Werkeloos seksspeeltje

Dit kun je niet menen, je hebt het seksspeeltje dat ik je gaf met de kerstdagen nog in de verpakking zitten.'  Wat is er met jou aan de hand? 

En dat vraag ik me ook al een tijdje af, om eerlijk te zijn. Ik ben gewoon beneden het nulpunt gezakt voor wat betreft mannen en seks. Ik ben ook te lui om dat ding uit de kast te pakken en bij hoge nood zijn er immers andere oplossingen. Vanzelfsprekend is de hormonale verandering ook debet hieraan maar het is niet dat ik rationeel me er bij neer wil leggen. Echter mijn gevoelskant neemt de overhand en jaagt mannen zonder blikken of blozen de dode zee in. Als ze niet kunnen zwemmen, blijven ze drijven en hoef ik ze niet te redden.

Nu zit ik ook al weken te broeden op een verhaaltje waar ik weer ouderwets kerels in de maling neem. Iets dat me normaal een paar minuten kost om te schrijven lijkt op een schrijversbevriezing. IJskoud. 

Ik probeer even terug te denken aan een paar mannen die me horendol hebben weten te krijgen. De namen ken ik nog maar nee hoor... geen spatje gevoel erbij. Is dit nu een kwestie dat ik mijn wilde haren kwijt ben of ben ik niet meer bereid om aan dode paarden te trekken? Ik hoop van ganse harte dat het de dode paarden blijken te zijn, over een tijdje. Momenteel heb ik geen zin om een achterop een paard te springen dus dat inzicht mag later komen.

Het kan niet waar zijn dat ik me uit het veld heb laten slaan door een stel lamzakken. Wat wel goed is is dat ik geloof als je durft los te laten andere doelen of dromen meer ruimte krijgen. Sterker nog, ik heb bewezen dat je niet afgeschreven bent als je oud en een tijdje zonder werk hebt gezeten. Applaus voor mezelf. Het aanbod om directeur te worden wimpelde ik af. Missie geslaagd. Er is hoop voor het werkeloze speeltje in mijn kast.

Ik heb geen hebzucht, geen afgunst, geen drang naar mooier en groter. En zo is mijn leven zo enorm simpel geworden dat ik de rust heb gevonden en tevreden ben. En dat was mijn diepste wens na de scheiding van mijn enige grote liefde in mijn leven. 

Mijn innerlijke stem poogt vaak me op andere gedachten te brengen. 'Ga gewoon lekker feesten, de slet uithangen, ga daten, doe iets!' Mijn eigenwijze karakter steekt de vingers in de oren.

Aan alle Jantjes, Pietjes en Klaasjes heb ik veel te danken. Ik kan oprecht zeggen dat ik veel heb geprobeerd en mij kan minimale inzet niet worden verweten. Geen tweede keuze, geen reservebank, geen plaatsvervangende moeder en daarom zegt dit loeder...

Ik denk terug aan de show 'Wie van de drie'. Wil de echte kerel...

Slaap lekker

Vogeltrek der hormonen

 

Zo en daar zit ik dan. Nog net niet achter de begonia's maar dat is wellicht bij gebrek aan vensterbank.

Ik ben veranderd en dat is knap ingewikkeld. Was ik voorheen graag onder de mensen, was ieder feestje welkom, stond ik lang voor de spiegel alles te perfectioneren heb ik nu volkomen rust gevonden, in alleen zijn, spiegel de deur uit (de lange spiegel dan) en vooral moeder natuur op mijn gezicht laten prijken. Met weinig behoefte om gezien te worden en veel behoefte om comfortabel te zijn dans ik niet door mijn leven maar schuifel ik. 

Als een man tegen me zegt dat vrouwen drinken moeten bestellen, sputter ik niet tegen en haal ik braaf mijn eigen drankje. Geen woord verspil ik aan deze domme opmerking of wellicht grapje. Ik gniffel in mezelf omdat de hand nog net niet naar me reikte om zijn drankje in ontvangst te nemen. Ik verspil geen tijd meer aan mannen die mentaal nog niet in de buurt komen van de biologische leeftijd. 

Ook ken ik inmiddels de verhalen wel dat ik pittig ben en dat mannen klaarblijkelijk bang voor me zijn. Nou om hysterisch van te worden. Ik ben bang voor jullie, mafkezen. Ik ben bang dat als ik me weer inlaat met iemand ik na verloop van tijd weer dat mannetje-vrouwtje-gedoe krijg. Aangezien mijn vrouwelijke hormonen mijn lichaam aan het verlaten zijn, ben ik eigenlijk bijna net zo'n hufter als menig man. 'Kom je me niets brengen, dan blijf lekker weg.'  Dat hoort een vrouw niet te zeggen, hoor ik menigeen nu denken. En ook die mening mag je hebben.

Sinds de vogeltrek der hormonen in mijn lichaam vlieg ik niet meer alle kanten op. Ik broed rustig op mijn eigen nestje. Ik ben benieuwd naar de periode die volgt. Zal ik weer dat meisje worden van voor de menstruatie en toch weer op de kop gaan hangen of heb ik mijn lesje geleerd?

En dan ben je weer gewoon Marissa

Domme boeren

We kunnen niet ontkennen dat de maatschappelijke ontwrichtingen van de laatste jaren hand over hand leiden tot agressie, geweld en grensoverschrijdend gedrag. Wat mij moeite kost is dat we (binnen onze cultuur) altijd maar begrip moeten tonen. Ik ben meer van het principe: 'Let's agree, we disagree.' 'Oplossen en doooooor...'

 

En zo betaal ik mijn bekeuring voor verkeerd parkeren terwijl de snelweg wordt geblokkeerd door domme boeren. We hebben er een mond over, we mopperen flink, onze sympathie verdwijnt en de hele week kun je de televisie niet aanzetten of het is weer misse boel. 

Ik vraag me serieus af of ze allemaal een vette bekeuring hebben gekregen of dat we zijn afgezakt naar de kaders van het recht om te demonstreren te vervagen. Het begint naar mijn mening er op te lijken dat wij het gedogen dat mensen als ze hun zin niet krijgen en onacceptabel gedrag vertonen ze niet te beboeten. De sancties leiden in ieder geval niet tot voorbeeldgedrag op het demonstratieveldje dat we hebben ingericht om te demonstreren. 'Natuurlijk worden er een paar relschoppers opgepakt. Dat krijgen we mooi te zien op televisie net als die BN-ers die in hun privéleven fouten maken met de billen bloot moeten.' 

Ik denk even terug aan aangifte die ik eerder dit jaar heb gedaan vanwege een doodsbedreiging. Tot mijn stomme verbazing werd gezegd dat het zijn woord tegen het mijne was. Gelukkig ben ik geen domme boerin en heb ik keurig netjes een getuigenverklaring aangeleverd. Of ik er nog ooit iets van heb gehoord kunt u raden. En zo is bij mij de maat wel vol. Ook een aanranding voor mijn huis (een paar jaar geleden) was zijn woord tegen het mijne. En dan vergeet ik nog de poging tot inbraak die kort na de aanranding volgde en ik de dader had herkend.  De politie heeft een achtervolging ingezet, de vermoedelijke daders zijn gespot maar men besloot om niets te doen. Het protocol wordt altijd keurig gevolgd en slachtofferhulp is er maar druk mee. Mevrouw bel 112 als er iets verdachts is of als er iets gebeurt. 

Ik ben niet tegen de overheid en heb diep respect voor politie, justitie en alle (semi) overheidsinstellingen die voor en namens ons de vouwen uit de broek werken. Ik ben tegen de ontwikkeling dat alle partijen over en niet met elkaar praten en de media inzetten om zieltjes te winnen. Het is mijn ogen diep treurig dat hulpdiensten niet meer kunnen doen wat ze moeten doen. Ook begrijp ik dat als de overheid denkt, in diverse zaken zoals stikstofreductieplannen en de toeslagenaffaire, haar burgers met een simpel briefje te kunnen aankondigen dat hun leven verwoest gaat worden de plank mis slaat. 'Wordt er nagedacht over de-escalerend beleid in het mooie Den Haag?'

