook die doelstelling bij....het gaat gewoon gebruikt worden voor de sport met een sportbroek en een paar loopschoenen. 

Straks even nadenken over hoe ik komende maandag en dinsdag mijn beweging ga krijgen want een beetje een volle agenda...of zal ik lopend naar mijn werk gaan? Nu mag ik gewoon lekker in een warm bad gaan liggen en me daarna mooi maken voor een fantastische dag.

Lovely sunday to you all.

Zohooooo....food-beer-music and a bitchfight met hotelletje in Bergen verder. Paar appjes heen en weer met een vriendin die ergens in een stad met haar liefje zit te eten en drinken en de gospe..de gospe...win je een reisje op vakantieveiling.nl en ga je boeken hebben ze alleen actiedatabeschikbaar. En nu komt het...in vakanties en weekenden wanneer het toegestaan is om toeslag te vragen en dat doen ze...

Aangezien we niet de allervrolijksten op het moment zijn heeft de heer D. van hotel B. te B. echt de verkeerden getroffen. We beginnen 'polite' met het boeken onder voorbehoud van annuleren als de extra kosten worden opgevoerd. De reactie van twee zinnen maakt dat we besluiten om te mailen met toch wel een bewustzijnsactiverende woorden. Wederom volgt een paternalistische reactie...en we gaan nu de laptop toch even pakken, iets handiger voor een goede brief. Uw tip meneer D. van B. te B. is natuurlijk hilarisch, u troggelt geld af en vraagt ons om woorden als geld terug niet te typen....Deze woorden zijn dermate schokkend dat u coullance niet wil toepassen. Coullance? Wij vinden dat wij samen met u tot de oplossing moeten komen en graag ontvangen wij van u data om zonder extra kosten te kunnen genieten van het geweldige arrangement....En ja, terugvorderen is niet aardig maar misleiden is ook niet aardig hoor! En wat schetst onze verbazing....geen reactie meer...

Wij besluiten om toch maar even vakantieveiling.nl te contacteren en overwegen om het weekendje te schenken aan criminelen die proefverlof hebben (haha, nee hoor!). Ik mopper en zeg hardop....wat een verkeerde dag om mij te treffen. Meneer D. heeft iets op te lossen en ik, ik ga vol verbazing het liedje zwaar leven van Brigitte Kaandorp luisteren en lach me slap om de enorme humor en het relativerende vermogen van deze vrouw. We hebben ook een pr8ige analyse klaar na een paar biertjes dan hè, de problemen die je ervaart zijn vaak klein, het zijn de echte problemen waar jouw hersenen de rem erop zetten omdat het niet te voelen is. Dat schijnt de natuur te doen dus zo gaan wij zo ons bed in....er is niets dat ons vandaag bezig houdt en ons belemmert om morgen weer gewoon de dag te pakken.

With love x

Slingers uitverkocht in de gehele stad

Op mijn gymschoenen zwalkend door de binnenstad, hopend niemand tegen te komen. Een gehavende look en niet voornemens zijn om dat vandaag nog aan te pakken. Sluik haar dwarrelt langs mijn hoofd, de mascara ongelijk verdeeld en de broek zakt af en toe naar beneden....Tegenwoordig time ik ieder moment dat ik stil sta en word strenger voor mezelf...."doorgaan, we zullen doorgaan zegt dat zeikstemmetje in mijn hoofd". Halverwege de singel sla ik linksaf voor een pauze bij Nan Cy Nan Cy want Marlijntje is aan het werk en leen even haar vriendin. We werken binnen een korte tijd enorm veel sigaretten weg en het voelt goed, het voelt enorm goed om even flink te roken. Stoom letterlijk afblazen...want wat voel ik me genaaid. Niet letterlijk genaaid (had ik er nog iets aan gehad, haha) maar figuurlijk. En figuurlijk genaaid voelen is minstens zo erg. Ik kreeg van mijn vrienden een applaus en we babbelden even over de casus door.

Deze week zei iemand tegen me, weet je wat jij moet doen? Geen rekening houden met iedereen en gewoon jezelf eens centraal stellen. Shocking...werd mij gezegd dat ik gewoon met meer tegelijk moet afspreken? Niet mijn stijl want ik pretendeer stijl te hebben. Maar stijl hebben is wat anders dan je zo stijlvol voelen. 

