Geluidloos kabaal - de mooie man met zijn verhaal

Een week achter de rug die me vanavond als een luie slons op de bank laat neerploffen. Heel veel gebeurd, zwart/wit en gekleurd. 

Ik raak in gesprek met een man die me na enige tijd zijn verhaal vertelt...het verhaal is dermate complex dat ik nog niet weet hoe ik alles moet plaatsen..Zijn de gebeurtenissen een reactie op zijn stoornissen of is hij echt een ware pechvogel? Zijn uiterlijk voorkomen is onbeschrijfelijk mooi, zijn taalfoutloze teksten, gedichten en humor pakken mij in om door te praten. Nu heb ik het talent om mensen te treffen met een aandachtspuntje her en der en toch, toch wil ik doorpraten met deze man. 

Hij vertelt over manisch depressief zijn, borderliner te zijn en alsof het nog niet genoeg is sluit ADD de rij keurig af. Met zijn schamele uitkering kan hij wekelijks de voedselbank bezoeken en hoor ik hoe zijn leefstijl is. 

Nu kan ik oordelen of gewoon vragen dus we praten erg leuk en over allerlei zaken en ik vroeg hem of hij gewoon boodschappen wil doen, wil eten en op tijd naar bed om morgenvroeg zijn bed uit wil komen. Hij doet het! Ik helemaal blij, want tussen de regels door denk ik dat deze man helemaal niet zo'n probleemleven hoeft te hebben maar beetje tussen wal en schip is geraakt. De leukerd heeft gestudeerd en is een HBO-er met creatief talent. Nu lachen wij samen behoorlijk om allerlei dingen en ik concludeer dat ik echt afwijkingen best leuk vind. Ik hou niet van gemiddeld en deze man praat niet over zijn piemel, over zijn libido of wat hij allemaal niet met je wil doen...nee, deze man praat over het leven, het leven dat hij niet ziet zitten. Dit verhaal komt binnen en is zo extreem dat ik even denk..hij zal dit toch niet verzinnen zeg! Je kan het niet plaatsen bij zijn talentvolle schrijven, zijn uiterlijk en dat, dat is nu exact waar mensen mee worstelen: je kan het niet zien, je kan het niet beoordelen dus is het moeilijk te bevatten. 

Zal ik de hulplijn bellen voor mensen die geen psychische problemen hebben?

Ik geniet van de gesprekken en heb zelden zo'n leuke gesprekspartner getroffen en vind het een waar feest om teksten, gedichten, gedachten uit te wisselen met een normale, mooie man die me niet op de kop wil hangen, in de boeien wil slaan om zijn mannelijkheid aan te tonen. Hij woont ver weg en wij gaan schrijven met elkaar en laat ik nu eens heel eerlijk zijn, ik vind het een verademing op een penvriend te hebben die kan lachen om Brigitte Kaandorp, "zwaar leven" en Harrie Jekkers, "ik heb me lief"...en ga zo maar door. 

Had ik het niet eerder geschreven? De leukste mensen zijn mensen met een verhaal en zo zie ik hem, een man met verhaal met geluidloos kabaal. Als je elkaars licht kunt zijn en niet de schaduw heb je toch al mooi wat bereikt, of niet mafketel?

x

net als de neus van pinokkio

"Hey mam, we hebben op school les gehad over seksualiteit!" Een vriendin zit bij ons kopje thee te drinken en wij kijken elkaar even aan en denken hetzelfde....seksualiteit??? Dat heet toch gewoon sex tegenwoordig?

Nieuwsgierig als we zijn gaan we vragen stellen over de les. "Ach", zegt ze, "is een mevrouw die 10 minuten iets vertelt over sex."  Oei, tien minuten maar en ik ben benieuwd over de woordkeuze van de mevrouw. Nooit ben ik voorstander geweest van romantiseren met woorden dus hou nogal van het benoemen. Als kind had ze nooit auwa maar altijd gewoon pijn, wij hadden de opvatting dat als wij de 'normale' woorden zouden gebruiken zij de taal het beste zou leren. Dus de vraag was snel gesteld: hoe noemen ze 'het'  dan? Enne...is het een vagina en een penis? Nou mama, ze noemde het gewoon neuken, kut en piemel. Haha, ik moet even wennen als ze deze woorden uitspreekt maar vind het beter dat ze het gewoon benoemt. Okay...die tien minuten blijken te gaan over de anatomische kant van sex en ze is niet geïnformeerd over de reden waarom mensen sex hebben, buiten het 'maken' van kinderen om. Nu kan ik me nog goed herinneren dat ze vorig jaar vroeg naar tongzoenen en me aan keek of ik de meest verwerpelijke vrouw op aarde was en ik zet me lichtelijk schrap voor de volgende vragen...Vanzelfsprekend is het niet aan school om de plezierige kant van sex te benoemen maar laat ik dat nou essentieel vinden. Ze moet toch echt wel weten hoe het zit om hopelijk te voorkomen dat ze iets te vroeg gaat experimenteren omdat ze niet-wetend is. Dus we vertellen over het orgasme en vergelijken dit met nodig moeten plassen en de ontlading van plassen als beter dan een orgasme. Ze kijkt heel raar en de informatie die ze verder krijgt beantwoordt ze met....(handen op de oren) en zingen....Hahaha...

Ze is nog niet bevredigd en nu is het onderwerp piemels aan de beurt. Mam, wat is beter?, een kleine of grote piemel? Oeeeeeei, ik denk na en leg uit dat dat voor iedereen anders is maar dat als een man zin heeft dat de piemel dan groeit. Wahaat, groeit dat ding dan? Huh.....ik bedenk me: net als de neus van pinokkio (hoe verzin je het?), maar dit snapt ze wel in ieder geval. Goed het gaat nog even door op een gezellige vrijdagavond en nadat ze diverse handelingen heeft vernomen is ze er klaar mee. Ze stelt vast dat ze minstens 20 is als ze dit gaat doen en alleen om kinderen te krijgen. Goed, nu vind ik 20 jaar te jong om kinderen te krijgen maar laat het lekker even hierbij want met deze bak aan informatie is ze volgens mij zo goed geïnformeerd dat ze de komende jaren niet bij wijze van nieuwsgierigheid zich laat verleiden. 

Als ze niet veel later naar boven gaat en haar fluweelachtige pyjamaatje aandoet ben ik weer ouderwets blij...niets mooier dan een fris gewassen kindje in een mooie pyjama....Ze gaat slapen en ik herhaal het verhaal nog een keer in mijn hoofd en concludeer dat ik blij mag zijn dat ze bij mij komt met haar vragen en hopelijk komt ze ooit ook met haar vriendjes even langs de commissie :-)

de pardon-man

En we gaan vrolijk door met woorden lezen op what's app....Zag ik het nu goed, krijg ik een bericht binnen van een vriendin die gewoon voor me zit? Ik kijk haar dom aan en zeg...Zit jij mij te appen? Neuh....ben ik niet. Dus de naam is van iemand anders en ik herken de laatste cijfers van het nummer....Wat krijgen we nu? 

Drie jaren verder en ieder half jaar meldt hij zich even...Nu maar eens, in het kader van er zijn er meer die sorry zeggen, het gesprek ook aangaan met deze man die me toch wel een aardige tijd (klein jaar) in de greep heeft gehad. Maar nu breek ik even door die muur van de ik-ben-geweldig-man, briljante test voor me. Dus ik stel vast: je kan me niet vergeten hè? Het antwoord bevat twee letters, begint met een j en eindigt met aan a. Rijkelijk laat, vind je niet? Het antwoord begint met een j en eindigt met een a. Niet veel later meld ik dat ik jaren ouder en wijzer ben geworden en dus niet zo sta te springen om een meet & greet omdat ik nu wel van mezelf houd. Wat zeg je? Jij houdt ook van mij? Huh....nieuwe strategie, uitgespeeld of gewoon weer de vrouwenlijst aflopend, hopend op een happer. 

Anyhow....deze man heeft een baan waar hij heeft geleerd mensen te doorgronden, te laten praten en doorgaans met succes. Ik wapen me nu en geef terug dat hij het in de politiek of als rechercheur goed zou doen, zou er bijna in geloven. Een keiharde lach volgt (LOL), want vanzelfsprekend doet hij werk in die richting. En laat dat nu exact zijn wat ik vervloekt heb....ja ja....wij zijn water en vuur zegt hij, ja ja en toch trekken we elkaar aan. Ik heb na jou nooit meer zo'n vrouw gehad. Ik moet lachen en vraag niet naar details over anderen want wat zal mij het vandaag nog interesseren wie hij boven mij verkoos op dat moment. En ja, ik ben inderdaad leuk, ja dat zeggen er de laatste tijd wel meer...Ik lach want er waren tijden dat ik verdrietig was maar zoals de uitspraak insinueert: what comes around, goes around, het gras bij de buren....en ken er nog veel meer....

Binnenkort vier ik mijn 5-jarig jubileum van single en onafhankelijk zijn. Een periode van tranen, verlies, vriendschap, mooie reizen, verhuizingen en nu, nu zit ik mijn eigen huis en ben meer dan tevreden. Maar ik dwaal af, want wat ga ik doen? Ga ik koffie drinken met hem? 
Plotseling wordt het stil gisteravond, op what's app is hij online rond afsprakentijd, krijg geen reactie en ik ervaar een godvergeten déjà-vu, hij heeft een afspraak en zal me zondag weer wat laten horen. Haha...ik geef hem terug dat ik weer weet hoe het was en dat het niet bij me past. Sorry sir, je vindt haar wel, maar ik ben het niet. Ik sluit de app af, de tv aan en wij zitten te genieten op de bank met heksenkaas en bugles, de kaarsjes branden en we maken ruzie om de fleecedekens. 

Die ene vriend zei tegen me...wat een pech heb jij steeds zeg....ik geef terug: Pech hebben valt wel mee, uiteindelijk is het altijd geluk hebben hè! Mijn 5-jarig singlebestaan is een ware verrijking voor mijn ontwikkeling als volwassen, zelfstandige en onafhankelijke vrouw. En nee, geen mannenhater maar wel geschikt voor een zeer beperkt soort: de liefdevolle man. Of hij bestaat? Geen idee. Waar ik wil zijn over 5 jaar? Geen idee. Ik wil nieuwe gordijnen, ik wil een nieuwe deur en vanavond lasagne op mijn bord en nu, nu een lekker warm bad.

En die man, die man is nog stil gebleven...kan een dag duren of een half jaar....maar spijt hebben is voor de dommen...Ik lach want, nooit heb ik wraak genomen maar kan zeggen dat dit enorm lekker voelt en ik wacht geduldig alle excuses van de pardon-man af. 

Midlifecrisis is echt een serieus probleem voor mannen, hahaha! Fuck the bmw, de jacuzzi, de loungemuziek. Ik rijd auto, ik badder wanneer ik wil en luister de hele dag de meest fantastische muziek dussssss....

x

een man van onder de grote rivieren

Een tamelijk rustig weekje eindigt in een zwaar technisch gevecht met gordijnrails, in de auto stappen en op zoek naar wat nieuws (niet gevonden) en mijn huis is een niet gezellig maar kaal...het voornemen was...herfstklaar maken, kaarsjes aan en op de bank met hapjes met dochterlief....ik zie weer een reden waarom ik toch die man mis. Over mannen gesproken....de ideale man bestaat niet dus ik ga pogen de mannen in categorieën te drukken in mijn verhalen. Misschien ontdek ik op deze gestructureerde wijze nog wat :-). 