We kunnen alle etiketten plakken op bovenstaande ontwikkelingen maar ik hou het simpel: machtsmisbruik. 

'Leven wij in een democratie of leven wij in een ogenschijnlijke democratie?' 'Als burgers de materie niet begrijpen, leg het dan fatsoenlijk uit.' 'Willen ze dan niet meewerken? 'Grijp in.'

'Voor en namens ons, toch?'

De dag dat ik besluit

 

De dag dat je besluit

Regendruppels blijven vallen

De zon in een wolkendeken verpakt

Ochtendgloren lijkt verloren 

Rode lippen zijn niet langer getuit

De rug recht zich langzaam tot steviger staan 

De dag dat ik besluit

Dat demonen mogen komen 

Ik vecht tot ze niet meer zullen dromen 

De dag dat ik geniet

Als de zon gaat schijnen 

Regendruppels verdwijnen 

Een blauwe lucht die het ochtendgloren toont

Met rode lippen getuit

De borst vooruit

De dag dat ik besluit

Marissa

7 januari 2022

Mediation please

Als mijn dag, ogenschijnlijk, goed start ga ik eerst even naar de arbo - arts. Ze heeft mijn dossiertje opgevraagd en het goed doorgelezen. Al snel gaat het gesprek over wat ik überhaupt nog kan gaan doen voor de maatschappij en eigenlijk vrij egoïstisch voor het welzijn en de welvaart van Kris en mij. 

Deze arts is vermoedelijk net zo jong als ik en wordt waarschijnlijk net zo onpasselijk bij de stand van zaken en gaat mij 'brainstormen' over kansen. Met goede moed en een beetje hoop ga ik wat telefoontjes plegen want ik heb hulp nodig. Ik heb bedacht dat een kleine omscholing me wel weer vanuit mijn eigen kracht in de maatschappij kan brengen (je hebt gewoon wel een papiertje nodig). En wat schetst mijn verbazing: nee, mevrouw dat doen we niet meer. 

Dus ik hang op, jank even vanuit mijn tenen omdat ik verbaasd ben over die centendiscussie die me uit die ziektewet kan helpen. Ik voer nog even als extra argument op dat ik ook over een jaar psychisch wel eens wat 'mankementjes' kan gaan vertonen, want niet werken is ondenkbaar voor mij. Ik pak de rekenmachine er ook nog bij en fuckin' hell... ik ga de maatschappij dus jullie hoogstwaarschijnlijk veel geld kosten. Bij voorbaat excuses! Laten we deze gratis blogs maar als wederdienst beschouwen, haha.

Prompt belt de mevrouw van de kliniek: Mevrouw, uw pijnklachten zijn hoog, te hoog zoals wij uit de vragenlijst hebben gescoord. Kunnen we iets voor u doen? Ja hoor.... een baangarantie want dan kan ik de opleiding tot scheiding - mediator gaan doen. Ja, ik heb n.l. bedacht dat ik vanuit mijn eigen vakgebied prima in staat ben om te communiceren, om te binden en te verbinden en de scheidingen zijn aan de orde van de dag dus redelijk kans op werk. Ook is er veel leed onder de kinderen die hier ongevraagd mee te maken krijgen. Toch niet gek bedacht?. Ik kan dan gewoon werk doen waar ik mijn hart en ziel in kan blijven stoppen net als in mijn schrijven. 

En waar hebben we het over: een beperking aan mijn pols. Dus niet aan mijn verstand (vooralsnog) dus laat er een engeltje op mijn schouder gaan zitten en de deur open gooien voor die geweldige baan. 

Liefs, Marissa

Lelijk zeg! Ik ben vreemd gegaan...

Lelijk zeg! Ik ben vreemd gegaan...

Ordinair met te veel make- up, te laag decolleté... bah, het zal je familie maar zijn. Jarenlang had ik de wens om vrouwelijk en mooi door het leven te lopen en ik kan het best wel, best wel hoor. 

Als dromer, droomde ik ook van gewoon gelukkig en gezond zijn en doen waar mijn hart ligt. Ik keek terug op de afgelopen jaren en zag het: 'Ik ben vreemd gegaan.' Ik heb mezelf genegeerd en als de bloemenkransen van de muur zijn gehaald, de koffers zijn gepakt start ik met creatief bezig zijn... schilderijen, mozaïeken maken en schrijven. Ik kwam weer terug bij de basis... (en dat was een lange weg en moeilijk, moeilijk, moeilijk). 

Een telefoontje van een lieve vrouw maakte me weer wakker: 'Ik wist het wel'... die eeuwige zeurpatronen komen altijd indirect weer in je leven met een paar opmerkingen om je neer te sabelen. 

Haha... nu ben ik niet meer ordinair maar schrijf ik ordinair. 'Wel ja joh... daag me uit en ik pak de make-up erbij, ga in mijn blote kont lopen en blijf natuurlijk ordinair schrijven'. 

'Wat zeg je?' Harry Mulisch noem je in één zin met mijn kleine ikje... Wauw... ik ben je dankbaar want als je een beetje hebt opgelet op school weet je ook dat mensen die pesten doorgaans jaloers zijn op iets dat jij hebt. 
Dus.. tjah sorry dan... ik ben erg blij met wie ik ben en wat ik heb durven aanpakken. 'Wat zeg je, jij hebt een groot huis en ik een klein huis?' Ja klopt... maar uhhh... jij hebt een grote kont en ik klein'.  

Haha jongens en meisjes, kom op pesten is voor kinderen die nog iets te leren hebben. Stuur een sollicitatiebriefje naar de krant om te vragen of je ook mag schrijven!

Hiep hiep hoera: de cirkel is rond

En jaaaa hoor, de cirkel is rond: Zomerhormonen is meer levend dan dood en na een klein jaar heeft mijn eerste blog een avontuur doorgemaakt.

Ik stormde door de herfst, bevroor in de winter en startte met dromen om in de lente de Zomerhormonen te gaan lanceren. Hiep hiep hoera met meer dan 12.000 lezers (wereldwijd) online kan ik uit de grond van mijn hart zeggen dat ik het GE-WEL-DIG vind!




Hell yessss.... the circle is round: 'Zomerhormonen is more alive than you most probably can imagine. It has been a year ago I started writing and it was the biggest adventure of my life.

During the fall, it looked like I was hit by a tornado, In winter I was frozen untill my dreams came true...When the flowers slowly popped up in nature my book Zomerhormonen has been launched. Hip hip hurrah... worldwide more than 12.000 people read the chit - chats, I wrote down. I am gratefull from the bottom of my heart.

Thanks, dank, danke, merci, gracias, grazie!

Geluidloos kabaal - de mooie man met zijn verhaal

Een week achter de rug die me vanavond als een luie slons op de bank laat neerploffen. Heel veel gebeurd, zwart/wit en gekleurd. 

Ik raak in gesprek met een man die me na enige tijd zijn verhaal vertelt...het verhaal is dermate complex dat ik nog niet weet hoe ik alles moet plaatsen..Zijn de gebeurtenissen een reactie op zijn stoornissen of is hij echt een ware pechvogel? Zijn uiterlijk voorkomen is onbeschrijfelijk mooi, zijn taalfoutloze teksten, gedichten en humor pakken mij in om door te praten. Nu heb ik het talent om mensen te treffen met een aandachtspuntje her en der en toch, toch wil ik doorpraten met deze man. 

Hij vertelt over manisch depressief zijn, borderliner te zijn en alsof het nog niet genoeg is sluit ADD de rij keurig af. Met zijn schamele uitkering kan hij wekelijks de voedselbank bezoeken en hoor ik hoe zijn leefstijl is. 