Waarom vraag ik me af, waarom moet het altijd zo zijn dat de hele godvergeten wereld problemen heeft en deze niet aanpakt? Waarom zoek ik hulp bij deskundigen, betaal die kutrekening (weer een paar schoenen minder) en laat ik mijn probleem wel mijn probleem. Waarom ga ik altijd verder en de ander niet? En waarom wil ik niets maar dan ook niets te maken hebben met rugzakken, verleden en nog erger ex-liefdes...omdat ik denk dat verleden verleden moet blijven en alles dat vandaag het geluk in de weg staat is verleden of angst voor de toekomst. Of zal ik voor de grap c.q. voor het shockeffect eens mijn schouders laten hangen, mijn problemen etaleren alsof ik het zelf ben. Nee, het gaat goed met me, mijn blogs zijn bedoeld om korte verhalen die mij vandaag bezig houden te delen. Mijn blogs zijn niet bedoeld om iets te verwerken want daar betaal ik een deskundige wel voor. 

Maar waarom, waarom zei ik een grote ex- liefde deze week: nee, sorry ik vind iemand anders leuk en wil niet dat wij contact hebben. Fucking hell, waarom heb ik mijn kop daarover gebroken? Ik hoopte dat een iemand dezelfde intenties en leefstijl had en heb me vergist. 

Loslaten is moeilijk en ik heb geleerd om los te laten en word dan verward met Mona. Ik ben godverdomme Mona niet en heb ook niet de ambitie om bange vogeltjes in mijn armen te hebben. Is het geen player, is het wel een man die groene thee drinkt en voedingssupplementen tot zich neemt omdat hij geen balans heeft. Maar de laatste in de rij had een reden, een goede reden en dit zal mijn laatste hoofdstuk in het boek worden van Deeten is buiten de deur vreet'n, want ik bedank zo enorm feestelijk dat er in de hele stad geen slingers meer te koop zijn. Deze week ga ik verder met mijn boek schrijven en hoop het snel af te sluiten en naar een uitgever te gaan. 

Ik besluit...het is mooi geweest, boek wordt geschreven, ik begeef me niet meer op de benaderbare singlemarkt. Ik ga lopen, ik ga schrijven, ik ga mijn bedrijf boosten en ik ga nooit en dan ook nooit meer daten met iemand die ik niet ken. Zo even wat poetsen hier, lekker koken want straks is het wine-, food- en crimetime en zullen wij vrouwen weer even de mannen er flink doorhalen...en voor die tijd even wat dode plantjes mijn tuin uit want ook dat is verleden tijd.

Ugh en amen!








 

Me me me me me me me, sexy me me

Me me me me me me, sexy me, only me....zingen we vol goede moed. De gymschoenen staan in de kamer en ik zal zo weer sportief gaan doen. Lekker alleen, heel lekker alleen lopen dat is wat ik ga doen en blijf doen. 

Hoorde ik iemand gisteren zeggen: "je kan aan de rechte rug zien of iemand nog gaat groeien", druk ik mijn onderrug iets naar voren zodat ik nog kan groeien. De woorden schieten als kogels door mijn kop....mooie woorden over mij die me niets opleveren en zullen gaan opleveren. Het is de MLC dat me me me me me me opbreekt.

Daar zaten we samen op de bank, een vriendin en ik, vol verbazing maar lachend om de wederkerigheid en ook haar verhaal waarom ze lang geleden heeft besloten om zich nooit meer open te stellen voor de liefde. Ze kijkt me aan en zegt...Tjah...dit is waarom, dit is precies waarom! Ik vraag haar: weet jij misschien waarom? Ja zegt ze, ik ben in mijn vorig leven vast een hele, gemene vrouw geweest en moet boete doen nu...We zingen nog even met een slok en sputter op, vragend naar chocola of bitterballen....Me me me me me me...just me...Oh we worden cynisch nu en dat is niet goed. Vooruit huppakee, we gaan ons weekendje Bergen boeken! 

Je bent een verrukkelijke dame, ik voel me prettig bij je.......kunnen we gewoon vrienden zijn en dan tijd nemen en zien waar we eindigen? Ondanks mijn begrip voor de situatie trek ik die woorden niet en slaat het voor mij direct om naar onweer. Het is de story of my life geworden....en mijn what's app slaat vaak op hol waar ik berichten mag lezen hoe leuk, hoe graag en hoe dom ze ooit zijn geweest...Ik heb wel een mening, wel gevoel en ga een rebound (lekker populair in single-land) zoeken want deze dame gaat voor inhoud in een mooi jasje. 