Feit is dat mannen, lelijk of niet, beschikken over een relativeringsvermogen waar wij vrouwen u tegen mogen zeggen. Kalend of niet, buikend of niet, kleine piemelig of niet, het maakt geen fluit uit...ze zijn onaantastbaar...de ik-ben-geweldig-man. Moeten wij schoorvoetend toegeven dat we niet over de maten 90-60-90 beschikken en de neus-ophalende man aankijken die ons direct inruilt voor een beter exemplaar, blijven wij doorgaans realistisch: bier zuipen heeft nou éénmaal consequenties. Wij zijn eigenlijk best lief ook al lijkt dat niet altijd zo.

En zo mailde ik met een oude bekende die ik meer dan een jaar niet heb gesproken. Hij vroeg me...kom ik in jouw verhalen voor? Ik dacht na en zei...nee, hahaha...De reden daarvan is dat hij mooi, intelligent, attent is en nooit iets heeft gedaan waardoor wij lekkerbekkend een verhaaltje konden lezen en de man konden afserveren. Ja hoor, deze mannen bestaan ook....ze wonen ver weg, ze zijn niet bereikbaar en very much getrouwd en overwegen het niet om vrouw en kroost achter te laten voor een gekke single :-). Dus speciaal voor hem sluit ik deze vrijdag af met een blog voor hem. Een man van onder de grote rivieren....waar ik ooit vriendschap mee sloot ....

x

Düsssssss, da deal in da pocket

Huppakee....in de auto and hit the road babe.....met een megadeal in da pocket reden we naar Düsseldorf...Het was een meet half way.....Half way...middle...centre...mid-age....lunatic...Op een industrieterrein kwamen we aan (the best deal ;-) en na een hartelijk ontvangst aldaar...kort, bondig zonder lach troffen we een suite aan...Zo sapperdeflap en dat voor 16,50 euri per dag, dan mag je best op een industrieterrein zitten, luisterend naar het zingen van de elektriciteitskabels, met je snufferd op de ingang van een parkeergarage en een stukje aangelegd groen (4 meter breed, halve meter diep...). Nadat de nootjes charmant over de vloer gingen omdat ik nogal elegant ben en een klein glaasje wijn verder op bed  niet-charmant in slaap gekukeld om de volgende dag in vol ornaat (mooie kleren en laarsjes met hakje) de prachtige stad aan te doen....Maar eerst dat super ontbijt, ik klap in mijn handjes want eet ik thuis niet graag mijn ontbijtje op...ik vreet mijn broek op de vreethaak in hotels...

Anyhow....Düsseldorf, here we come.....kinderkopjes oftewel straten die de onderkant van jouw voet stelselmatig masseren en hakken opvretend te werk gaan lopen we de mooie Altstadt in....Ik schat 10 meter en ik begin al te wankelen...zitten en wat drinken is het motto......We vallen niet op, want zuipend Duitsland begint net zo vroeg als wij en de biertjes zijn daar fantastisch...sjaaltje valt in een plas en mijn colbert leg ik zonder na te denken neer op een natte bank. Kort nadat mijn hak is verdwenen, loop ik strompelend als een verzopen kat rond....Stilletjes vraag ik me af wat die uitspraak ook al weer betekent: Dress to impress.....Nou ja...moet het met mijn karakter verder doen :-).  Intern een scheldpartij en op een paar goedkope schoentjes van H&M verder. 

Nog steeds zo blij als een kind en probleem voeten opgelost....Na een paar metertjes verschijnen de blaren op mijn voeten en mijn gezelschap vindt het allemaal erg grappig en steekt ook nog even zijn been uit....(nooit doen bij mij, gaat 9 van de 10 keer mis bij mij n.l.). Ik lach me slap omdat ik me nog net kon herstellen en kreeg een haarscherp beeld van een tandeloos bekkie op mijn netvlies...

Buitenlucht en veel plezier pakken me in en ik slaap als een roosje en klap weer in mijn handjes voor het vreethaakfestijn in de ochtend alvorens de sauna in een vaag plaatsje wordt bezocht. Duitse sauna...nog nooit hebben ze van sfeer gehoord, het water te koud maar dat bier is echt super...Een bananenzwiebel (volgens mij zwiebel...maar kan ook anders heten) in mijn mik, heerlijke tapas, een hoop lol, een meet & greet met het Elfje uit de Efteling verder strijken we neer bij een Thais restaurant waar we voor 12 euri p.p. eten en wijn drinken (Nederland trekt ons een poot uit). Uit het hotelraam hangend met een sigaret besluiten we zo'n elektronisch gevalletje aan te schaffen....moet ook maar eens ten einde komen die slechte gewoonte.....

Het weekend loopt langzaam ten einde en ik mag nog één keer me volstouwen met het ontbijt, we rijden half way om weer te splitsen...one up, one down....nagenietend van een heerlijk weekend back in the real world....koffie bij zusje en dan wasmachine aan ...jankende kat aan mijn voeten en fuck....koffie bijna op...en morgen weer an die Arbeit.

Het leven is een aaneenschakeling van herinneringen en ervaringen, zorg dat ze mooi zijn, beleef en geef in het nu.

x

Heb medelijden....Rutte is geërgerd....

Rutte is geërgerd over lekken plannen Prinsjesdag, laten we massaal hem een mail sturen waarin we als burger hem zeggen: Tis niet anders joh, soms moet jij de klappen van de zweep ook voelen hè!

Maar is hij wel geërgerd? Dacht het niet hè, is gewoon en onderdeel van het spel...we lekken wat af en toe, de burger windt zich op en op Prinsjesdag zijn de sukkels het al een beetje vergeten en staan ze te wuiven naar het koningspaar en letten ze op hoe onze Willem-Alexander de woorden uitspreekt en welke jurk en hoed Maxima draagt. Ik ben niet voor en niet tegen het koningshuis. Kan er best vrede mee hebben dat we miljoenen, wat zeg ik miljarden uitgeven aan een visitekaartje, ook zij doen goed werk, ben ik van overtuigd. 

Ieder jaar lekt de essentiële informatie voor de burger, je weet wel...de bezuinigingen die rechtstreeks ons in de portemonnee treffen. Nu de kinderbijslag, de reden waarom inkomensgerelateerde zorg niet meer kan (te veel werk voor zorgverzekeraars!) en hiep hiep hoera...we mogen blij zijn: het eigen risico zal niet stijgen (niet vergeten dat deze in de afgelopen jaren meer dan verdubbeld is en dat de basisverzekering is uitgekleed). Ik zet me schrap want ook de beweeggroepen voor chronisch zieken worden vermoedelijk geschrapt uit het pakket. Dus either way, is het niet de eigen bijdrage dat centjes gaat opleveren is het wel de versobering van het basispakket. En dan zal je maar chronisch ziek zijn en doorgaans dan ook een relatief laag inkomen hebben, de zorgverzekeraar te lamlendig om inkomensgerelateerde premies vast te stellen en jij, jij gaat je lekker aanvullend optimaal verzekeren. Want optimaal verzekeren doen we graag in Nederland.

De laatste maanden mijn eigen huishoudboekje eens onder de loep genomen en de kostenpost verzekeringen was toch wel een aanzienlijk deel. Ook opgegroeid in dezelfde verzekeringsbehoeftige cultuur ben ik gaan zoeken naar onderzoek, naar wat ik eigenlijk zou moeten verzekeren en her en der wat prijzen opgevraagd. Ik schrok....en rekende 20 jaar teveel betaalde premie uit en dat leverde toch wel een spaarpot op van meer dan € 10.000,00. Toen ging ik even kijken wat ik er nou eigenlijk van heb gebruikt: een bril en een vaas, een auto-schadegevalletje waarvoor ik direct in mijn aantal jaren schadevrij rijden terugviel en dus direct het uitgekeerde mocht gaan terugbetalen. En dan heb ik het over alle verzekeringen behalve de zorg. 

De zorg....moet eigenlijk een andere naam hebben want het woord 'Zorg' vind ik behoorlijk misleidend als het gaat om de initiële gedachte van het woord...Ik ben reuzebenieuwd naar de ontwikkelingen van de zorgpraktijken. Ik zou een gat in de lucht springen als zij met knipkaarten, abonnementen, goedkope verzekeringen komen waar zij alleen hun dienstverlening in aanbieden. Dan is er sprake van maatwerk. Kunnen wij volstaan met een basisverzekering en onze centjes in een sok doen en ze pakken als we een behandeling willen hebben. Als ik alles aanpak dan kan ik een kleine € 100,00 per maand bij me houden en dat zijn toch wel tussen de 30- 36 fysiotherapiebehandelingen per jaar die ik zonder voelbare, financiële pijn kan inzetten. Nu ligt mijn behoefte niet hoger dan 12 per jaar dus ik flap ook gewoon mijn medicijnen erbij, koop een paar geweldige laarzen, die mooie winterjas.....voor mijn kind....want ook de kinderbijslag gaat er gedeeltelijk aan...

In mijn achterhoofd heb ik het fraudegevoelige systeem waar ziekenhuizen handig gebruik van maakt. Dit is ongeveer € 300,00 per burger per jaar. Dit was hot item in de media een paar maanden geleden....niets meer over gehoord nadat ik een prachtige brief van de SP kreeg.

Als ik heel snel reken en dan reken ik behoorlijk naar mijn eigen inzicht en trek me geen 'ruk' aan van de (wereld)politiek dan kunnen wij toch echt een vuist maken als burger en een beetje weer regie terugnemen.....

De vraag ga je stemmen roept bij mij toch wel gemengde gevoelens op: ik ben niet rechts, ik ben niet links en ook niet midden. Als ze een knop maken: "neutraal, want er gebeurt toch niets mee",  dan maak ik gebruik van mijn stemrecht want het kanaliseren naar partijen en opvattingen levert toch echt niets op. Ze doen allemaal water bij de wijn en net als met relaties pleit ik voor wijn bij de wijn. Ook dat is tot nu toe geen haalbare kaart gebleken :-) dus misschien zie ik het verkeerd. Echter ben het type eigenwijs en zonder goede argumenten hobbel ik lekker zo door. 

Kinderen, zieke mensen, gezinnen, ouderen ....wat maakt het uit....Mijn dochter zit, hilarisch genoeg, in het t-shirt dat ze kreeg van school toen onze Willem koning werd, op de bank en moet zeggen dat ze geweldige pr hebben,....ik vergeet het lepeltje en de blijdschap van mezelf nooit: wat zou het mooi zijn als je koningin of prinsesje bent.....

Het gevecht van een kind

Mijn dochter had 11 jaar geleden het plan opgevat om veel te vroeg op de wereld te komen. Dat was een bijzonder slecht idee en daar ging ik in een ambulance naar een speciaal ziekenhuis. Natuurlijk gaat er van alles door je heen maar vreemd genoeg had ik toen al enorm vertrouwen in dit meisje genaamd spookje. Goede van alles is dat ze haar goed volgden en al snel was me duidelijk dat zij een brok van een dame bleek te zijn. Massa is belangrijk, dus gewicht en spierkracht (meen ik me te herinneren). Ik pleitte voor de geboorte van haar in boeddha-formaat. Mijn wens werd heel veel weken later vervuld, want ze besloot toch te blijven wachten tot een redelijk termijn, kwam ze dan op de wereld met heerlijke, dikke billen en ik keek naar toch wel voor mijn gestel een mega-baby. 