Nu kan ik oordelen of gewoon vragen dus we praten erg leuk en over allerlei zaken en ik vroeg hem of hij gewoon boodschappen wil doen, wil eten en op tijd naar bed om morgenvroeg zijn bed uit wil komen. Hij doet het! Ik helemaal blij, want tussen de regels door denk ik dat deze man helemaal niet zo'n probleemleven hoeft te hebben maar beetje tussen wal en schip is geraakt. De leukerd heeft gestudeerd en is een HBO-er met creatief talent. Nu lachen wij samen behoorlijk om allerlei dingen en ik concludeer dat ik echt afwijkingen best leuk vind. Ik hou niet van gemiddeld en deze man praat niet over zijn piemel, over zijn libido of wat hij allemaal niet met je wil doen...nee, deze man praat over het leven, het leven dat hij niet ziet zitten. Dit verhaal komt binnen en is zo extreem dat ik even denk..hij zal dit toch niet verzinnen zeg! Je kan het niet plaatsen bij zijn talentvolle schrijven, zijn uiterlijk en dat, dat is nu exact waar mensen mee worstelen: je kan het niet zien, je kan het niet beoordelen dus is het moeilijk te bevatten. 

Zal ik de hulplijn bellen voor mensen die geen psychische problemen hebben?

Ik geniet van de gesprekken en heb zelden zo'n leuke gesprekspartner getroffen en vind het een waar feest om teksten, gedichten, gedachten uit te wisselen met een normale, mooie man die me niet op de kop wil hangen, in de boeien wil slaan om zijn mannelijkheid aan te tonen. Hij woont ver weg en wij gaan schrijven met elkaar en laat ik nu eens heel eerlijk zijn, ik vind het een verademing op een penvriend te hebben die kan lachen om Brigitte Kaandorp, "zwaar leven" en Harrie Jekkers, "ik heb me lief"...en ga zo maar door. 

Had ik het niet eerder geschreven? De leukste mensen zijn mensen met een verhaal en zo zie ik hem, een man met verhaal met geluidloos kabaal. Als je elkaars licht kunt zijn en niet de schaduw heb je toch al mooi wat bereikt, of niet mafketel?

x

net als de neus van pinokkio

"Hey mam, we hebben op school les gehad over seksualiteit!" Een vriendin zit bij ons kopje thee te drinken en wij kijken elkaar even aan en denken hetzelfde....seksualiteit??? Dat heet toch gewoon sex tegenwoordig?

Nieuwsgierig als we zijn gaan we vragen stellen over de les. "Ach", zegt ze, "is een mevrouw die 10 minuten iets vertelt over sex."  Oei, tien minuten maar en ik ben benieuwd over de woordkeuze van de mevrouw. Nooit ben ik voorstander geweest van romantiseren met woorden dus hou nogal van het benoemen. Als kind had ze nooit auwa maar altijd gewoon pijn, wij hadden de opvatting dat als wij de 'normale' woorden zouden gebruiken zij de taal het beste zou leren. Dus de vraag was snel gesteld: hoe noemen ze 'het'  dan? Enne...is het een vagina en een penis? Nou mama, ze noemde het gewoon neuken, kut en piemel. Haha, ik moet even wennen als ze deze woorden uitspreekt maar vind het beter dat ze het gewoon benoemt. Okay...die tien minuten blijken te gaan over de anatomische kant van sex en ze is niet geïnformeerd over de reden waarom mensen sex hebben, buiten het 'maken' van kinderen om. Nu kan ik me nog goed herinneren dat ze vorig jaar vroeg naar tongzoenen en me aan keek of ik de meest verwerpelijke vrouw op aarde was en ik zet me lichtelijk schrap voor de volgende vragen...Vanzelfsprekend is het niet aan school om de plezierige kant van sex te benoemen maar laat ik dat nou essentieel vinden. Ze moet toch echt wel weten hoe het zit om hopelijk te voorkomen dat ze iets te vroeg gaat experimenteren omdat ze niet-wetend is. Dus we vertellen over het orgasme en vergelijken dit met nodig moeten plassen en de ontlading van plassen als beter dan een orgasme. Ze kijkt heel raar en de informatie die ze verder krijgt beantwoordt ze met....(handen op de oren) en zingen....Hahaha...

Ze is nog niet bevredigd en nu is het onderwerp piemels aan de beurt. Mam, wat is beter?, een kleine of grote piemel? Oeeeeeei, ik denk na en leg uit dat dat voor iedereen anders is maar dat als een man zin heeft dat de piemel dan groeit. Wahaat, groeit dat ding dan? Huh.....ik bedenk me: net als de neus van pinokkio (hoe verzin je het?), maar dit snapt ze wel in ieder geval. Goed het gaat nog even door op een gezellige vrijdagavond en nadat ze diverse handelingen heeft vernomen is ze er klaar mee. Ze stelt vast dat ze minstens 20 is als ze dit gaat doen en alleen om kinderen te krijgen. Goed, nu vind ik 20 jaar te jong om kinderen te krijgen maar laat het lekker even hierbij want met deze bak aan informatie is ze volgens mij zo goed geïnformeerd dat ze de komende jaren niet bij wijze van nieuwsgierigheid zich laat verleiden. 

Als ze niet veel later naar boven gaat en haar fluweelachtige pyjamaatje aandoet ben ik weer ouderwets blij...niets mooier dan een fris gewassen kindje in een mooie pyjama....Ze gaat slapen en ik herhaal het verhaal nog een keer in mijn hoofd en concludeer dat ik blij mag zijn dat ze bij mij komt met haar vragen en hopelijk komt ze ooit ook met haar vriendjes even langs de commissie :-)

de pardon-man

En we gaan vrolijk door met woorden lezen op what's app....Zag ik het nu goed, krijg ik een bericht binnen van een vriendin die gewoon voor me zit? Ik kijk haar dom aan en zeg...Zit jij mij te appen? Neuh....ben ik niet. Dus de naam is van iemand anders en ik herken de laatste cijfers van het nummer....Wat krijgen we nu? 

Drie jaren verder en ieder half jaar meldt hij zich even...Nu maar eens, in het kader van er zijn er meer die sorry zeggen, het gesprek ook aangaan met deze man die me toch wel een aardige tijd (klein jaar) in de greep heeft gehad. Maar nu breek ik even door die muur van de ik-ben-geweldig-man, briljante test voor me. Dus ik stel vast: je kan me niet vergeten hè? Het antwoord bevat twee letters, begint met een j en eindigt met aan a. Rijkelijk laat, vind je niet? Het antwoord begint met een j en eindigt met een a. Niet veel later meld ik dat ik jaren ouder en wijzer ben geworden en dus niet zo sta te springen om een meet & greet omdat ik nu wel van mezelf houd. Wat zeg je? Jij houdt ook van mij? Huh....nieuwe strategie, uitgespeeld of gewoon weer de vrouwenlijst aflopend, hopend op een happer. 

Anyhow....deze man heeft een baan waar hij heeft geleerd mensen te doorgronden, te laten praten en doorgaans met succes. Ik wapen me nu en geef terug dat hij het in de politiek of als rechercheur goed zou doen, zou er bijna in geloven. Een keiharde lach volgt (LOL), want vanzelfsprekend doet hij werk in die richting. En laat dat nu exact zijn wat ik vervloekt heb....ja ja....wij zijn water en vuur zegt hij, ja ja en toch trekken we elkaar aan. Ik heb na jou nooit meer zo'n vrouw gehad. Ik moet lachen en vraag niet naar details over anderen want wat zal mij het vandaag nog interesseren wie hij boven mij verkoos op dat moment. En ja, ik ben inderdaad leuk, ja dat zeggen er de laatste tijd wel meer...Ik lach want er waren tijden dat ik verdrietig was maar zoals de uitspraak insinueert: what comes around, goes around, het gras bij de buren....en ken er nog veel meer....