Mijn vrienden genieten van mij omdat ik ze mijn vriendschap heb gegeven. Een meisje met plezier, lees "met" en niet "van". Als ervaren deurendichtsmijter eindig ik met een dankjewel voor de leuke momenten en ik spring in mijn kleren om direct te incasseren met een fles wijn en vriendschap om me heen. Ja ik pinkte een paar tranen weg en waarom? Geen idee waarom, misschien waren dit wel tranen omdat ik weer verloor en mezelf moest redden. De psycholoog die ik bezocht een tijd geleden zou trots zijn geweest op me maar ook die beste man vervloek ik nu een beetje....the feel good is er niet namelijk. Ja ja ....de ergere pijn zal niet komen, snapt mijn kont ook. Ik denk en denk...en kan zeggen dat in dit geval de aanleiding ook pijn was van de andere persoon en ik de persoon ben geweest die het heeft benoemd....dus misschien heb ik geleerd en bewustwording tot stand gebracht en kan die ander nu verder in het proces en is er een schakel minder...me me me me me me....good me me me...ik word weer cynisch maar aanschouw het...ik ben gewoon functioneel geweest in een mooi jasje. Ik wacht het goede gevoel wel af, zal wel onderweg zijn maar in de file staan. 

Ik beweeg me langzaam naar mijn gymschoenen en ga gewoon lekker lopen....me me me me me...sexy  and lonely me me.

x

#relatie #vrouwen #mannen #liefdesverdriet #sport

Een Non-Carpe-Diem-Dag

Bleeeegh....dan gaat de wekker en ik voel me niet echt fitjes. Rijden er 's nachts treinen zonder geluid over me heen of is het de warmte die me dan nu echt in de greep heeft?

Een appje om half 8: heb jij voor mij kaas voor op mijn brood straks? Mijn vriendinnetje en collega gokt op mijn goed gevulde koelkast. Reality calls...kind niet thuis, in mijn koelkast een halve appel en een dode muis. Haar werkschema is nijpender dan mijn agenda, ik rijd wel even langs de winkel...zal het moederinstinct zijn of ben ik gewoon 'te'lief?

We gaan ons wekelijks managementoverleg in en ik voel me echt beroerd en humeur beneden nulpunt. Ik krijg mailtjes van mijn dochter uit Italië binnen en ze geeft aan dat ik de kat snoepjes moet geven en Mam, ze liggen in de onderste la, zeg hem dat ik hem mis en een paar dikke kussen erbij, Ja? Okay? Doen hè! Oh ja, het is hier mooi, 40 graden alleen vieze toiletten maar ja zijn italianen, hè Mam! Italianen doen rustig aan! Ik antwoord met dat ze maar gewoon even de bril moet schoonmaken en gaan zitten en niet te veel nadenken over die kleine dingen. Oh ja, meisje ik wil ook een kus en snoepje ;-)

Fact is dat ik beroerd zit te zijn en wel moet nadenken. Ik denk na en zeg tegen mijn werkgever dat ik naar huis ga en morgen wel kom werken want dit is gewoon stelen van de baas. Ik functioneer niet vandaag.

Slapen en mijn hoofd stil zetten....niet een carpe diem dag voor mij.

Haastige spoed is zelden goed....potverdomme zeg

Zit je op zondag op de bank en na te denken over de volgende dag: werken, afspraak, eten en nog een afspraak. In theorie niet haalbaar dus vooruitkijken is regeren...Tas pakken, kleding pakken, eten maken voor volgende dag en neerploffen maar ik kon zeggen: moe maar voldaan. En ik heb zo'n hekel aan van 8.00 tot 23.00 uur bezig te zijn, maar soms ontkom je er niet aan. 

Dus vanochtend sprong ik vol goede moed in mijn fris gewassen jurkje mijn pumps startklaar voor de kilometers die ze zouden afleggen. Om de druk op te voeren had ik me ten doel gesteld om het kwaliteitshandboek van de prakijk om 15.00 uur af te hebben. Af en toe kijkend op de mail over hoe laat ik de afspraak 's avonds heb. Om 15.00 uur druk ik op de geweldige knop: afdrukken en huppakee mijn handboek rolt uit de printer (ergste klus die je kan bedenken). 