In de loop der jaren werd haar stevige postuur ondanks de normale ontwikkeling conform de groeicurves wel vaak een issue. Wij als ouders hebben haar wel geprobeerd hierop voor te bereiden maar de wereld is hard en ook zij kreeg het voor haar kiezen. Nu is ze ook altijd een gezonde eter geweest en dat is vaak ook opvallend want je moet eigenlijk eten uitspugen als je klein bent en je beperken tot snoep en een vitamine-tabletje. Ze ging al heel jong sporten en leuke van alles is, is dat ze er lol aan heeft. Op school kwam al snel een matig voor gym op haar rapport en ik had hierover mijn twijfels en dat ze geen hoogvlieger was was me duidelijk maar het gesprek met de gymleraar zal ik nooit vergeten: als ze in een touw klimt, moet ze haar gewicht meenemen, hè mevrouw! Ze is beresterk en ook zijn theorie klopt helemaal niet maar het was me duidelijk...als je stevig bent, ben je per definitie niet favoriet bij de gymleraar. Was ik vroeger een sprietje (vroeger hè!) en alleen goed in turnen kreeg ik een uitstekend. Is zij stevig en veel allrounder dan ik, krijg je een matig. Wij hebben veel met haar moeten praten om dat rotgevoel weg te nemen en nog steeds begrijp ik niet dat gymleraren dit doen, want demotiveren om te blijven bewegen is dan in gang gezet. Gelukkig is ze altijd blijven sporten en bij de juiste mensen die haar het plezier nooit hebben ontnomen en haar zelfvertrouwen groeide en groeide....

In de schoolperiode kwam ook pesten voorbij en zij luistert naar de regels die school stelt en liet zich niet beschermen door haar eigen kracht maar onderwierp zich aan de regels van school met als resultaat dat ze niet beter in haar vel kwam te zitten. Tot de maat vol was aan mijn kant, ik gaf haar de opdracht om de eerstvolgende keer als dat jongetje je slaat om flink terug te meppen en heel duidelijk een boodschap in zijn oor te sissen. Ik kreeg op mijn donder van school: mevrouw, pedagogisch niet verantwoord en wij moeten u waarschuwen. Ik herhaalde nog een keer wat ik eerder heb gezegd en vulde het aan met de woorden: als ze 15 of 20 is en ze bij mij aan tafel zit met anorexia of een andere eetstoornis komt u haar dan ook helpen c.q. komt u ons als ouders dan ook helpen? Mijn dochter begreep wat papa en mama bedoelden en ze mepte het jongetje op de grond en hij lag vast in een judogreep. Zijn vriendje dacht te kunnen helpen en kreeg ook nog een portie....Lang leve de massa, want massa is kracht en zij gebruikte het! Niet lang daarna werd ze tijdens de worstelwedstrijd als eerste door de jongens gekozen en ze won voor haar team. 

Een oproep van de GGD. Een extra oproep wel te verstaan en bij voorbaat kwam stoom uit mijn oren want ik wist al wel wat het onderwerp zou zijn. Ze mocht mee en ging onderuit gezakt naast me zitten en hield haar jas aan (totaal geen respect meer voor de mensen die continu aan haar kop lopen te zeiken) en ik liet haar. Toen ze de vraag kreeg wat ze er eigenlijk zelf allemaal van vond kwamen er een paar woorden uit: "Ik vind dit gezeur want ik vind het niet belangrijk hoe anderen eruit zien","het gaat om innerlijk". Ik verslikte me in mijn koffie en de arts moest lachen en zei: Meid, deze oproep was ook geheel onnodig want jij ontwikkelt je heel erg goed en bent niet te dik. Mijn dochter zei: boeiend en mam, kunnen we gaan. Ze schaamde zich dood want ze werd hiervoor uit de klas gehaald (hoe leg je dat nou weer uit...)

Was ooit massa enorm belangrijk, het bleek later haar vijand te worden. Is er sprake van obesitas? Welnee....een meisje dat vermoedelijk langer dan gemiddeld wordt, een meisje dat grover is gebouwd dan gemiddeld, een meisje mooier dan gemiddeld, een meisje intelligenter dan gemiddeld, een meisje dat aan jiu jitsu en tennis doet met heel haar hart, een meisje dat al heel jong heeft geleerd selectief in contacten te zijn. 

Haar onzekerheid is een struikelblok en samen met de heren van de sport (de echte sportmannen en niet de gymleraar) hebben in een kleine twee jaar haar aardig op weg geholpen in zekerder worden. De mascara ligt hier op tafel, het hemdje en de korte broek trekt ze gelukkig weer aan naar school en ze heeft haar rug recht en vooral heeft ze een paar leuke vriendinnen die haar zien.

Ik als kleintje kijk naar een brok van een meid, die graag mijn spijkerbroek gapt, en zie haar ontluikende schoonheid en lach...want ik weet hoe de komende jaren gaan worden en heb haar gezegd: "Ooit zeg jij: eat your heart out!"

In mijn nabije omgeving heb ik helaas gezien wat anorexia, boulimia en binch eating met mooie mensen doet en ik weet dat het niet anders wordt met de oordelen maar wellicht kunnen mensen zich beperken tot denken en niet uitspreken. Vooral niet al die goedbedoelde adviezen over wat iemand moet eten en drinken want het zijn vaak de intelligente mensen die lijden aan deze stoornissen.

De gulle man

De gulle man

Deze man is een stereotype van monosexist (nieuw woord even bedacht...). Deze man is niet alleen zijn soort dus ga vragen of dit woord kan worden opgenomen in De Dikke van Dale (bij deze...).

Overeenkomstig met narcisten en alleenheersers (monopolisten, effe opzoeken of dat woord bestaat en anders...nieuw woord) is de gulle man eigenlijk een vormsel c.q. een samenstelling van veel afwijkende karakters en zal de psychologie er een soortgelijk stempeltje opdrukken zoals ze dat met meerdere stoornissen doen waarvan geen vast patroon te herleiden is. Not applicable of zoiets.

De gulle man is niet echt knap maar wel erg zelfverzekerd en beschikt over strategieën waar wij vrouwen best jaloers op kunnen zijn. Doorgaans heeft hij of geld, of een dikke auto en zal hij flink met zijn zaakje wapperen op de eerste afspraak. Hij komt van ver (in de steek gelaten door de slimme vrouw) en beschikt over inlevingsvermogen waar je u tegen zegt. Niets is hem te gek om je op jouw gemak te stellen en hij is serieus, heel erg serieus....hij wil gewoon neuken maar zegt dat niet. Hij heeft meestal een paar lijntjes in de vrouwenvijver hangen en als hij de mobiel op stil zet, de telefoon op trillen in zijn zak houdt, of op de kop op tafel legt kun je je al een beetje afvragen hoe het in elkaar zit. Maar pas op, zeg het niet want dan begeef je je in een gesprek waar de psycholoog van zal zeggen...die jongen had mijn vak moeten leren. 

Deze gulle man verwacht wel dat jij mooi bent en vooral heel erg niet realistisch slank nadat je één of meerdere kinderen op de aarde hebt gezet. De gulle man is meestal wel een bourgondiër want moet alle chicks minimaal 1 keer verwennen (drogeren) met eten en wijn. Het lichaam is dan ook niet realistisch uit vorm aangezien hij geen kinderen op de wereld heeft gezet. 

De gulle man ziet sex hebben als jezelf iets gunnen. Ja, ook jou gunt hij wat.....zijn goddelijkheid. De vraag of jij zijn goddelijkheid in die vorm wilt hebben wordt niet gesteld want de gulle man is overtuigd en zal zeker presteren op dat gebied. De gulle vrouw noemen ze prostituee (hoer) en een hoer is best slim want zij tikt gewoon op het kastje voor geld. Ik pleit voor ww-rechten voor werkeloze hoeren. Maar net als in het zakenleven...de eerste keer scoren heeft geen waarde, het gaat om de lange termijn want niets mooier dan een passievolle relatie met een nuchtere vent die zijn eigen boterhammetjes smeert en af en toe de fiets pakt waar jij achterop mag zitten om samen een biertje te kunnen drinken. De gulle man kan wel inpakken want de nuchtere vent zal altijd met de buit er vandoor gaan.

;-)

De oerman

In de oertijd gingen mannen 's morgens vroeg van huis om te jagen. Vrouwlief bleef met kroost achter, in afwachting van de vangst. De vangst werd in ruil voor respect, genegenheid, rust en sex (denk ik) met ze gedeeld. De mannen waren goed getraind, six packs, stoere benen (noem ik nu lekkere voetbalbenen) en een goede kont. Want de kont bepaalde weer hoe waardevol de man voor de vrouw zou zijn...oeps ik dwaal af....In de loop der eeuwen (rijkelijk laat overigens) kwam de vrouw een beetje in opstand. De man moest een beetje plaats maken want de vrouw ging ook werken en kon dit best goed combineren met al haar andere dagelijkse taken. Wat zeg ik, ze kreeg noten op haar zang... (hoe durft ze?) maar dat jagen hè, dat is toch moeilijk om uit het mannensysteem te krijgen. Lang leve testosteron!

En zo probeerde ik uit te leggen aan een meisje dat een jongetje niet kan stoppen met briefjes schrijven, mensen laten lopen met briefjes (ze neemt ze natuurlijk niet meer aan na een keer nee te hebben gezegd) omdat hij immers een jager is. Ik vraag haar wat haar dwars zit in dit verhaal. Ze schaamt zich want ze wil die aandacht gewoon niet. Hey, wat had jij nou verwacht dan? Je bent bloedmooi en is wel logisch dat in week 2 van een nieuwe school dit met jou gebeurt...dat noemen ze ook wel eens hormonen. Dus eigenlijk, maak je borst maar nat want het wordt niet anders en het is een compliment. Schrijf op zijn briefje: Wat leuk dat je me leuk vindt maar ik heb geen interesse en geef het aan de koerier weer mee en negeer, negeer, negeer (gaan ze als ze ouder worden en het begrijpen namelijk ook doen). Jongens worden mannen en mannen duiken vaak weg voor het gesprek. Vrouwen...zeurzakken! Het meisje wordt er nu al niet goed van en ik wil van alles zeggen maar hou mijn mond, mag ze lekker zelf ontdekken net als...

Even terug naar alinea 1...als mannen dan bepaalde gewoontes niet hebben kunnen parkeren waar zijn dan al die lekkere kerels met six pack, stoere benen en goede kont? Help help de oerman is bijna uitgestorven...en als iemand zich zo gedraagt prima maar graag in de juiste verpakking...anders gaan wij ook in een zelfgeknoopte jutezak zitten. 

;-)

Make love and no war

Vermoeiend is het...criminaliteit en de gevolgen daarvan. De ellende in Syrië, niet te bevatten dat mensen elkaar bloot stellen aan dergelijke praktijken. In gesprek met een oude bekende die een grapje maakte, maar ook weer niet, ieder mens heeft een aantrekkelijke en leuke kant zelfs...en hij noemde een oorlogsmisdadiger. Ik realiseer me terdege dat iedereen een verhaal heeft maar je hebt altijd de keuze...en als deze mensen vast zitten door macht dan heb ik alleen sympathie voor de jongeren die nog niet genoeg ervaring hebben om zich los te worstelen van de vermeende macht. Soms zijn daders inderdaad slachtoffer....

Maar als we dan met daders annex slachtoffers te maken hebben, is het dan niet zo dat er ergens in de preventie, curatie en nazorg (lees opvoeding, begeleiding van derden, strafrechtelijk, reclassering etc...) iets dramatisch misgaat? 