Binnenkort vier ik mijn 5-jarig jubileum van single en onafhankelijk zijn. Een periode van tranen, verlies, vriendschap, mooie reizen, verhuizingen en nu, nu zit ik mijn eigen huis en ben meer dan tevreden. Maar ik dwaal af, want wat ga ik doen? Ga ik koffie drinken met hem? 
Plotseling wordt het stil gisteravond, op what's app is hij online rond afsprakentijd, krijg geen reactie en ik ervaar een godvergeten déjà-vu, hij heeft een afspraak en zal me zondag weer wat laten horen. Haha...ik geef hem terug dat ik weer weet hoe het was en dat het niet bij me past. Sorry sir, je vindt haar wel, maar ik ben het niet. Ik sluit de app af, de tv aan en wij zitten te genieten op de bank met heksenkaas en bugles, de kaarsjes branden en we maken ruzie om de fleecedekens. 

Die ene vriend zei tegen me...wat een pech heb jij steeds zeg....ik geef terug: Pech hebben valt wel mee, uiteindelijk is het altijd geluk hebben hè! Mijn 5-jarig singlebestaan is een ware verrijking voor mijn ontwikkeling als volwassen, zelfstandige en onafhankelijke vrouw. En nee, geen mannenhater maar wel geschikt voor een zeer beperkt soort: de liefdevolle man. Of hij bestaat? Geen idee. Waar ik wil zijn over 5 jaar? Geen idee. Ik wil nieuwe gordijnen, ik wil een nieuwe deur en vanavond lasagne op mijn bord en nu, nu een lekker warm bad.

En die man, die man is nog stil gebleven...kan een dag duren of een half jaar....maar spijt hebben is voor de dommen...Ik lach want, nooit heb ik wraak genomen maar kan zeggen dat dit enorm lekker voelt en ik wacht geduldig alle excuses van de pardon-man af. 

Midlifecrisis is echt een serieus probleem voor mannen, hahaha! Fuck the bmw, de jacuzzi, de loungemuziek. Ik rijd auto, ik badder wanneer ik wil en luister de hele dag de meest fantastische muziek dussssss....

x

een man van onder de grote rivieren

Een tamelijk rustig weekje eindigt in een zwaar technisch gevecht met gordijnrails, in de auto stappen en op zoek naar wat nieuws (niet gevonden) en mijn huis is een niet gezellig maar kaal...het voornemen was...herfstklaar maken, kaarsjes aan en op de bank met hapjes met dochterlief....ik zie weer een reden waarom ik toch die man mis. Over mannen gesproken....de ideale man bestaat niet dus ik ga pogen de mannen in categorieën te drukken in mijn verhalen. Misschien ontdek ik op deze gestructureerde wijze nog wat :-). 

Feit is dat mannen, lelijk of niet, beschikken over een relativeringsvermogen waar wij vrouwen u tegen mogen zeggen. Kalend of niet, buikend of niet, kleine piemelig of niet, het maakt geen fluit uit...ze zijn onaantastbaar...de ik-ben-geweldig-man. Moeten wij schoorvoetend toegeven dat we niet over de maten 90-60-90 beschikken en de neus-ophalende man aankijken die ons direct inruilt voor een beter exemplaar, blijven wij doorgaans realistisch: bier zuipen heeft nou éénmaal consequenties. Wij zijn eigenlijk best lief ook al lijkt dat niet altijd zo.

En zo mailde ik met een oude bekende die ik meer dan een jaar niet heb gesproken. Hij vroeg me...kom ik in jouw verhalen voor? Ik dacht na en zei...nee, hahaha...De reden daarvan is dat hij mooi, intelligent, attent is en nooit iets heeft gedaan waardoor wij lekkerbekkend een verhaaltje konden lezen en de man konden afserveren. Ja hoor, deze mannen bestaan ook....ze wonen ver weg, ze zijn niet bereikbaar en very much getrouwd en overwegen het niet om vrouw en kroost achter te laten voor een gekke single :-). Dus speciaal voor hem sluit ik deze vrijdag af met een blog voor hem. Een man van onder de grote rivieren....waar ik ooit vriendschap mee sloot ....

x

Düsssssss, da deal in da pocket

Huppakee....in de auto and hit the road babe.....met een megadeal in da pocket reden we naar Düsseldorf...Het was een meet half way.....Half way...middle...centre...mid-age....lunatic...Op een industrieterrein kwamen we aan (the best deal ;-) en na een hartelijk ontvangst aldaar...kort, bondig zonder lach troffen we een suite aan...Zo sapperdeflap en dat voor 16,50 euri per dag, dan mag je best op een industrieterrein zitten, luisterend naar het zingen van de elektriciteitskabels, met je snufferd op de ingang van een parkeergarage en een stukje aangelegd groen (4 meter breed, halve meter diep...). Nadat de nootjes charmant over de vloer gingen omdat ik nogal elegant ben en een klein glaasje wijn verder op bed  niet-charmant in slaap gekukeld om de volgende dag in vol ornaat (mooie kleren en laarsjes met hakje) de prachtige stad aan te doen....Maar eerst dat super ontbijt, ik klap in mijn handjes want eet ik thuis niet graag mijn ontbijtje op...ik vreet mijn broek op de vreethaak in hotels...

Anyhow....Düsseldorf, here we come.....kinderkopjes oftewel straten die de onderkant van jouw voet stelselmatig masseren en hakken opvretend te werk gaan lopen we de mooie Altstadt in....Ik schat 10 meter en ik begin al te wankelen...zitten en wat drinken is het motto......We vallen niet op, want zuipend Duitsland begint net zo vroeg als wij en de biertjes zijn daar fantastisch...sjaaltje valt in een plas en mijn colbert leg ik zonder na te denken neer op een natte bank. Kort nadat mijn hak is verdwenen, loop ik strompelend als een verzopen kat rond....Stilletjes vraag ik me af wat die uitspraak ook al weer betekent: Dress to impress.....Nou ja...moet het met mijn karakter verder doen :-).  Intern een scheldpartij en op een paar goedkope schoentjes van H&M verder. 

Nog steeds zo blij als een kind en probleem voeten opgelost....Na een paar metertjes verschijnen de blaren op mijn voeten en mijn gezelschap vindt het allemaal erg grappig en steekt ook nog even zijn been uit....(nooit doen bij mij, gaat 9 van de 10 keer mis bij mij n.l.). Ik lach me slap omdat ik me nog net kon herstellen en kreeg een haarscherp beeld van een tandeloos bekkie op mijn netvlies...

Buitenlucht en veel plezier pakken me in en ik slaap als een roosje en klap weer in mijn handjes voor het vreethaakfestijn in de ochtend alvorens de sauna in een vaag plaatsje wordt bezocht. Duitse sauna...nog nooit hebben ze van sfeer gehoord, het water te koud maar dat bier is echt super...Een bananenzwiebel (volgens mij zwiebel...maar kan ook anders heten) in mijn mik, heerlijke tapas, een hoop lol, een meet & greet met het Elfje uit de Efteling verder strijken we neer bij een Thais restaurant waar we voor 12 euri p.p. eten en wijn drinken (Nederland trekt ons een poot uit). Uit het hotelraam hangend met een sigaret besluiten we zo'n elektronisch gevalletje aan te schaffen....moet ook maar eens ten einde komen die slechte gewoonte.....

Het weekend loopt langzaam ten einde en ik mag nog één keer me volstouwen met het ontbijt, we rijden half way om weer te splitsen...one up, one down....nagenietend van een heerlijk weekend back in the real world....koffie bij zusje en dan wasmachine aan ...jankende kat aan mijn voeten en fuck....koffie bijna op...en morgen weer an die Arbeit.

