Het gevecht van een kind

Mijn dochter had 11 jaar geleden het plan opgevat om veel te vroeg op de wereld te komen. Dat was een bijzonder slecht idee en daar ging ik in een ambulance naar een speciaal ziekenhuis. Natuurlijk gaat er van alles door je heen maar vreemd genoeg had ik toen al enorm vertrouwen in dit meisje genaamd spookje. Goede van alles is dat ze haar goed volgden en al snel was me duidelijk dat zij een brok van een dame bleek te zijn. Massa is belangrijk, dus gewicht en spierkracht (meen ik me te herinneren). Ik pleitte voor de geboorte van haar in boeddha-formaat. Mijn wens werd heel veel weken later vervuld, want ze besloot toch te blijven wachten tot een redelijk termijn, kwam ze dan op de wereld met heerlijke, dikke billen en ik keek naar toch wel voor mijn gestel een mega-baby. 

In de loop der jaren werd haar stevige postuur ondanks de normale ontwikkeling conform de groeicurves wel vaak een issue. Wij als ouders hebben haar wel geprobeerd hierop voor te bereiden maar de wereld is hard en ook zij kreeg het voor haar kiezen. Nu is ze ook altijd een gezonde eter geweest en dat is vaak ook opvallend want je moet eigenlijk eten uitspugen als je klein bent en je beperken tot snoep en een vitamine-tabletje. Ze ging al heel jong sporten en leuke van alles is, is dat ze er lol aan heeft. Op school kwam al snel een matig voor gym op haar rapport en ik had hierover mijn twijfels en dat ze geen hoogvlieger was was me duidelijk maar het gesprek met de gymleraar zal ik nooit vergeten: als ze in een touw klimt, moet ze haar gewicht meenemen, hè mevrouw! Ze is beresterk en ook zijn theorie klopt helemaal niet maar het was me duidelijk...als je stevig bent, ben je per definitie niet favoriet bij de gymleraar. Was ik vroeger een sprietje (vroeger hè!) en alleen goed in turnen kreeg ik een uitstekend. Is zij stevig en veel allrounder dan ik, krijg je een matig. Wij hebben veel met haar moeten praten om dat rotgevoel weg te nemen en nog steeds begrijp ik niet dat gymleraren dit doen, want demotiveren om te blijven bewegen is dan in gang gezet. Gelukkig is ze altijd blijven sporten en bij de juiste mensen die haar het plezier nooit hebben ontnomen en haar zelfvertrouwen groeide en groeide....

In de schoolperiode kwam ook pesten voorbij en zij luistert naar de regels die school stelt en liet zich niet beschermen door haar eigen kracht maar onderwierp zich aan de regels van school met als resultaat dat ze niet beter in haar vel kwam te zitten. Tot de maat vol was aan mijn kant, ik gaf haar de opdracht om de eerstvolgende keer als dat jongetje je slaat om flink terug te meppen en heel duidelijk een boodschap in zijn oor te sissen. Ik kreeg op mijn donder van school: mevrouw, pedagogisch niet verantwoord en wij moeten u waarschuwen. Ik herhaalde nog een keer wat ik eerder heb gezegd en vulde het aan met de woorden: als ze 15 of 20 is en ze bij mij aan tafel zit met anorexia of een andere eetstoornis komt u haar dan ook helpen c.q. komt u ons als ouders dan ook helpen? Mijn dochter begreep wat papa en mama bedoelden en ze mepte het jongetje op de grond en hij lag vast in een judogreep. Zijn vriendje dacht te kunnen helpen en kreeg ook nog een portie....Lang leve de massa, want massa is kracht en zij gebruikte het! Niet lang daarna werd ze tijdens de worstelwedstrijd als eerste door de jongens gekozen en ze won voor haar team. 

Een oproep van de GGD. Een extra oproep wel te verstaan en bij voorbaat kwam stoom uit mijn oren want ik wist al wel wat het onderwerp zou zijn. Ze mocht mee en ging onderuit gezakt naast me zitten en hield haar jas aan (totaal geen respect meer voor de mensen die continu aan haar kop lopen te zeiken) en ik liet haar. Toen ze de vraag kreeg wat ze er eigenlijk zelf allemaal van vond kwamen er een paar woorden uit: "Ik vind dit gezeur want ik vind het niet belangrijk hoe anderen eruit zien","het gaat om innerlijk". Ik verslikte me in mijn koffie en de arts moest lachen en zei: Meid, deze oproep was ook geheel onnodig want jij ontwikkelt je heel erg goed en bent niet te dik. Mijn dochter zei: boeiend en mam, kunnen we gaan. Ze schaamde zich dood want ze werd hiervoor uit de klas gehaald (hoe leg je dat nou weer uit...)

Was ooit massa enorm belangrijk, het bleek later haar vijand te worden. Is er sprake van obesitas? Welnee....een meisje dat vermoedelijk langer dan gemiddeld wordt, een meisje dat grover is gebouwd dan gemiddeld, een meisje mooier dan gemiddeld, een meisje intelligenter dan gemiddeld, een meisje dat aan jiu jitsu en tennis doet met heel haar hart, een meisje dat al heel jong heeft geleerd selectief in contacten te zijn. 

Haar onzekerheid is een struikelblok en samen met de heren van de sport (de echte sportmannen en niet de gymleraar) hebben in een kleine twee jaar haar aardig op weg geholpen in zekerder worden. De mascara ligt hier op tafel, het hemdje en de korte broek trekt ze gelukkig weer aan naar school en ze heeft haar rug recht en vooral heeft ze een paar leuke vriendinnen die haar zien.

Ik als kleintje kijk naar een brok van een meid, die graag mijn spijkerbroek gapt, en zie haar ontluikende schoonheid en lach...want ik weet hoe de komende jaren gaan worden en heb haar gezegd: "Ooit zeg jij: eat your heart out!"

In mijn nabije omgeving heb ik helaas gezien wat anorexia, boulimia en binch eating met mooie mensen doet en ik weet dat het niet anders wordt met de oordelen maar wellicht kunnen mensen zich beperken tot denken en niet uitspreken. Vooral niet al die goedbedoelde adviezen over wat iemand moet eten en drinken want het zijn vaak de intelligente mensen die lijden aan deze stoornissen.