Miljoenen geleerden op de planeet, miljoenen niet-geleerden op de planeet..ik zie een balans! Valt het te analyseren eigenlijk? Is het zo dat we een percentage criminaliteit gedogen? Is het zo dat een percentage slachtoffers van geweld ingecalculeerd is? Ik denk aan die ene jongen die ik ken die getroffen werd door een ziekte met dood als gevolg, die niet werd geholpen omdat er te weinig mensen zijn met die ziekte en de behandeling hiervan te duur is? Is dit dan welvaart? De nederlander loopt het vuur uit de sloffen met de collectes, doneert flink en is dit geen signaal dat we het anders willen? Is het niet een optie om die enorme winststijgingen van zorgverzekeraars (afgelopen jaar) verplicht in de maatschappij te (her)investeren voor onderzoek en het echte goede werk dus geen porsche voor de directeur en zijn secretaresse. 

Zo stond ik als 18-jarige een keer op het station om de trein naar mijn stageplek te nemen. Ik was vroeg en ging alvast in de trein zitten. Ik voelde dat iemand me aankeek en zag een schim en wat bewegingen. Nu had ik al een jaartje of drie een vriendje dus ik kon 1 en 1 bij elkaar optellen om tot de conclusie te komen wat deze man aan het doen was. Ik keek de andere kant maar op en hoopte dat de trein snel vol zou lopen met mensen. Vraag me niet waarom ik niet ben weggelopen, ik bleef zitten en negeerde het maar....In die paar minuten draaide mijn hoofd overuren en wist ik dat deze man alleen een  kick kreeg van aandacht dus dat gaf ik niet en bleef rustig zitten. Niet wetende dat het ook anders had kunnen uitpakken. Maar de man (mag de titel man niet dragen, maar goed) ging voor me staan...zo van, oooh jij negeert mij dan kom ik wel dichterbij.....de trein liep vol en hij verdween...Ik ging lekker aan de slag bij het reclamebureau en was de hele dag creatief bezig. Aan het einde van de dag drong tot mij door dat ik dit moest gaan melden. Rijkelijk laat maar vol vertrouwen in het systeem...Nooit weer iets gehoord van wie dan ook. Nu was ik destijds best nuchter en kon ik het vergeten, het gezicht nu zoveel jaren later kan ik echter nog steeds uittekenen. Ik besloot...als ik ooit iets meemaak en een steentje kan bijdragen doe ik dat. En dat, dat was de meest foute beslissing ooit. 

Er volgden nog drie ervaringen waaronder een mishandeling op straat. Mijn toenmalige vriendje en ik liepen bij toeval voorbij en hij zei: doorlopen! Ik zei: doorlopen? Ben je werkelijk niet goed? Die man ligt zwaargewond op straat en niemand helpt. Zie dan! Zie dan! Zie dan! Had jouw vader kunnen zijn! 

De relatie stond op dat moment redelijk op knappen want hoe kun je iemand voor half dood laten liggen. Ik begon te rennen en zocht hulp....niemand! Gewoon in een drukke straat, niemand! Okay, dan breng ik hem naar het ziekenhuis om 1,5 jaar later een oproep op de mat te krijgen....de man was arbeidsongeschikt geschopt en faillissement aan de broek. Ik ging en deed mijn verhaal en ik zag dat het niet er toe doet wie er wordt berecht, als er maar iemand wordt berecht...ook een failliete man dus de schade werd niet verhaald, een werkstraf volgde. De man het echte slachtoffer bracht me bloemen en had nog ergens een cadeaubon liggen die hij me gaf: sorry, bijna niet meer geldig maar ik heb geen geld om iets voor je te kopen, je bent een engel.  

En zo zit ik alles te overdenken en zie dat ik een conclusie moet trekken. Mijn gevoel voor rechtvaardigheid levert niets op, mijn gevoel dat ik alleen verantwoordelijk ben voor mijn kind en mezelf wordt met de dag duidelijker, mijn insteek om begaan te zijn met anderen levert niets op. Ik zit alleen in mijn huis en na een paar weken verder te zijn met de laatste (letterlijk en figuurlijk) ervaring voel ik mijn hart van woede van slag zijn. Te veel informatie deed me de das om en ik weet hoe het eindigt...daders zijn slachtoffers. Nu ben ik van mening dat iedereen een kans moet hebben in de maatschappij. De definitie van kans is echter subjectief, ik vind dat iedereen een tweede kans moet hebben en zo uit ik mijn wens dat iedereen die misgaat eens een keer de tweede kans krijgt om het goed te doen. En hoe? Laten we daar nu eens de geleerden van de planeet een mooi plan voor laten maken waar tijd, effectiviteit en kosten meetellen, net als die jongen die geen behandeling kreeg omdat het te duur is! 

Ik zal zo eens kijken of ik nog iets moet betalen of dat ik iets moet doen om te voorkomen dat ik sancties krijg, verder dan dat kijk ik niet meer. Want dat kunnen we heel goed in Nederland, sanctioneren. Ik ga sparen om dit land ooit achter me te kunnen laten....ik leef liever in relatieve eenvoud met weinig geld met de zon op mijn bol, een zelfgemaakt glas wijn met blauwgetrapte druiven druipend van mijn voeten..

So long....een blog met iets minder humor maar voor mij iets waar ik de laatste dagen veel over nadenk....want alle gein is natuurlijk leuk maar ook niet meer dan a way of life want een dag niet gelachen is....

Fijn weekend allen!

Bier Hier!

Holadiejee....het leven is één groot feest tussen 19.00 en 23.00 op vrijdag de 30ste augustus....

Als ik de eerste slok van mijn biertje neem kan ik niet anders dan zeggen...fuck wat lekker. Ik kijk de dames aan en we lurken bijna allemaal aan een glas. Bijna allemaal....want de rosé-automaat is kapot. Ja je leest het goed, de wijn komt uit een automaat en wij lachen ons slap hierom, klinkt als een foute highschoolparty. Okay, vooruit....doe ons dan ook maar bier....Twee biertjes volgen en er blijft één van ons zitten zonder drinken....Hey...je bent wel de enige zwarte in ons midden, dus misschien word je gediscrimineerd...oh jee de alcohol gaat nu al werken...Ah kom op, vraag even of het komt dat je zwart bent...We vragen beleefd waar haar biertje blijft...de bier-automaat is kapot....Nou de toon is gezet en wij hebben enorme lol...verplicht aan de witte wijn uit automaat dat werkt...Vier steken een sigaret op en wij rokers zeggen vrijwel tegelijk...............tjeee...dat komt niet vaak voor dat we in de meerderheid zijn. En worden stiekempjes ff blij ons tijdelijk begrepen te voelen en volledig niet crimineel te zijn. Verrek ik zie nog iets..wij hetero's zijn ook in de minderheid. Mijn pruillipje gaat hangen want aangezien er al weinig loopt is de verhomonisering ook zichtbaar, hahaha. 

Met muntjes op zak lopen we alle tentjes af voor wat lekkere culinaire hapjes want het jaarlijkse feestje in de stad wordt door ons niet gemist. Ik hoor mijn naam en zie een meisje (nu vrouw al maar in mijn geheugen een meisje) en we kletsen een tijdje. Ze leest mijn blogs en wacht op een boek van me. Ooh zegt ze...en noemt een naam van iemand die ook mijn verhalen leest...Ik ken de naam van vroeger en ik denk wat leuk....Nou welkom alle mensen die ik ken en niet ken waarvan ik geen idee heb dat jullie lezen...Wat was dat leuk om ergens te lopen en je zo positief wordt benaderd over iets dat je met passie doet. Dank je, mooie mevrouw! 

Nu zit ik al koekjes vretend want die kleine hapjes waren niet genoeg op een stoel in een stil huis, even iets schrijven en zo mijn bed in. Zat ik vanmiddag even in tranen om een liedje dat me aan iemand deed denken die ik al 4 jaar moet missen en om nog een paar andere zaken herpakte ik me en sprong op de fiets om even te genieten. Deze week was best heftig en nog steeds betreur ik wat zaken die ik niet weet te keren maar het is zoals het is en het leven gaat door. Nog steeds zit ik in mijn hoofd met iemand en dat moet ik oplossen....zo makkelijk als ik schrijf en praat zodra ik iemand leuk vind klets ik poep........en zo wandel ik mijn trap zo op, richting mijn bed waar ik alleen ga liggen en heel snel de ogen dicht gooi en hopelijk heel hard snurk.....

toedeloe weer!

De wereld is rond, you always meet twice....

De wereld is rond, you always meet twice....

De afgelopen weken heb ik op de rem getrapt...een tijd low profile werken, een tijd low profile sociaal, veel relaxen, veel lopen, huis opruimen en de ramen tien keer lappen....en dan blijkt de wereld rond....

Four in a row....

Ga je het aan, Maris? Ga je echt een gesprek aan met mensen waarvan je weet dat het verleden is en je je af moet vragen hoe dat in het heden een plek heeft? Ik besluit, ja ik doe het...Ik twijfel aan mijn vaardigheid van los kunnen laten en ik ga gewoon open gesprekken in en kijk of ik nu (zoveel tijd later) objectiever kan kijken...je weet wel...ego en emoties geen plek geven. En zo begon ik drie weken geleden aan direct de meest extreme ervaring waarover ik in mijn boek verder schrijf. Anyhow, nummer één is geparkeerd...niet wetende dat nummer twee snel zou volgen...Wat is er aan de hand? Heeft het universum me beloond nu ik rust heb genomen met ook rustig kunnen wachten op antwoorden zonder dat ik iets hoef te doen. Ik geef het universum een applaus want is best aardig dat je de kans krijgt om zonder inspanning dit te kunnen doen.

En dan gisteren nummer vier en nummer vier is overigens mijn nummer één. Ik hoopte dat ik eindelijk na decennia de moed had tot een duidelijk omschreven vriendschap kon komen. Deze jongen die nu man is, neemt zo'n enorme plek in in mijn hele leven dat het onverklaarbaar is en totaal niet realistisch. Hoe kan het zo zijn dat je iemand jaren niet ziet en dan ineens na 20 jaar toch weer die befaamde bominslag te ervaren, zo geschiedde kleine vijf jaar geleden. Nooit meer opgezocht natuurlijk want het leidt tot niets en is alleen maar verwarrend. 

We mailen al jaren en heel af en toe durf ik iets te zeggen hierover en zo gisteren...jij en ik weten dat het niets is en dat het nooit iets zal zijn, we hebben beiden een ander pad ooit gekozen en laten we zeggen dat we penvrienden zijn.....De reactie dat hij niet begreep wat ik bedoelde maakte dat ik het gewoon letterlijk moest schrijven...hij zei: thanks penvriendin xxxx. 