Het leven is een aaneenschakeling van herinneringen en ervaringen, zorg dat ze mooi zijn, beleef en geef in het nu.

x

Heb medelijden....Rutte is geërgerd....

Rutte is geërgerd over lekken plannen Prinsjesdag, laten we massaal hem een mail sturen waarin we als burger hem zeggen: Tis niet anders joh, soms moet jij de klappen van de zweep ook voelen hè!

Maar is hij wel geërgerd? Dacht het niet hè, is gewoon en onderdeel van het spel...we lekken wat af en toe, de burger windt zich op en op Prinsjesdag zijn de sukkels het al een beetje vergeten en staan ze te wuiven naar het koningspaar en letten ze op hoe onze Willem-Alexander de woorden uitspreekt en welke jurk en hoed Maxima draagt. Ik ben niet voor en niet tegen het koningshuis. Kan er best vrede mee hebben dat we miljoenen, wat zeg ik miljarden uitgeven aan een visitekaartje, ook zij doen goed werk, ben ik van overtuigd. 

Ieder jaar lekt de essentiële informatie voor de burger, je weet wel...de bezuinigingen die rechtstreeks ons in de portemonnee treffen. Nu de kinderbijslag, de reden waarom inkomensgerelateerde zorg niet meer kan (te veel werk voor zorgverzekeraars!) en hiep hiep hoera...we mogen blij zijn: het eigen risico zal niet stijgen (niet vergeten dat deze in de afgelopen jaren meer dan verdubbeld is en dat de basisverzekering is uitgekleed). Ik zet me schrap want ook de beweeggroepen voor chronisch zieken worden vermoedelijk geschrapt uit het pakket. Dus either way, is het niet de eigen bijdrage dat centjes gaat opleveren is het wel de versobering van het basispakket. En dan zal je maar chronisch ziek zijn en doorgaans dan ook een relatief laag inkomen hebben, de zorgverzekeraar te lamlendig om inkomensgerelateerde premies vast te stellen en jij, jij gaat je lekker aanvullend optimaal verzekeren. Want optimaal verzekeren doen we graag in Nederland.

De laatste maanden mijn eigen huishoudboekje eens onder de loep genomen en de kostenpost verzekeringen was toch wel een aanzienlijk deel. Ook opgegroeid in dezelfde verzekeringsbehoeftige cultuur ben ik gaan zoeken naar onderzoek, naar wat ik eigenlijk zou moeten verzekeren en her en der wat prijzen opgevraagd. Ik schrok....en rekende 20 jaar teveel betaalde premie uit en dat leverde toch wel een spaarpot op van meer dan € 10.000,00. Toen ging ik even kijken wat ik er nou eigenlijk van heb gebruikt: een bril en een vaas, een auto-schadegevalletje waarvoor ik direct in mijn aantal jaren schadevrij rijden terugviel en dus direct het uitgekeerde mocht gaan terugbetalen. En dan heb ik het over alle verzekeringen behalve de zorg. 

De zorg....moet eigenlijk een andere naam hebben want het woord 'Zorg' vind ik behoorlijk misleidend als het gaat om de initiële gedachte van het woord...Ik ben reuzebenieuwd naar de ontwikkelingen van de zorgpraktijken. Ik zou een gat in de lucht springen als zij met knipkaarten, abonnementen, goedkope verzekeringen komen waar zij alleen hun dienstverlening in aanbieden. Dan is er sprake van maatwerk. Kunnen wij volstaan met een basisverzekering en onze centjes in een sok doen en ze pakken als we een behandeling willen hebben. Als ik alles aanpak dan kan ik een kleine € 100,00 per maand bij me houden en dat zijn toch wel tussen de 30- 36 fysiotherapiebehandelingen per jaar die ik zonder voelbare, financiële pijn kan inzetten. Nu ligt mijn behoefte niet hoger dan 12 per jaar dus ik flap ook gewoon mijn medicijnen erbij, koop een paar geweldige laarzen, die mooie winterjas.....voor mijn kind....want ook de kinderbijslag gaat er gedeeltelijk aan...

In mijn achterhoofd heb ik het fraudegevoelige systeem waar ziekenhuizen handig gebruik van maakt. Dit is ongeveer € 300,00 per burger per jaar. Dit was hot item in de media een paar maanden geleden....niets meer over gehoord nadat ik een prachtige brief van de SP kreeg.

Als ik heel snel reken en dan reken ik behoorlijk naar mijn eigen inzicht en trek me geen 'ruk' aan van de (wereld)politiek dan kunnen wij toch echt een vuist maken als burger en een beetje weer regie terugnemen.....

De vraag ga je stemmen roept bij mij toch wel gemengde gevoelens op: ik ben niet rechts, ik ben niet links en ook niet midden. Als ze een knop maken: "neutraal, want er gebeurt toch niets mee",  dan maak ik gebruik van mijn stemrecht want het kanaliseren naar partijen en opvattingen levert toch echt niets op. Ze doen allemaal water bij de wijn en net als met relaties pleit ik voor wijn bij de wijn. Ook dat is tot nu toe geen haalbare kaart gebleken :-) dus misschien zie ik het verkeerd. Echter ben het type eigenwijs en zonder goede argumenten hobbel ik lekker zo door. 

Kinderen, zieke mensen, gezinnen, ouderen ....wat maakt het uit....Mijn dochter zit, hilarisch genoeg, in het t-shirt dat ze kreeg van school toen onze Willem koning werd, op de bank en moet zeggen dat ze geweldige pr hebben,....ik vergeet het lepeltje en de blijdschap van mezelf nooit: wat zou het mooi zijn als je koningin of prinsesje bent.....

Het gevecht van een kind

Mijn dochter had 11 jaar geleden het plan opgevat om veel te vroeg op de wereld te komen. Dat was een bijzonder slecht idee en daar ging ik in een ambulance naar een speciaal ziekenhuis. Natuurlijk gaat er van alles door je heen maar vreemd genoeg had ik toen al enorm vertrouwen in dit meisje genaamd spookje. Goede van alles is dat ze haar goed volgden en al snel was me duidelijk dat zij een brok van een dame bleek te zijn. Massa is belangrijk, dus gewicht en spierkracht (meen ik me te herinneren). Ik pleitte voor de geboorte van haar in boeddha-formaat. Mijn wens werd heel veel weken later vervuld, want ze besloot toch te blijven wachten tot een redelijk termijn, kwam ze dan op de wereld met heerlijke, dikke billen en ik keek naar toch wel voor mijn gestel een mega-baby. 

In de loop der jaren werd haar stevige postuur ondanks de normale ontwikkeling conform de groeicurves wel vaak een issue. Wij als ouders hebben haar wel geprobeerd hierop voor te bereiden maar de wereld is hard en ook zij kreeg het voor haar kiezen. Nu is ze ook altijd een gezonde eter geweest en dat is vaak ook opvallend want je moet eigenlijk eten uitspugen als je klein bent en je beperken tot snoep en een vitamine-tabletje. Ze ging al heel jong sporten en leuke van alles is, is dat ze er lol aan heeft. Op school kwam al snel een matig voor gym op haar rapport en ik had hierover mijn twijfels en dat ze geen hoogvlieger was was me duidelijk maar het gesprek met de gymleraar zal ik nooit vergeten: als ze in een touw klimt, moet ze haar gewicht meenemen, hè mevrouw! Ze is beresterk en ook zijn theorie klopt helemaal niet maar het was me duidelijk...als je stevig bent, ben je per definitie niet favoriet bij de gymleraar. Was ik vroeger een sprietje (vroeger hè!) en alleen goed in turnen kreeg ik een uitstekend. Is zij stevig en veel allrounder dan ik, krijg je een matig. Wij hebben veel met haar moeten praten om dat rotgevoel weg te nemen en nog steeds begrijp ik niet dat gymleraren dit doen, want demotiveren om te blijven bewegen is dan in gang gezet. Gelukkig is ze altijd blijven sporten en bij de juiste mensen die haar het plezier nooit hebben ontnomen en haar zelfvertrouwen groeide en groeide....