Ik vlieg weer een afspraak in om een uur later even op adem te komen. Huh..nog geen bevestigingsmail. Weet je wat...ik stuur een mail dat als ik voor 17.00 uur niets hoor ik er vanuit ga dat de afspraak niet doorgaat. Conclusie...ik ben eerder vrij. Ik sjees in mijn auto naar mijn laatste afspraak en gelukkig kon ik mee-eten want dat was wel even welkom. Om 19.00 uur schuif ik mijn voetjes onder mijn eigen tafel en voel een behoorlijke vlaag van ergernis opborrelen....Ik flikker mijn telefoon in de hoek en besluit...never, never, never again. De muziek galmt door de boxen en ik drink een biertje, neem een bad en hervind mezelf weer...deal or no deal....

Proost!
 

Help from some friends

Niet klagen, maar dragen

Bloed moet, pijn is fijn

Een dag niet geleerd is, een dag niet geleefd

Ik heb wel geleerd, het gras bij de buren is niet groener dan bij mij. Ik heb geen gras genomen toen ik mijn eigen koophuisje betrok. Nee geen gras, gewoon een nieuwbouwwoning die ik misschien wel eventueel zelf kan onderhouden omdat er relatief weinig mankementen komen.

En hoe gelukkig ben je als je een huis hebt, gezond bent een kind hebt dat zich goed ontwikkelt, ondanks ook voor haar een paar moeilijke jaren, een handjevol lieve vrienden en vooral een optimistisch karakter voorzien van een straatvechtersmentaliteit: niet lullen maar poetsen. Ja, ik mag me gelukkig prijzen. Hoe ongelukkig kun je soms zijn als je en werkt en de zorg hebt voor een meisje en de planken van de muren kletteren, de tuin op de kop staat en je gewoon simpelweg maar accepteert dat je een vrouwenhuishouden hebt en ook nog eens totaal geen technisch inzicht. Laten we het niet hebben over de liefde want daar schrijf ik een boek over...alhoewel laten we dat geen liefde noemen. Liefde is....belangeloos er voor iemand zijn en al was het maar af en toe een klein gebaar. Een klein gebaar...

Ik zie me nog zitten, kort na de scheiding, mijn moeder naast me, ze fronste haar wenkbrauwen en zei: Weet jij wel zeker dat je je redt? Ja, mam, ik red me...er is niets op aarde dat mij afhoudt van mijn weg bewandelen....gelukkig zijn en Mam, ik zal nooit bij een man zijn omdat ik dan vermeend veilig ben. 

Een klein meisje van zes huilend naast mama op de vloer omdat mama gaat boren voor het eerst in haar leven, een vriendin creperend van de pijn door een hernia op de grond liggend souffleert: Marissa, nee...niet timmeren maar draaien..DRAAIEN! Mijn moeder zegt: Nou Maris, als jij het zegt maak ik me geen zorgen meer, jij redt je wel. 

Ding dong....een fantastisch gezin staat aan de deur en manlief gaat een kabel trekken en mijn tv aansluiten op de slaapkamer, eindelijk verlost van kindergeschreeuw op tv.... Het bleek echter een invasie, een huisovername en ik waande me in de serie: American Make-over.  Mijn vriendin stoof de tuin in, zoonlief bouwde samen (uiteindelijk alleen) een dressoir voor me, dochterlief ging poetsen en decoreren en manlief draaide nog her en der iets vast, zette mijn tv neer en voorkwam een ongeluk in huis door het dressoir op de plek van bestemming neer te zetten. En wat doe ik, ik sta verlamd te kijken en tegen mijn tranen te vechten. Niet huilen, jankerd zegt een stemmetje dus ik stotter enigszins gecontroleerd uit: Jongens wat ben ik hier blij mee want zo vaak heb ik dit niet mogen meemaken dat mensen ongevraagd me komen helpen en me weer een beetje moed geven om door te gaan in dit huisje. Maar mijn vriendin kijkt me iets te lang in mijn ogen aan, zoonlief zegt...oh joh...wij zijn gewoon een behulpzame familie en doen we graag. En daar ga ik....huilend in mijn hal terwijl de helft al buiten stond en ik bijna veilig was om niet openlijk te huilen....

Ik loop naar boven en ga verder...de planken in een andere kamer denderen met geweld naar beneden en ik lach....ik lach want ik moet echt niet denken dat alles zomaar komt aanwaaien...Maar Mam, ik red me hoor en de tuin is ook weer netjes...Ja, had ik al lang voor elkaar moeten hebben maar zo moedig als ik kan zijn...soms, heel soms..I need some help from some friends....

 xxx