Yes, yes hij bevestigt het eindelijk en ik dank hem daarvoor.....Niet lang daarna volgden de woorden: ik heb gezegd: de wereld is rond (en niets meer en niets minder).  De bodem zakte even onder mijn voeten weg want ik wil zo graag dat ik van dit gevoel af kom, lijkt wel gewoon niet de bedoeling. Hij zegt...wij weten dat dit altijd zo zal blijven en dat we vroeg of laat elkaar tegenkomen..Ik denk terug aan twee jaar geleden dat ik hem ergens zakelijk zag lopen en ik echt de benen heb genomen om niet weer zo'n bominslag te hoeven hebben. Ik zeg dit in de mail en wat krijg ik...jammer...Jammer...lijkt mij niet want jij en ik zullen geen wij zijn. Jij, mijn allereerste jeugdvriendje, wij gaan elkaar nooit meer zien, niet gepland en ik zal alles doen om je niet te zien...kom op laten we gewoon schrijven over ditjes en datjes...en jij gaat gewoon door met gelukkig zijn met de vrouw van jouw dromen en ik...ik ga gewoon door... Stilte volgde...(ik hoor hem nu denken...ik ben druk)

Ik ga naar bed en droom de gekste dingen..ik ben ergens op visite voor het eerst en zie een kind op de bank knuffelen met een combinatie tussen een beer en een tijger...Ik vind het enigszins merkwaardig maar bedenk me dat er niets erger is dan slangen in een huis.....Terwijl ik dat zeg zie ik een boomstammetje op tafel met....een slang, ik lach naar de slang en de man naast me zegt...Oen, je lacht naar die slang en je ziet die andere (gifgroene) niet zijn kop uitsteken naar je..... Ik raak in paniek en ook op een dressoir zie ik een boomstam met.....De jongen op de bank speelt gewoon met de halve beer door en ik vraag of ik gewoon naar buiten mag....

Als ik wakker word bedenk ik me dat dieren zoveel zeggen over persoonlijkheden want dat dierenspelletje gebruik ik in trainingen....een slang, meerdere slangen...dat is de kern.....en die halve beer gecombineerd met de tijger....ja ik heb de boodschap helder....de halve beer en tijger ben ik.....lief, knuffelig maar met klauwen en temperament.....Dat jongetje....wie is dat jongetje....ik weet het en ik lach want de slangen zijn weg. En zo sloot ik onbewust een verhaal af en is de vervolgstap redelijk helder...want ik liep naar buiten en zal nooit meer terugkeren. 

TGIF!

De pita versus de klik

Pita.....zet koffie, ik kom even bijkletsen. Ik lach want ik geloof het niet dat hij serieus wil thee drinken bij me. Nou spring onder de douche jij, doe ik dat ook en we kletsen even bij. Jaren voorbij gekropen en nadat wij elkaar de tent uit hebben gevochten zaten we een kop thee te drinken, no hard feelings at all....

Nu had ik geen koffie thuis dus werd het thee. Water moest ik koken in de pan want de waterkoker is na mijn opruimactie van de aardbodem verdwenen. Leuke hut, heb je toch! Wij kletsen bij, gewoon even een klein uurtje over van alles en nog wat. Pita...gek mens ben je, we hadden het leuk maar oh jee wat waren wij allebei moeilijk. Ik lach want er is er maar één moeilijk nu....hij gaat trouwen...ik lach want dit is wel het mooiste nieuws dat ik hoorde. Wij babbelen even door en hij geeft me wat analyses en zegt: Maris, het is gewoon in de vingers knippen, dat is alles. It's in your hands, wat jij wil. Ik begrijp de boodschap en weet dat hij gelijk heeft.

Zijn humor is enorm en binnen no time lig ik in een deuk. Hij gilt: we gaan niet neuken hoor! Ik zeg: sssst, ik heb buren hoor. Hij gilt: Oh nee, jij kan niet neuken.....Ik lach en lach en houd mijn mond want ieder schepje er bovenop maakt hem losser in zijn woorden en ik moet toch echt gewoon de straat nog op kunnen. 

Ik denk..weet je als je toch bezig bent wil ik je wat vertellen. Ik ontmoette een tijd geleden iemand en ik heb dit, dit en dit gedaan en er een einde aan gemaakt. Hum hum pita....okay even heen en weer....dus je hebt om allerlei randzaken de klik vaarwel gezegd. Ik denk en denk en realiseer me dat dat absoluut de kern is. Hum...fuck...een lijstje met twee boeken en een naam van een vrouw schrijft hij op: vrijdag heb je dit gekocht en je begint met boek twee. Want Maris, je bent echt een gekke (positief bedoeld) en leuke vrouw en als jij de deuren open zet (want dat doe je helemaal niet) dan kan het lukken....WTF zegt hij, hoe oud ben je? Ik lach want ik begrijp meer dan 100% wat hij bedoelt. 

Bij de deur zeg ik....weet je, ik ga ook trouwen....ik weet waar en hoe het eruit ziet...de vraag is wanneer...Hij lacht en zegt...je bent een slimme vrouw en je moet nog 1 ding doen en dat is 1 keer in jouw vingers knippen...

Ik zwaai hem uit en hij verdwijnt net zo snel als hij kwam...hijst zijn broek nog even op, bliept zijn auto van het slot...

De Ex

Wij houden van loungen, van gezellig een terrasje pakken, of het nu een wijntje of cappuccinootje is of gewoon lekker in de tuin...mensen om ons heen, mensen kijken, bijkletsen, beetje zeuren over het wel en wee, beetje koken met vrienden en af en toe heerlijk dansen. 

Wij, de dames, echte die-hard singles zitten vaak samen en wanen ons in de serie Gooische vrouwen. Wij zouden absoluut een goede second in the row zijn maar ja daar houden we niet van hè, het principe last in, first out kennen we. 

En zo zaten we een tijd geleden grapjes te maken over dat we eigenlijk een goede psycholoog moesten zoeken die ons als groepje kon helpen. Best een leuke grap en mijn vriendinnen hadden natuurlijk niet verwacht dat ik een psycholoog zou mailen met onze hulpvraag. Ik had zo bedacht dat we maar een mannelijke variant moesten zoeken want wij vrouwen konden het ondanks alle wijn, studiemateriaal en muziek niet uitleggen. Dus een man zou dat hoogstwaarschijnlijk wel. 

Ik stuurde een mail en warempel de man nam het serieus...
Oei nu moet ik het uitleggen aan de dames. Dus ik las het voor en nadat we keihard moesten lachen besloten we allemaal om ons aan te melden voor de intake. De man moest eerst ons individueel spreken. Dus daar gingen we.....Natuurlijk wilden we alledrie echt wel dat het ons verder zou helpen maar de beste man had na drie intakes een lading grijze haren erbij, een woeste blik en kon er geen soep van maken. Hoe krijg ik die mutsen in een groep en worden ze er allemaal beter van....Van de drie bleek er één alles redelijk te begrijpen en constructief te handelen (was ik niet) en die andere twee hadden het briljante vermogen om ondanks zeer verschillende persoonlijkheden op dezelfde wijze alles om zeep te helpen en vooral niet elkaar te helpen. Uiteindelijk kwam de groep nooit tot stand. Op zich merkwaardig want hoeveel praatgroepen zijn er wel niet. Ken je die mensen dan? Zijn die allen positief? Nou wij besloten er maar geen energie meer in te stoppen en we kochten weer wijn en accepteerden maar dat we niet volledig goed ontwikkeld zijn. 

Dit alles is nu meer dan een jaar geleden en wij kunnen zeggen dat we best goed in ons velletje (hahaha....moet je eens uitspreken) zitten en als we terug fietsen van een donderdagavond stad zien wij tot onze verbazing voor het eerst in jaren een hele, mooie man ons tegemoet fietsen. Wij hadden het over koetjes en kalfjes maar werden tegelijk stil. Ook merkwaardig want we vinden nooit dezelfde man(nen) leuk. Wij kijken en kijken en zijn verdomde stil....de man passeert ons en kijkt en geeft ons een grote glimlach en zegt: "hooooooi". Wij kijken elkaar aan en plassen in de broek van het lachen...we zagen dat dat een bekende van ons is en nooit hebben wij bedacht hoe mooi die man is. Hij, hij is de ex van een vriendin, ongeveer 20 jaar kennen we hem en zo ineens viel het ons beiden op. 

Potverdomme zegt de vriendin....die verlaat je toch niet! Knap, intelligent, lief, zorgzaam, sportief en hard werkend...we duiken achter de laptop om hem te zoeken....en wat denk je....niet te vinden....we hadden hem willen mailen om gewoon even zijn ego te strelen. 

We stikken er bijna in want we concluderen dat de eerste leg (hahaha, ook fout) meestal de beste is. Ik denk even aan mijn ex man en zoveel redenen waarom ik vertrok maar hij is en blijft de liefde van mijn leven, de knapste man die ik ooit heb ontmoet en thank god dat wij samen de eerste leg hebben gedaan want wij hebben ook het mooiste en liefste meisje van de wereld geproduceerd. 

Je moet op het hoogtepunt (meestal) vertrekken: if you love someone you must be prepared to set them free en zo ging ik....

vrouwenliefde

Wat zeg je? Huh....jij bent lesbisch? Ik zak neer op de bank en kijk even diep en glazig in de ogen van één van mijn allerbeste vriendinnen. Zij, mijn maatje die volledig begrijpt hoe ellendig de mannenshit is, zij die op dezelfde wijze over sex praat (is n.l. direct en vaak not done voor velen). Ik schud, niet zichtbaar, mijn hersens want deze informatie had ik niet verwacht. Okay, hit it babe...vertel wat heb je ontdekt, hoe, wat, wie, wanneer en waarom denk je dat? Onwennig vertelt ze haar verhaal kort voor de zomer van 2012. Ik luister en luister en zie dat het serieus is en dat ze lange tijd hier alleen mee heeft gelopen. Bang voor wellicht reacties, familie, vrienden, werk.....Nou ja, ondanks dat ik het nooit heb bedacht en dus niet zag aankomen kan ik alleen maar blij zijn voor haar want is toch te gek als je weer een puzzelstukje van jouw leven op de plek hebt. Okay, schoonheid en nu? 

Ik ben op dat moment een beetje verdrietig en in shock...waarom heb je zo lang alleen hiermee gelopen. Ook al begrijp ik dat zeker...eerst zelf zeker weten voordat je je brandt...ja want zo intolerant zijn velen helaas wel. Schoonheid, wij niet hoor dus vertel....tussendoor vraag ik me wel af of ik ooit nog zo'n leuk kletsmaatje vind die de verhalen over mannen zo sappig en keihard parkeert net als ik....Hoe moet dat nu met onze gedichtenbundel, trut! En wat moet ik nu vragen:"is ze zacht en rond?" Hahaha, we lachen er ook nog om en ik weet dat haar lesbiënneschap totaal niets zal veranderen aan onze vriendschap, alhoewel? Na een tijdje heeft ze iedereen het verteld en warempel niemand heeft afkeurend gereageerd en als snel startten wij met een plan met doelstelling: voor 31 december 2012 moet je jouw eerste ervaring hebben gehad. Ja sorry mensen, zo praten vrouwen met elkaar (veeeeel vrouwen). Dus een periode van stappen en aanjagen begint....arm kind....

Ik sleep haar mee naar een spirituele beurs waar ze als wetenschapper totaal geen geloof in heeft. Ik als minder geleerde geloof het een klein beetje of ik wil het graag geloven (soms). Zij krijgt te horen dat ze in december de liefde gaat ontmoeten. Huh....net ontdekt en in december bedje al gespreid (of zoiets). 

En wat hoor ik, wat hoor ik....meisje...ga weer studeren en na jouw 41 ste (ruim begrip) ontmoet jij de liefde. Zij lacht en denkt.....ja duhhh...je zwetst maar wat. In de zomer en herfst gaan we stappen en moedig als ze is doet ze braaf mee....ze is geen versierder dus with some help wijzen wij graag vrouwen aan en blijven haar attenderen op de doelstelling...Okay.....de doelstelling hijgt in haar nek en ze gaat tegen al haar bezwaren in op een datingsite. Nu kent ze de verhalen van mij dus acht ze de kans erg klein dat dat wat wordt (alsof het niet aan mij ligt :-). In december treft ze een vrouw, net als zij een mooie vrouw (geen pottenuiterlijk en tuinbroek) maar gewoon een vrouwelijke vrouw. En aangezien het december is moeten wij lachen want het zal toch verdomme niet waar zijn. Onze doelstelling en plan van aanpak wordt ineens een beetje vies want deze vrouw is voor haar geen doelstelling, zij is de liefde van haar leven. 