In de schoolperiode kwam ook pesten voorbij en zij luistert naar de regels die school stelt en liet zich niet beschermen door haar eigen kracht maar onderwierp zich aan de regels van school met als resultaat dat ze niet beter in haar vel kwam te zitten. Tot de maat vol was aan mijn kant, ik gaf haar de opdracht om de eerstvolgende keer als dat jongetje je slaat om flink terug te meppen en heel duidelijk een boodschap in zijn oor te sissen. Ik kreeg op mijn donder van school: mevrouw, pedagogisch niet verantwoord en wij moeten u waarschuwen. Ik herhaalde nog een keer wat ik eerder heb gezegd en vulde het aan met de woorden: als ze 15 of 20 is en ze bij mij aan tafel zit met anorexia of een andere eetstoornis komt u haar dan ook helpen c.q. komt u ons als ouders dan ook helpen? Mijn dochter begreep wat papa en mama bedoelden en ze mepte het jongetje op de grond en hij lag vast in een judogreep. Zijn vriendje dacht te kunnen helpen en kreeg ook nog een portie....Lang leve de massa, want massa is kracht en zij gebruikte het! Niet lang daarna werd ze tijdens de worstelwedstrijd als eerste door de jongens gekozen en ze won voor haar team. 

Een oproep van de GGD. Een extra oproep wel te verstaan en bij voorbaat kwam stoom uit mijn oren want ik wist al wel wat het onderwerp zou zijn. Ze mocht mee en ging onderuit gezakt naast me zitten en hield haar jas aan (totaal geen respect meer voor de mensen die continu aan haar kop lopen te zeiken) en ik liet haar. Toen ze de vraag kreeg wat ze er eigenlijk zelf allemaal van vond kwamen er een paar woorden uit: "Ik vind dit gezeur want ik vind het niet belangrijk hoe anderen eruit zien","het gaat om innerlijk". Ik verslikte me in mijn koffie en de arts moest lachen en zei: Meid, deze oproep was ook geheel onnodig want jij ontwikkelt je heel erg goed en bent niet te dik. Mijn dochter zei: boeiend en mam, kunnen we gaan. Ze schaamde zich dood want ze werd hiervoor uit de klas gehaald (hoe leg je dat nou weer uit...)

Was ooit massa enorm belangrijk, het bleek later haar vijand te worden. Is er sprake van obesitas? Welnee....een meisje dat vermoedelijk langer dan gemiddeld wordt, een meisje dat grover is gebouwd dan gemiddeld, een meisje mooier dan gemiddeld, een meisje intelligenter dan gemiddeld, een meisje dat aan jiu jitsu en tennis doet met heel haar hart, een meisje dat al heel jong heeft geleerd selectief in contacten te zijn. 

Haar onzekerheid is een struikelblok en samen met de heren van de sport (de echte sportmannen en niet de gymleraar) hebben in een kleine twee jaar haar aardig op weg geholpen in zekerder worden. De mascara ligt hier op tafel, het hemdje en de korte broek trekt ze gelukkig weer aan naar school en ze heeft haar rug recht en vooral heeft ze een paar leuke vriendinnen die haar zien.

Ik als kleintje kijk naar een brok van een meid, die graag mijn spijkerbroek gapt, en zie haar ontluikende schoonheid en lach...want ik weet hoe de komende jaren gaan worden en heb haar gezegd: "Ooit zeg jij: eat your heart out!"

In mijn nabije omgeving heb ik helaas gezien wat anorexia, boulimia en binch eating met mooie mensen doet en ik weet dat het niet anders wordt met de oordelen maar wellicht kunnen mensen zich beperken tot denken en niet uitspreken. Vooral niet al die goedbedoelde adviezen over wat iemand moet eten en drinken want het zijn vaak de intelligente mensen die lijden aan deze stoornissen.

De gulle man

De gulle man

Deze man is een stereotype van monosexist (nieuw woord even bedacht...). Deze man is niet alleen zijn soort dus ga vragen of dit woord kan worden opgenomen in De Dikke van Dale (bij deze...).

Overeenkomstig met narcisten en alleenheersers (monopolisten, effe opzoeken of dat woord bestaat en anders...nieuw woord) is de gulle man eigenlijk een vormsel c.q. een samenstelling van veel afwijkende karakters en zal de psychologie er een soortgelijk stempeltje opdrukken zoals ze dat met meerdere stoornissen doen waarvan geen vast patroon te herleiden is. Not applicable of zoiets.

De gulle man is niet echt knap maar wel erg zelfverzekerd en beschikt over strategieën waar wij vrouwen best jaloers op kunnen zijn. Doorgaans heeft hij of geld, of een dikke auto en zal hij flink met zijn zaakje wapperen op de eerste afspraak. Hij komt van ver (in de steek gelaten door de slimme vrouw) en beschikt over inlevingsvermogen waar je u tegen zegt. Niets is hem te gek om je op jouw gemak te stellen en hij is serieus, heel erg serieus....hij wil gewoon neuken maar zegt dat niet. Hij heeft meestal een paar lijntjes in de vrouwenvijver hangen en als hij de mobiel op stil zet, de telefoon op trillen in zijn zak houdt, of op de kop op tafel legt kun je je al een beetje afvragen hoe het in elkaar zit. Maar pas op, zeg het niet want dan begeef je je in een gesprek waar de psycholoog van zal zeggen...die jongen had mijn vak moeten leren. 

Deze gulle man verwacht wel dat jij mooi bent en vooral heel erg niet realistisch slank nadat je één of meerdere kinderen op de aarde hebt gezet. De gulle man is meestal wel een bourgondiër want moet alle chicks minimaal 1 keer verwennen (drogeren) met eten en wijn. Het lichaam is dan ook niet realistisch uit vorm aangezien hij geen kinderen op de wereld heeft gezet. 

De gulle man ziet sex hebben als jezelf iets gunnen. Ja, ook jou gunt hij wat.....zijn goddelijkheid. De vraag of jij zijn goddelijkheid in die vorm wilt hebben wordt niet gesteld want de gulle man is overtuigd en zal zeker presteren op dat gebied. De gulle vrouw noemen ze prostituee (hoer) en een hoer is best slim want zij tikt gewoon op het kastje voor geld. Ik pleit voor ww-rechten voor werkeloze hoeren. Maar net als in het zakenleven...de eerste keer scoren heeft geen waarde, het gaat om de lange termijn want niets mooier dan een passievolle relatie met een nuchtere vent die zijn eigen boterhammetjes smeert en af en toe de fiets pakt waar jij achterop mag zitten om samen een biertje te kunnen drinken. De gulle man kan wel inpakken want de nuchtere vent zal altijd met de buit er vandoor gaan.

;-)

De oerman

In de oertijd gingen mannen 's morgens vroeg van huis om te jagen. Vrouwlief bleef met kroost achter, in afwachting van de vangst. De vangst werd in ruil voor respect, genegenheid, rust en sex (denk ik) met ze gedeeld. De mannen waren goed getraind, six packs, stoere benen (noem ik nu lekkere voetbalbenen) en een goede kont. Want de kont bepaalde weer hoe waardevol de man voor de vrouw zou zijn...oeps ik dwaal af....In de loop der eeuwen (rijkelijk laat overigens) kwam de vrouw een beetje in opstand. De man moest een beetje plaats maken want de vrouw ging ook werken en kon dit best goed combineren met al haar andere dagelijkse taken. Wat zeg ik, ze kreeg noten op haar zang... (hoe durft ze?) maar dat jagen hè, dat is toch moeilijk om uit het mannensysteem te krijgen. Lang leve testosteron!

