Als mijn dag, ogenschijnlijk, goed start ga ik eerst even naar de arbo - arts. Ze heeft mijn dossiertje opgevraagd en het goed doorgelezen. Al snel gaat het gesprek over wat ik überhaupt nog kan gaan doen voor de maatschappij en eigenlijk vrij egoïstisch voor het welzijn en de welvaart van Kris en mij.
Deze arts is vermoedelijk net zo jong als ik en wordt waarschijnlijk net zo onpasselijk bij de stand van zaken en gaat mij 'brainstormen' over kansen. Met goede moed en een beetje hoop ga ik wat telefoontjes plegen want ik heb hulp nodig. Ik heb bedacht dat een kleine omscholing me wel weer vanuit mijn eigen kracht in de maatschappij kan brengen (je hebt gewoon wel een papiertje nodig). En wat schetst mijn verbazing: nee, mevrouw dat doen we niet meer.
Dus ik hang op, jank even vanuit mijn tenen omdat ik verbaasd ben over die centendiscussie die me uit die ziektewet kan helpen. Ik voer nog even als extra argument op dat ik ook over een jaar psychisch wel eens wat 'mankementjes' kan gaan vertonen, want niet werken is ondenkbaar voor mij. Ik pak de rekenmachine er ook nog bij en fuckin' hell... ik ga de maatschappij dus jullie hoogstwaarschijnlijk veel geld kosten. Bij voorbaat excuses! Laten we deze gratis blogs maar als wederdienst beschouwen, haha.
Prompt belt de mevrouw van de kliniek: Mevrouw, uw pijnklachten zijn hoog, te hoog zoals wij uit de vragenlijst hebben gescoord. Kunnen we iets voor u doen? Ja hoor.... een baangarantie want dan kan ik de opleiding tot scheiding - mediator gaan doen. Ja, ik heb n.l. bedacht dat ik vanuit mijn eigen vakgebied prima in staat ben om te communiceren, om te binden en te verbinden en de scheidingen zijn aan de orde van de dag dus redelijk kans op werk. Ook is er veel leed onder de kinderen die hier ongevraagd mee te maken krijgen. Toch niet gek bedacht?. Ik kan dan gewoon werk doen waar ik mijn hart en ziel in kan blijven stoppen net als in mijn schrijven.
En waar hebben we het over: een beperking aan mijn pols. Dus niet aan mijn verstand (vooralsnog) dus laat er een engeltje op mijn schouder gaan zitten en de deur open gooien voor die geweldige baan.
Liefs, Marissa
Geen opmerkingen:
Een reactie posten