Tegenwoordig zitten wij met een afgeslankte vrouwengroep wijn te drinken, muziek te luisteren en mannen te bespreken. Alhoewel er valt weinig te bespreken meer want we hebben niets te bespreken alles is verleden tijd. We sturen deze lesbo een app....verrader! Waar ben je als wij wijn drinken en onze shit op tafel gooien? Dames, ik mis de avonden met jullie maar ik ben uit eten met de vrouw van mijn leven en wil nooit meer terug. 

Als ik haar zie loopt ze voorbij met een gebaar waaruit je kan opmaken dat het een sexuele handeling met een vrouw is, ze knipoogt erbij en ik lach...want er is niets verandert in onze vriendschap en ze plaagt me want ik visualiseer snel...ik vraag haar hoe ze in vredesnaam nooit op mij verliefd heeft kunnen worden...ze lacht en zegt...je bent te licht van huidskleur en dominant...Dus vriendin, je begrijpt met terugwerkende kracht de fuckers (haar woord)? We lachen want het is gewoon allemaal komisch en wij zijn blij voor haar en voor ons want we hebben een vriendin erbij. Ik vroeg haar gisteren of ik hierover mocht schrijven en zij is net als ik: natuurlijk wellicht heeft iemand er iets aan en gooi het in de ether.

Twee mooie vrouwen vierden onlangs hun samenwoonfeestje en wij schonken ze een peper- en zoutstel....wachtend op het volgende goede bericht.

Sabel me maar snoeihard neer.....

Vanochtend werd ik wakker nadat ik heerlijk heb geslapen...hè, hè,.....de energie borrelt omhoog en de passie viert hoogtij in mijn lichaam. 

Met een fantastisch BBQ-feestje in het vooruitzicht besluit ik om ook nog even te werken. Mijn vingers dwarrelen over het toetsenbord en ik weet gewoon direct wat ik kwijt wil. Nadenken, bewust of onbewust is klaarblijkelijk ook werk want het kost me echt een paar minuten, hooguit 30, om tot een volledig concept te komen voor de site. De teksten mail ik door naar mensen waarmee ik altijd goed heb gewerkt en ik vraag ze of het willen afknallen...gewoon snoeihard neersabelen maar...Ik wil graag voorkomen dat ik helemaal zelfvoldaan en volledig bevredigd naar mijn site kijk en de ontvanger neemt de ruimte die ze wel mogen nemen bij mijn blogs maar niet in zakelijke sferen....

Ondertussen werk ik mijn marketingplan verder uit en benader een fotograaf en een videograaf/journalist...Wat leuk als je mensen kent en gewoon een korte vraag kunt droppen en je ook snel antwoord krijgt. De opnamedag is snel bepaald en de beste man heb ik lang niet gezien en zowel hij als ik verheugen ons erop. Nu een filmscript om de boodschap heen schrijven en dan gaat hij dat ook afknallen op verzoek. Hij grapt nog even en zegt Maris, ik hou niet van SM. Leuk grapje tussen woordfetisjisten....wij bedoelen vanzelfsprekend social media maar aangezien wij man en vrouw zijn moeten wij even de andere kant belichten.

Terwijl ik werk komen er berichtjes binnen...zal ik brownies of salade meenemen of wat anders lekkers? Hum...ik denk na en doe eens een keer serieus...nee hoor, ik heb alles thuis en ik weet wat lekker is. Wel heb ik aan een vriend gevraagd om zijn heerlijke uiensalade mee te nemen want daar kan ik niet aan tippen...

Best een saai blog met weinig toestanden maar weet dat ik vandaag enorm blij ben met mijn bedrijf en ook ik heb gewoon een serieuze, zakelijke kant.

Love to you all.

So I love you

Begeef ik mij momenteel in een redelijke, rustige fase en heb ik mezelf even heel veel vrije tijd gegund gaat de pling pling op What's app...Ben je thuis? Kom ik even...gezellig even koffievisite van een vriend. 

Even gezellig bijkletsen en dit is werkelijk een hele, aardige, positieve man waarmee het altijd goed gaat. Terrible....die mensen heb je echt. 

Nadat ik alleen maar complimenten krijg over dat ik slanker ben dan...(ik vraag hardop....wat is jouw referentiekader...1 jaar, 5 jaar...zeg het maar). Uhhh een jaar, is het antwoord. Ik kijk glazig en kijk heel voorzichtig naar beneden want ik loop toch echt in een strak topje met jeans. Ja joh...je bent een mooie vrouw volgt nog even. Feit is dat sporten niet slanker doet voelen, van die keiharde benen in een broek en een boord strak omsnoert toch echt mijn lichaam. Aannemen Marissa....niet tegenin gaan, gewoon aannemen...dus ik zeg: Hey, dank je! 

De vraag hoe het met de mannen is, niet verwarren met de liefde, maakt me aan het lachen. Hij zegt, ik lees altijd jouw verhalen en ik ken je...jouw humor maar ik hoor wel eens dat mensen denken dat je desperate bent of een mannenhater. Ik lach want dat is het mooie van schrijven en lezen...je mag er van maken wat je wilt. Deze intelligente man en ik praten over levensfases en dat het er gewoon bij hoort.....niks desperate, niks mannenhater, gewoon een verlate, uitgestelde puberteit achter de rug en wat heeft het me gebracht? Haha en nu moeten we nog harder lachen.....een veeleisende vrouw die eigenlijk helemaal geen zin heeft in water bij de wijn doen. Hij gooit zijn beeldvorming op tafel over de voor mij ideale man....en het blijkt een goeduitziende, statusgerichte man...Mijn ogen worden nu groot...hoe kom je daar nu bij? 
Ik geef toe het eerste bijvoeglijk naamwoord vind ik wel belangrijk maar status, geld en macht is wel het laatste dat ik in mijn rijke leventje nodig heb...de combinatie looks and brains aangevuld met een positieve levenshouding, sportief, gezond etend, geen baby's, geen hijgende ex-en maakt dat we tot de conclusie komen dat ik nog steeds in de verlate puberteit verkeer. Ik ben geenszins bereid om met minder genoegen te nemen en dat, dat is een keuze. 

Ja zegt hij, als ik ooit alleen kom te staan doe ik net als jij...gewoon lekker eigen stekje, eigen leven....Maris, ook al vind ik het ongeloofwaardig dat jij alleen bent (ik wist het wel als ik single was), jij hebt het echt goed gedaan allemaal en ik moet lachen om je. Ja beste vriend, ik ben nou eenmaal een leukere, platonische vriendin dan partner op dit moment. Zo las ik deze week een gedichtje dat alles zegt:



Ondanks dat ik me niet wil verdedigen doe ik het wellicht toch een klein beetje met deze openbaring. Ik weet dat in de vingers knippen iets oplevert, in de vingers blijven knippen helpt alles weer om zeep :-). Ik ben geen mannenhater, ik ben niet wanhopig op zoek, ik ben gewoon ik en doe alles op mijn 'eigen' wijze ook al loop ik daarmee 20 keer tegen de befaamde muur...ooit ontstaat er een gat in de muur waar ik dan lekker doorheen kan kruipen en kan zeggen I love you. 

Op het moment dat ik niet meer schrijf, niet meer praat en niet meer sociaal onderneem dan is het moment aangebroken om je zorgen te maken. Ik zeg...ik kwam alleen op aarde en ga er alleen weer af...dus ben ook zelf verantwoordelijk voor mijn geluk.



 

Thanks to the international readers

Hello!

I am trying to write english as good as dutch and perhaps better....although the dutch humor (is it humor?) (I mean....so you can have a big laugh about my silly life or silly me) is most of the time not very well received translated in an other language than dutch. 

I admit...we are strange birds...the dutch people and certainly me, I know.  Once I had a verbal fight with a general manager in the UK because I translated our jokes.... 

Forgive me all the mistakes I make in written...it has been a long time ago I wrote english and be glad you won't hear me speak.

I started to write blogs after having written for over 10 years in a reasonably private environment. This month I was suprised to see that so many people read my blogs and from several countries. To all the people from: The United States of America, Germany, Belgium, Servië, Singapore, France, Russia, Austria, Switzerland, Turkye and Oekraïn (I hope all correctly written and too lazy to check...) many thanks for taking time to read and trying to understand someone living in that sille country... The Netherlands.

With regards

Marissa

Ik hijg en kreun....

Het irritante wekkertje van mijn Iphone gaat om half zeven, deze ochtend....Nu ben ik geen ochtendmens en niet sportief en ga ik deze onhebbelijke patronen van me doorbreken. 

Het verschil tussen mijn dochter en mij is is dat zij zeurt en liever lui dan moe is en zeurt als er in actie moet worden gekomen maar is het ook deze dame die wel over een goed bioritme beschikt en een enorme conditie waarvan ik me afvraag hoe ze er aan komt. Dus dat begint al lekker met zo'n pitbull in mijn nek hijgend....Mam, schiet op, we gaan fietsen en niet te laat komen. Mam, weet je wel dat jij het dubbele moet fietsen van wat ik moet doen. Leuk bedacht, mama (met een vette grijns op haar gezicht). Mahaaam, niet stoppen bij school hoor, ik ga alleen verder en jij fietst lekker aan één stuk door (gapt ze gvd gewoon mijn smoesje om even op adem te komen). Maar ik laat me niet kennen en fiets door, wat zeg ik ik neem de langere route...(spijt, spijt, spijt na 1 kilometer....) 

Goed, ik fiets, mijn kuiten en mijn billenbips doet pijn, te weinig vet op mijn kont en nu gaat dat niet veranderen aangezien mijn vet andere voorkeursplekken heeft dus ik overweeg een zadel met water of iets dergelijks.... Op de heenweg werd ik boos, boos op mezelf, boos op Kris..."Hoe stom kun je zijn om jouw conditie zo te verwaarlozen?" en "Hoe stom ben je om continu voor jouw moeder te fietsen?" 

Ik voel me echt behoorlijk waardeloos en vraag Kris of ze alsjeblieft voor mijn kleine beetje gevoel voor eigenwaarde gewoon naast me wil fietsen en dus zich even aanpast (subtiel graag). Ze lacht en begint over hoe vaak zij moet trappen om vooruit te komen en hoe vaak ik moet trappen...Hihi, ergens baal ik hiervan maar het is ook wel weer komisch...dat blaag heb ik leren fietsen en ze fietst me er compleet uit. Hilarisch, ik in sportoutfit en zij gewoon pretty as always...Ik leg haar uit dat we elkaar helpen, ik leer haar hoe ze veilig door de stad kan fietsen (in haar eentje over een tijdje) en zij helpt mij door samen stukken te bewegen en mama weer fit te krijgen. Vindt ze best een goede deal maar koppelt er aan...misschien is het beter als je altijd met me blijft meefietsen....Haha...nee, nee en nog eens nee....

Nu heb ik het binnen de gestelde tijd gered en klein beetje trots kruip ik hijgend en kreunend achter de laptop om mijn belastingzaken even te bekijken om vervolgens in een warm bad te duiken....Ja Marissa, wordt binnenkort druk...want projectu.nl gaat meer vorm krijgen.