En zo probeerde ik uit te leggen aan een meisje dat een jongetje niet kan stoppen met briefjes schrijven, mensen laten lopen met briefjes (ze neemt ze natuurlijk niet meer aan na een keer nee te hebben gezegd) omdat hij immers een jager is. Ik vraag haar wat haar dwars zit in dit verhaal. Ze schaamt zich want ze wil die aandacht gewoon niet. Hey, wat had jij nou verwacht dan? Je bent bloedmooi en is wel logisch dat in week 2 van een nieuwe school dit met jou gebeurt...dat noemen ze ook wel eens hormonen. Dus eigenlijk, maak je borst maar nat want het wordt niet anders en het is een compliment. Schrijf op zijn briefje: Wat leuk dat je me leuk vindt maar ik heb geen interesse en geef het aan de koerier weer mee en negeer, negeer, negeer (gaan ze als ze ouder worden en het begrijpen namelijk ook doen). Jongens worden mannen en mannen duiken vaak weg voor het gesprek. Vrouwen...zeurzakken! Het meisje wordt er nu al niet goed van en ik wil van alles zeggen maar hou mijn mond, mag ze lekker zelf ontdekken net als...

Even terug naar alinea 1...als mannen dan bepaalde gewoontes niet hebben kunnen parkeren waar zijn dan al die lekkere kerels met six pack, stoere benen en goede kont? Help help de oerman is bijna uitgestorven...en als iemand zich zo gedraagt prima maar graag in de juiste verpakking...anders gaan wij ook in een zelfgeknoopte jutezak zitten. 

;-)

Make love and no war

Vermoeiend is het...criminaliteit en de gevolgen daarvan. De ellende in Syrië, niet te bevatten dat mensen elkaar bloot stellen aan dergelijke praktijken. In gesprek met een oude bekende die een grapje maakte, maar ook weer niet, ieder mens heeft een aantrekkelijke en leuke kant zelfs...en hij noemde een oorlogsmisdadiger. Ik realiseer me terdege dat iedereen een verhaal heeft maar je hebt altijd de keuze...en als deze mensen vast zitten door macht dan heb ik alleen sympathie voor de jongeren die nog niet genoeg ervaring hebben om zich los te worstelen van de vermeende macht. Soms zijn daders inderdaad slachtoffer....

Maar als we dan met daders annex slachtoffers te maken hebben, is het dan niet zo dat er ergens in de preventie, curatie en nazorg (lees opvoeding, begeleiding van derden, strafrechtelijk, reclassering etc...) iets dramatisch misgaat? 

Miljoenen geleerden op de planeet, miljoenen niet-geleerden op de planeet..ik zie een balans! Valt het te analyseren eigenlijk? Is het zo dat we een percentage criminaliteit gedogen? Is het zo dat een percentage slachtoffers van geweld ingecalculeerd is? Ik denk aan die ene jongen die ik ken die getroffen werd door een ziekte met dood als gevolg, die niet werd geholpen omdat er te weinig mensen zijn met die ziekte en de behandeling hiervan te duur is? Is dit dan welvaart? De nederlander loopt het vuur uit de sloffen met de collectes, doneert flink en is dit geen signaal dat we het anders willen? Is het niet een optie om die enorme winststijgingen van zorgverzekeraars (afgelopen jaar) verplicht in de maatschappij te (her)investeren voor onderzoek en het echte goede werk dus geen porsche voor de directeur en zijn secretaresse. 

Zo stond ik als 18-jarige een keer op het station om de trein naar mijn stageplek te nemen. Ik was vroeg en ging alvast in de trein zitten. Ik voelde dat iemand me aankeek en zag een schim en wat bewegingen. Nu had ik al een jaartje of drie een vriendje dus ik kon 1 en 1 bij elkaar optellen om tot de conclusie te komen wat deze man aan het doen was. Ik keek de andere kant maar op en hoopte dat de trein snel vol zou lopen met mensen. Vraag me niet waarom ik niet ben weggelopen, ik bleef zitten en negeerde het maar....In die paar minuten draaide mijn hoofd overuren en wist ik dat deze man alleen een  kick kreeg van aandacht dus dat gaf ik niet en bleef rustig zitten. Niet wetende dat het ook anders had kunnen uitpakken. Maar de man (mag de titel man niet dragen, maar goed) ging voor me staan...zo van, oooh jij negeert mij dan kom ik wel dichterbij.....de trein liep vol en hij verdween...Ik ging lekker aan de slag bij het reclamebureau en was de hele dag creatief bezig. Aan het einde van de dag drong tot mij door dat ik dit moest gaan melden. Rijkelijk laat maar vol vertrouwen in het systeem...Nooit weer iets gehoord van wie dan ook. Nu was ik destijds best nuchter en kon ik het vergeten, het gezicht nu zoveel jaren later kan ik echter nog steeds uittekenen. Ik besloot...als ik ooit iets meemaak en een steentje kan bijdragen doe ik dat. En dat, dat was de meest foute beslissing ooit. 

Er volgden nog drie ervaringen waaronder een mishandeling op straat. Mijn toenmalige vriendje en ik liepen bij toeval voorbij en hij zei: doorlopen! Ik zei: doorlopen? Ben je werkelijk niet goed? Die man ligt zwaargewond op straat en niemand helpt. Zie dan! Zie dan! Zie dan! Had jouw vader kunnen zijn! 

De relatie stond op dat moment redelijk op knappen want hoe kun je iemand voor half dood laten liggen. Ik begon te rennen en zocht hulp....niemand! Gewoon in een drukke straat, niemand! Okay, dan breng ik hem naar het ziekenhuis om 1,5 jaar later een oproep op de mat te krijgen....de man was arbeidsongeschikt geschopt en faillissement aan de broek. Ik ging en deed mijn verhaal en ik zag dat het niet er toe doet wie er wordt berecht, als er maar iemand wordt berecht...ook een failliete man dus de schade werd niet verhaald, een werkstraf volgde. De man het echte slachtoffer bracht me bloemen en had nog ergens een cadeaubon liggen die hij me gaf: sorry, bijna niet meer geldig maar ik heb geen geld om iets voor je te kopen, je bent een engel.  

En zo zit ik alles te overdenken en zie dat ik een conclusie moet trekken. Mijn gevoel voor rechtvaardigheid levert niets op, mijn gevoel dat ik alleen verantwoordelijk ben voor mijn kind en mezelf wordt met de dag duidelijker, mijn insteek om begaan te zijn met anderen levert niets op. Ik zit alleen in mijn huis en na een paar weken verder te zijn met de laatste (letterlijk en figuurlijk) ervaring voel ik mijn hart van woede van slag zijn. Te veel informatie deed me de das om en ik weet hoe het eindigt...daders zijn slachtoffers. Nu ben ik van mening dat iedereen een kans moet hebben in de maatschappij. De definitie van kans is echter subjectief, ik vind dat iedereen een tweede kans moet hebben en zo uit ik mijn wens dat iedereen die misgaat eens een keer de tweede kans krijgt om het goed te doen. En hoe? Laten we daar nu eens de geleerden van de planeet een mooi plan voor laten maken waar tijd, effectiviteit en kosten meetellen, net als die jongen die geen behandeling kreeg omdat het te duur is! 

Ik zal zo eens kijken of ik nog iets moet betalen of dat ik iets moet doen om te voorkomen dat ik sancties krijg, verder dan dat kijk ik niet meer. Want dat kunnen we heel goed in Nederland, sanctioneren. Ik ga sparen om dit land ooit achter me te kunnen laten....ik leef liever in relatieve eenvoud met weinig geld met de zon op mijn bol, een zelfgemaakt glas wijn met blauwgetrapte druiven druipend van mijn voeten..

So long....een blog met iets minder humor maar voor mij iets waar ik de laatste dagen veel over nadenk....want alle gein is natuurlijk leuk maar ook niet meer dan a way of life want een dag niet gelachen is....

Fijn weekend allen!

Bier Hier!