"Walgelijk Maris", ....ooit sportte je fanatiek..."Waar is dat meisje gebleven?", vraag ik me hardop af? "Goed zo",  zegt mijn andere ik, "Je bent weer een beetje terug...en niet weer wegrennen"!

x

Mijn ruwe kantje, de overgang naar een leeuwin

Er wordt bij me aangebeld en ik buk en vraag door de brievenbus wie er aanbelt? 

Mevrouw, wij willen even met u praten....Ik denk: ammehoela, totdat ik een bekende hoor zeggen, ik ben er bij! Ik doe de deur open en daar staan ze dan. De adrenaline giert al dagen door mijn strot en mijn communicatie is niet meer zo uitgebreid en aardig, vermoeidheid en stress maakt dat mijn communicatie alleen nog maar duidelijk is en/of het als aardig wordt ontvangen interesseert me niet meer. Ik nodig ze uit om binnen te komen en ze kijken me aan...Mevrouw, U vertrouwt ons toch niet, mogen we dan wel binnenkomen? Ik zeg: Joh, jullie hebben alles al gescreend dus kom binnen want hij is er bij en ik ga niet op straat staan schreeuwen n.l. Nu heb ik nooit kunnen wennen aan het woord Mevrouw en uit de mond van deze jongens vind ik het nog moeilijker...Het is bedoeld als respect tonen maar waaruit respect is gebleken de afgelopen dagen, vraag ik me af.

Ze gaan zitten en beginnen te praten...De jongen tegenover me is boos omdat ik hem verdacht vind. Hij heeft serieuze toekomstplannen en wil hierin niet worden betrokken. Naarmate hij vertelt wordt hij bozer en bozer....Mevrouw, ik begrijp niet waarom u mij verdenkt. 

Mevrouw...nu heb ik nooit aan dat woord kunnen wennen en ging het gisteravond in mijn hoofd behoorlijk mis. Het was respectvol bedoeld maar ik ben dat stadium na een paar dagen dreiging behoorlijk voorbij want respect blijkt niet alleen uit het woord Mevrouw. Sterker nog...ik ben nog steeds een meisje van 41 jaar! 

Anyhow...hij gaat zijn stem verheffen en ik voel het borrelen en ga langzaam richting mijn ruwe kant...het duurt niet lang en ik trek mijn mond open....Hoezo, verkeerde moment, verkeerde plaats..wat dacht je van mij? Ben je wel bewust dat ik er helemaal geen zak mee te maken heb en dat jullie afgelopen zaterdagnacht iets hebben gedaan waardoor mijn kind bang is, mijn kind bang en durft hier niet alleen te zijn! Straks mag ik mij ex gaan bellen of het verstandig is dat ze weer bij mij komt. Terwijl ik dat zeg, voel ik verdriet en woede en verander ik in een leeuwin en gil...als iemand aan mijn kind komt, gebeuren er andere dingen. Vertel dat maar aan de jongens want dit is ook een dreigement en geloof me maar.  

Ik leg mijn eis neer en verwacht dat ze met antwoorden komen....wie heeft dat nummer op mijn mat gegooid en met welke intentie... Ik rust pas als ik weet of we veilig zijn, onthoud dat goed. 

Even later vertrekt één jongen die nog steeds gepikeerd is maar naar buiten loopt met de melding dat hij serieus bezig is en ik zeg nog dat hij op zijn communicatie moet letten...hij gooit een opmerking mijn kant op, ik moet lachen en geef terug dat hij mijn werk verwart met een rechercheur...jongeman ook al lijkt het zo, ik ben niet van de politie maar dank je...ik zit goed dus. Deze jongen gaat goed terecht komen, dat is voor mij wel duidelijk maar hij weet meer dan hij wil of kan zeggen. 

Weer terug naar de kamer en de man die ik ken en heb ingeschakeld blijkt een verrassing in petto te hebben en binnen een paar minuten weet ik hoe het zit en dat het klopt allemaal, ik ben veilig, wordt me duidelijk. De eis die ik eerder neer had gelegd wordt ingevuld en ik ben dankbaar...ik kan mijn kind weer thuis laten komen, mijn ramen weer open doen en gewoon de deur uit.

Zei ik laatst dat ik Mona niet ben, ik ben moeder Theresa ook niet..Ik ben gewoon ik en moeder van het mooiste meisje van de wereld. En ja, ik ben bang geweest maar weet ook weer dat ik me niet zomaar laat pakken en gelukkig een ruw kantje heb. Dat ruwe kantje moet je inpakken doorgaans en heel, heel af en toe laten zien. Ik bel het slachtoffer van de inbraak en zeg haar dat ze zich gedeisd moet houden.....ook zij heeft kinderen en vandaag, vandaag....wordt wellicht de politie verlost van een zaak opgelost door burgers en kunnen zij hun ondercapaciteit misschien iets beter aankijken want ik ben nog nooit zo teleurgesteld geweest in de nationale c.q. lokale veiligheidsbewakers. Ik begrijp veel maar ik begrijp niet dat dreigementen niet serieus worden genomen, ik begrijp niet dat kinderen in angst moeten leven en dat tuig gewoon zo ver kan gaan en ik mag het misschien niet zeggen maar het is in mijn ogen gewoon criminaliteit uitlokken.....

Ik zie op social media vaak meldingen van geweld, roof, overvallen, inbraken etc...van 112....Ja 112....jullie hebben erg veel werk en ik denk dat in het voortraject dingen misgaan waardoor jullie een goede baan hebben. Eens te meer is mij duidelijk dat burgers weerbaar moeten zijn en vooral niet al te veel vertrouwen moeten hebben in een ander. Triest....maar na vandaag is mijn wantrouwen richting de medemens gegroeid en zal ik nog meer afstand nemen....

Ik app mijn ex...ze kan thuis komen, ik ga haar met de fiets straks ophalen...even lekker bewegen want echt dichtbij is het niet...Wind door mijn haar, kind dichtbij me, lekker knus en ik koester...

x

Stille aanbidder of niet...leave your name and your number and I won't come back to you

Verkrampt lag ik in mijn bed afgelopen nacht, naast mij het mooiste meisje van de wereld, mijn dochter...Geen haar op mijn hoofd heeft overwogen om haar in haar eigen bed te laten slapen. Als je dan in jouw eigen huis c.q. achtertuin geconfronteerd wordt met mensen die je hebt gezien tijdens een aanhouding en ze herkennen je...dan slik je efkes...

Ik hoor mezelf zeggen: "als je op mijn grond komt, trek ik jouw kop van de romp", "Wat zeg je, wat zeg je....mooi huis, mooie airco en even kijken hoe je binnenkomt, Wat zeg je? Of ik al met vakantie ben geweest.....jongeman ik nodig je uit en ontmoet me! Gewoon blijven lachen erbij en de jongens denken dat ik een grap maak. Ik zeg nog een keer dat hij mijn planten mag water geven vanaf de andere kant van de schutting. Ik loop naar binnen en blijf wakker tot ze weg zijn. Uiteindelijk maar slapen dan...

Ik word wakker en ja hoor, briefje op de mat...met een nummer. Bellen maar...nou de beller had een moeilijke naam en verwachtte mijn telefoontje in ieder geval niet....112 u spreekt met....de politie komt en ach ze doen het wel makkelijk af, vind ik (ik hoop op een betere, geheime strategie van ze) en ze vragen zich af of het niet gewoon een nummer van iemand anders kan zijn...Ja duhhhhh....welk tijdperk leven jullie zeg! Ze doelen op een geheime aanbidder, duhhhhhh....WTF..nog nooit heb ik iets met valentijn gekregen en denk je dan echt met What's app, facebook en alle andere wegen die er zijn, dat iemand zijn nummer op mijn mat gooit. Tuurlijk, een allochtone jongen van ongeveer 25 (gok ik) wil met me trouwen....Ik denk nog even na en net zo snel als de politie heeft gezien dat ik alleenstaand ben zien die jongens dat ook natuurlijk....Ik hoor dat ze tekentjes op jouw deur zetten....alleenstaand met hond, alleenstaand met kind en hond...zal er bij mij straks staan alleenstaand met soms kind, twee cavia's en een kat (formaat hond) een paar verdwaalde vliegen en een grote bek? 

Gatverdamme, wat heb ik hier de balen van...buren maar informeren, knokploegje (gewoon nette mensen maar voor het verhaal klinkt dit beter) activeren dat binnen een paar minuten bij me kan zijn....en het nummer van 112 (grapje) op kastje leggen. En zo werd ik vanochtend wakker, verkrampt, zere rug, zere nek, moe en gestresst....drie weken na de vakantie! Ik besluit lekker te koken en geniet van de gevulde aubergine en zelfgemaakte tzatziki nadat ik voor het eerst in wellicht 20 jaar heb hardgelopen!

En wat betreft de stille aanbidder een advies...gooi geen briefje door mijn brievenbus want I won't come back to you!

Toedeloe
 

Indrukwekkend, een man laat een half uur meelezen in zijn chaos

Gisteravond hadden we een feestje..een heel gezellig feestje. Mensen druppelen binnen en ook een boomlange man genaamd Marc met zijn vrouw Sharon. Bij binnenkomst krijgt hij de goedbedoelde vragen/opmerkingen naar zijn hoofd 'geslingerd' over hoe het met hem gaat. Marc blijkt door medicijngebruik veel gewicht te zijn verloren en dat gaat niet onopgemerkt en uitgesproken voorbij. Nu hou ik van open zijn en zijn reactie was dat hij ging vertellen wat er aan de hand is. We raakten in gesprek en al snel mocht ik zijn verhaal lezen, een mooi verhaal met de nodige humor er in. Wat doet Marc? Hij vertelt, legt uit en probeert begrip te krijgen bij 'de omgeving'. Nu is dat, volgens mij, altijd een strijd waarvan je je moet afvragen of je dat gaat winnen. Ik vraag of ik zijn verhaal mag plaatsen op mijn blogspotje want het wordt dan door nog meer mensen gelezen en misschien heel misschien komen er reacties, mooie reacties waar een boomlange man en zijn gezin in hun dagelijkse gevecht zich een beetje gesteund voelen. Hij twijfelt over het feit of de namen moeten worden aangepast want ze zijn herkenbaar en hopen dat dit niet tegen ze zal werken. Sharon kijkt hem aan en zegt:"Geen probleem joh, gewoon namen erin," en zo geschiedde...een mooie boomlange man met een mooie niet-boomlange vrouw zeggen: Doen! Lees zijn verhaal en hopelijk geeft het verhaal inzicht in het dagelijks leven van een ogenschijnlijke, 'normale' man die worstelt met een stoornis. Een stoornis, zoals we allen een afwijking hebben maar de één iets meer dan de ander....

Als zeldzaam ervaar ik de openheid van deze man, ook over zijn onzekerheden. Mooi vind ik het dat mannen dit zo openlijk durven te delen want taboedoorbrekend over jouw stoornis vertellen is 1, man zijn en over jouw (uiterlijke) onzekerheden vertellen is 2. Marc en Sharon zijn bij voorbaat al toppers voor mij omdat ze samen voor openheid kiezen.

Lees:

Een half uurtje meekijken:

Zo nu sigaretje,, wel even lekker toch wel,, ik zie het als terugtrekmomentje.. Even zitten, en proberen om rust te krijgen door een kankerstokje en de klotetelefoon,, lekker verslavende dingen. Ooit zal de telefoon m'n ondergang gaan worden,, mensen begrijpen het niet dat ik enorme rust krijg van dat kutding. De band die klaagt, Sharon die klaagt, m'n ouders, de familie... Is het me nou eigenlijk waard? Aan de ene kant niet maar ik moet even aan mezelf denken en m'n rust krijgen daardoor.. Is het goed? Nee, absoluut niet.. Moet ik eraan werken? Jazeker..!! Maar hoe? Ooit zal het vast wel lukken, maar nogmaals, het zal best moeilijk zijn.. Nu is het moeilijk vooral voor de mensen om me heen.. Vind ik dat erg? Zeker weten.. Doe ik er wat aan? Nope.. Voorlopig niet, maar het zal wel moeten.. Straks maar kijken of ik weer flink kan eten in de stad ofzo..  Wat gaan we doen in de stad? Doelloos rondlopen of toch met een doel? Ik wil graag wat kopen.. Dat vind ik altijd fijn om in de stad te lopen en met iets thuiskomen. Ik wil ook nog wel m'n haar wassen, ziet er niet meer uit.. Zal ik me laten knippen? Of kan dit kapsel nog wel? Of ligt dat aan m'n magere gezicht dat het nu minder mooi zit? Pip is nu aan het huilen, wordt ze stil nog? Wat zal ze hebben? Zal ze straks nog huilen als we weggaan?? Komt vast wel goed, denk ik.Wat gaan we de rest van de week doen? Visite? Of thuis? Moeten we onze gezichten niet laten zien? Tanja, Armin, Jeffrey? Of afwachten tot zij bellen?

 Zal ik nog naar mijn werk gaan? Of toch niet? Kattenbak moet ook nog gedaan worden. Ding staat op zolder, zou voor mij beter zijn dat ie naast me zou staan.. Of dat Spin  (kat) niet poept en plast. Hij hoeft niet dood van mij hoor, maar om um te verzorgen vind ik al teveel, heeft hij niet verdiend, hij is toch best lief. Ik ben best beetje moe nog... Slapen? Graag, maar beter van niet.. Ik moet ook quality Time kweken met m'n gezin.. Ik kan Sharon er ook niet altijd voor laten opdraaien.. Maar dat is wel makkelijk eigenlijk... Sharon is erg goed, te goed eigenlijk.. Ik weet het en ik zie het ook, maar ik laat dat niet zien op de 1 of andere manier..
Ook daar moet ik flink aan werken.. Ik ben overtuigd dat het me zal lukken.. Maar de vraag is wanneer? En hoe?
Zo maar weer eens peukje doen.. Moet ook weer sigaretten klikken.. Ook een manier om rust te krijgen.. Belachelijk eigenlijk. Peuken klikken, roken, telefoon in de hand en daardoor rust?? Bullshit..!! Maar Goed... Voorlopig werkt dat goed nog.. Alleen de trammelant/gezeur en ruzie eromheen is minder leuk en minder rustgevend voor me..
Wil ik naar de stad eigenlijk?? Nee, echt niet... Alleen maar om het gezeur tegen te gaan over hoe ik eruit zie de laatste tijd... Heerlijk slapen zou me goed doen,, maar ik kan niet altijd aan mezelf blijven denken.. Ik MOET een keer doorpakken en mezelf vermannen.. Is ook niet leuk voor Sharon, dat ik weer thuis zou blijven.. Misschien kan Faye vanavond bij opa en oma slapen vanavond weer? Is voor mij ff lekker rustig en helemaal voor Faye, qua rust en het wakker worden 's nachts door Pip. Maar zal voor Sharon ook wel even lekker zijn. Straks maar even vragen dan...

Zoals verwacht wil Sharon het niet en het is okee.. Niet erg..
Ik zie trouwens net dat het chaos is in de keuken, de tas staat er nog, het aanrecht is ontploft, was dat de hele tijd al? Zag ik het niet of is dat normaal voor me die chaos? Blijkbaar wel denk ik.Opruimen dan maar?? of ff voor me uitschuiven nog?? Zal ik nog even op de bank kunnen liggen? Voordat we weggaan? Even 10 minuten bijtanken? Ik merk dat de Dex (medicijnen) begint, en dat ik wat rustiger word nu. Nog wel erg moe.. Misschien is dat een overgang van ADD naar de rust van de Dex.. Heb ik Dex nodig?? Dat wordt me vaak gevraagd.. Ik heb er helaas heel veel baat bij, ikzelf zie het als wel als 'helaas'... Esther bijvoorbeeld,  ziet dat toch anders, maar ik zie het toch als helaas, Dat je afhankelijk kan zijn van een paar kutpillen... Maar voorlopig is het even m'n redding,,  Ik besef dat het ooit toch anders moet, een balans vinden daarin... Of stoppen, dat is natuurlijk beter... Wel gesprek gehad met de psychiater en als ik mij aan m'n dosis houd, kan er weinig kwaad.. En zelfs als ik af en toe meer zou nemen, kan het absoluut geen kwaad.. Maar niet elke dag dus.
Maar helaas val ik ook af door die shit.. Dat is een behoorlijke nadeel. Nu even flink denken hoe ik goed kan blijven eten bij de Dex.. Zal de redding toch mijn ondergang worden?? Ik bedoel: het werkt zooo goed voor me, aan de ene kant...maar aan de andere kant, sloopt het schijnbaar m'n lichaamsbouw... Waar kies ik dan voor eigenlijk? Gelukkig zijn en rust hebben in m'n hoofd maar wel als een skelet door het leven?? Of kies ik ervoor om als look a like van de presentator van 'wordt vervolgd' door het leven te gaan met een orkaan, windkracht 12 door m'n pannendak te razen?? Gelukkig nu bijvoeding gekregen van de arts en gaat de betere kant op.. Maar leef ik voor mezelf of de buitenwereld???Moet ik mooi zijn voor wie? Toen ik met een vette onderkin en dikke pens door het leven ging, zei niemand er wat over, ja alleen Sandro.. Die moest er wel om lachen altijd.. En hij had gewoon gelijk eigenlijk.. Nu ik daarentegen magerder ben geworden, wordt het nu des te meer gezegd..maar vooralsnog denk ik maar aan mezelf nu en besluit ik om te kiezen voor de stilte na de storm..
Is toch erg eigenlijk hè?  Ik kies gewoon voor m'n innerlijke rust en dat wordt niet (vaak) gewaardeerd. Innerlijke rust betekent voor mij dus:

Dex (pillen)
Telefoon
(FB/Twitter/Hyves/what's app/telegraaf/geen stijl)
Terugtrekkend of vluchtgedrag
De Muziek (band/radio/tv)
Niet willen praten
Lekker (alleen) thuis zijn
Zonnebank

Als ik deze dingen zou laten staan allemaal,  dan heb ik zogenaamde, hersenstorm (chaos) en zien de mensen mij dus het liefst. Dus geen Dex, geen telefoon, altijd bij de visite blijven zitten, stoppen met roken, continu praten en leuk doen en geen zonnebank of niet teveel...
Dit is dus wat de mensen van me willen,,,en dat snap ik natuurlijk ook wel maar,  dat betekent dat ik dus met deze chaos moet leven?? Dus ik moet maar leven met die kut-ADD ?? Zolang ik de telefoon maar wegleg en geen medicatie neem, niet rook en altijd gezellig moet zijn en veel moet gaan praten.. Dan ben ik gezellig, dan hoor ik er helemaal bij, haha leuk joh... Marc heeft z'n telefoon niet in z'n hand.. Goed zo Marc! Zo zien we je graag... Oh ja?? Zien jullie ook hoe ik van binnen ben?? Nee!! Dacht het niet...
Dus schijnbaar word ik geacht om al mijn rustmomenten op te geven omdat de buitenwereld dat graag wil,, en dat ik maar vette chaos in m'n kop mag hebben..
Zolang ik de telefoon maar niet in m'n hand heb, geen pillen neem en altijd maar gezellig ben, altijd het hoogste woord moet nemen of de lolbroek uithang, dan is het goed... heel goed zelfs.. Voor de buitenwereld?  ja.. Voor mijzelf? Nee...!!
Maar ik zal toch ook moeten kiezen voor de buitenwereld,, ik zal straks daardoor alleen komen te staan en mensen gaan me daardoor erg haten en dat kan ook niet de bedoeling zijn.. Want ik bedoel het echt wel goed allemaal... Dus, een balans zoeken en werken aan mezelf,, ik had graag wel wat meer begrip gehad van de mensen om me heen.. Ik heb immers ook begrip voor hen.. En daarbij, zo in en in slecht ben ik toch niet??
Ik ben echt heel blij met de mensen (Sharon, mijn ouders, familie, vrienden, de band) om me heen, al had ik graag gewild op een klein beetje (meer) begrip als ik weer eens de telefoon in mijn handen heb.. Of dat ik medicijnen slik daarvoor of een extra sigaretje neem of dat ik geen zin heb om te praten of weer eens voor me uit zit staren/dromen.. Misschien komt dat nog eens een keer en dat ik dit niet meer nodig zou moeten hebben..
Maar nogmaals, ik zou het snappen dat mensen afstand van me zouden nemen of een hekel aan me krijgen hierdoor. Het komt ook soms over dat ik dingen verzwijg en dat ik wat te verbergen heb,, maar dat is gewoon niet zo.. Echt niet.. Maar hoe kun je dat bewijzen? Wat zou ik te verbergen hebben dan?? En waarover zou ik dan moeten liegen?? Een minnares? Zit ik aan de drugs? Heb ik schulden? Heb ik problemen? Zit ik op een crimineel pad? Heb ik ruzie? En zo kan ik nog wel even doorgaan,, alles heb ik al gehoord... en naar m'n hoofd geslingerd gekregen. Maar het enige probleem dat er is, dat ben ik zelf.. Niet meer en niet minder.
Ik zou wel gek zijn om bijvoorbeeld vreemd te gaan.. Ik heb een goede vrouw thuis, die is erg goed voor mijn kinderen.. Waarom zou ik dat op het spel zetten om een affaire te beginnen??
Waarom zou ik aan de drugs zitten? Ik kan het niet eens betalen en het is erg slecht voor me, vooral nu.. En waarom zou ik schulden hebben? Dan zou ik het spoor helemaal kwijtraken... Alleen de schuld bij mijn ouders, maar daar kan ik redelijk mee leven... Ik heb nooit ruzie en nooit gehad ook,, dus waarom hoor ik al deze dingen??
Dus daar moet ik ook nog aan werken, kortom werk zat te doen dus...

Zo,  maar weer eens voor de spiegel beland, wederom onzeker over mijn haar en gezicht.. De rest ook wel maar, dat zie ik gelukkig nu niet door mijn kleding.. Ik bedenk me nu weer, het is lunchtijd... Eten..!! Zin in..!!
Euh... Echt niet.. Maar moet maar weer eens.. Zojuist weer op de weegschaal gestaan 75 kilo, het is 13.17 uur en ik heb mijn schoenen aan.. Klopt dit gewicht? Misschien wel misschien niet..

Nu ik dit even heb geschreven hoop ik echt hierbij dat de mensen een stukje meer begrip kunnen krijgen over een half uurtje van de constante chaos in mijn hoofd en leven... Het zal echt niet makkelijk zijn om dit te kunnen begrijpen. Ik snap het zelf soms helemaal niet..
De mensen die ik ook verdriet heb gedaan, mijn oprechte excuses..
Voor de mensen die me misschien een klein beetje proberen te snappen, hartelijk dank voor jullie begrip, dat zal mij goed doen..

Dank jullie wel allemaal voor het lezen van een klein gedeelte van mijn dagelijkse gedachtes en gevoelens.


Marc