Holadiejee....het leven is één groot feest tussen 19.00 en 23.00 op vrijdag de 30ste augustus....

Als ik de eerste slok van mijn biertje neem kan ik niet anders dan zeggen...fuck wat lekker. Ik kijk de dames aan en we lurken bijna allemaal aan een glas. Bijna allemaal....want de rosé-automaat is kapot. Ja je leest het goed, de wijn komt uit een automaat en wij lachen ons slap hierom, klinkt als een foute highschoolparty. Okay, vooruit....doe ons dan ook maar bier....Twee biertjes volgen en er blijft één van ons zitten zonder drinken....Hey...je bent wel de enige zwarte in ons midden, dus misschien word je gediscrimineerd...oh jee de alcohol gaat nu al werken...Ah kom op, vraag even of het komt dat je zwart bent...We vragen beleefd waar haar biertje blijft...de bier-automaat is kapot....Nou de toon is gezet en wij hebben enorme lol...verplicht aan de witte wijn uit automaat dat werkt...Vier steken een sigaret op en wij rokers zeggen vrijwel tegelijk...............tjeee...dat komt niet vaak voor dat we in de meerderheid zijn. En worden stiekempjes ff blij ons tijdelijk begrepen te voelen en volledig niet crimineel te zijn. Verrek ik zie nog iets..wij hetero's zijn ook in de minderheid. Mijn pruillipje gaat hangen want aangezien er al weinig loopt is de verhomonisering ook zichtbaar, hahaha. 

Met muntjes op zak lopen we alle tentjes af voor wat lekkere culinaire hapjes want het jaarlijkse feestje in de stad wordt door ons niet gemist. Ik hoor mijn naam en zie een meisje (nu vrouw al maar in mijn geheugen een meisje) en we kletsen een tijdje. Ze leest mijn blogs en wacht op een boek van me. Ooh zegt ze...en noemt een naam van iemand die ook mijn verhalen leest...Ik ken de naam van vroeger en ik denk wat leuk....Nou welkom alle mensen die ik ken en niet ken waarvan ik geen idee heb dat jullie lezen...Wat was dat leuk om ergens te lopen en je zo positief wordt benaderd over iets dat je met passie doet. Dank je, mooie mevrouw! 

Nu zit ik al koekjes vretend want die kleine hapjes waren niet genoeg op een stoel in een stil huis, even iets schrijven en zo mijn bed in. Zat ik vanmiddag even in tranen om een liedje dat me aan iemand deed denken die ik al 4 jaar moet missen en om nog een paar andere zaken herpakte ik me en sprong op de fiets om even te genieten. Deze week was best heftig en nog steeds betreur ik wat zaken die ik niet weet te keren maar het is zoals het is en het leven gaat door. Nog steeds zit ik in mijn hoofd met iemand en dat moet ik oplossen....zo makkelijk als ik schrijf en praat zodra ik iemand leuk vind klets ik poep........en zo wandel ik mijn trap zo op, richting mijn bed waar ik alleen ga liggen en heel snel de ogen dicht gooi en hopelijk heel hard snurk.....

toedeloe weer!

De wereld is rond, you always meet twice....

De wereld is rond, you always meet twice....

De afgelopen weken heb ik op de rem getrapt...een tijd low profile werken, een tijd low profile sociaal, veel relaxen, veel lopen, huis opruimen en de ramen tien keer lappen....en dan blijkt de wereld rond....

Four in a row....

Ga je het aan, Maris? Ga je echt een gesprek aan met mensen waarvan je weet dat het verleden is en je je af moet vragen hoe dat in het heden een plek heeft? Ik besluit, ja ik doe het...Ik twijfel aan mijn vaardigheid van los kunnen laten en ik ga gewoon open gesprekken in en kijk of ik nu (zoveel tijd later) objectiever kan kijken...je weet wel...ego en emoties geen plek geven. En zo begon ik drie weken geleden aan direct de meest extreme ervaring waarover ik in mijn boek verder schrijf. Anyhow, nummer één is geparkeerd...niet wetende dat nummer twee snel zou volgen...Wat is er aan de hand? Heeft het universum me beloond nu ik rust heb genomen met ook rustig kunnen wachten op antwoorden zonder dat ik iets hoef te doen. Ik geef het universum een applaus want is best aardig dat je de kans krijgt om zonder inspanning dit te kunnen doen.

En dan gisteren nummer vier en nummer vier is overigens mijn nummer één. Ik hoopte dat ik eindelijk na decennia de moed had tot een duidelijk omschreven vriendschap kon komen. Deze jongen die nu man is, neemt zo'n enorme plek in in mijn hele leven dat het onverklaarbaar is en totaal niet realistisch. Hoe kan het zo zijn dat je iemand jaren niet ziet en dan ineens na 20 jaar toch weer die befaamde bominslag te ervaren, zo geschiedde kleine vijf jaar geleden. Nooit meer opgezocht natuurlijk want het leidt tot niets en is alleen maar verwarrend. 

We mailen al jaren en heel af en toe durf ik iets te zeggen hierover en zo gisteren...jij en ik weten dat het niets is en dat het nooit iets zal zijn, we hebben beiden een ander pad ooit gekozen en laten we zeggen dat we penvrienden zijn.....De reactie dat hij niet begreep wat ik bedoelde maakte dat ik het gewoon letterlijk moest schrijven...hij zei: thanks penvriendin xxxx. 

Yes, yes hij bevestigt het eindelijk en ik dank hem daarvoor.....Niet lang daarna volgden de woorden: ik heb gezegd: de wereld is rond (en niets meer en niets minder).  De bodem zakte even onder mijn voeten weg want ik wil zo graag dat ik van dit gevoel af kom, lijkt wel gewoon niet de bedoeling. Hij zegt...wij weten dat dit altijd zo zal blijven en dat we vroeg of laat elkaar tegenkomen..Ik denk terug aan twee jaar geleden dat ik hem ergens zakelijk zag lopen en ik echt de benen heb genomen om niet weer zo'n bominslag te hoeven hebben. Ik zeg dit in de mail en wat krijg ik...jammer...Jammer...lijkt mij niet want jij en ik zullen geen wij zijn. Jij, mijn allereerste jeugdvriendje, wij gaan elkaar nooit meer zien, niet gepland en ik zal alles doen om je niet te zien...kom op laten we gewoon schrijven over ditjes en datjes...en jij gaat gewoon door met gelukkig zijn met de vrouw van jouw dromen en ik...ik ga gewoon door... Stilte volgde...(ik hoor hem nu denken...ik ben druk)

Ik ga naar bed en droom de gekste dingen..ik ben ergens op visite voor het eerst en zie een kind op de bank knuffelen met een combinatie tussen een beer en een tijger...Ik vind het enigszins merkwaardig maar bedenk me dat er niets erger is dan slangen in een huis.....Terwijl ik dat zeg zie ik een boomstammetje op tafel met....een slang, ik lach naar de slang en de man naast me zegt...Oen, je lacht naar die slang en je ziet die andere (gifgroene) niet zijn kop uitsteken naar je..... Ik raak in paniek en ook op een dressoir zie ik een boomstam met.....De jongen op de bank speelt gewoon met de halve beer door en ik vraag of ik gewoon naar buiten mag....

Als ik wakker word bedenk ik me dat dieren zoveel zeggen over persoonlijkheden want dat dierenspelletje gebruik ik in trainingen....een slang, meerdere slangen...dat is de kern.....en die halve beer gecombineerd met de tijger....ja ik heb de boodschap helder....de halve beer en tijger ben ik.....lief, knuffelig maar met klauwen en temperament.....Dat jongetje....wie is dat jongetje....ik weet het en ik lach want de slangen zijn weg. En zo sloot ik onbewust een verhaal af en is de vervolgstap redelijk helder...want ik liep naar buiten en zal nooit meer terugkeren. 

TGIF!