Vanochtend werd ik wakker nadat ik heerlijk heb geslapen...hè, hè,.....de energie borrelt omhoog en de passie viert hoogtij in mijn lichaam.
Met een fantastisch BBQ-feestje in het vooruitzicht besluit ik om ook nog even te werken. Mijn vingers dwarrelen over het toetsenbord en ik weet gewoon direct wat ik kwijt wil. Nadenken, bewust of onbewust is klaarblijkelijk ook werk want het kost me echt een paar minuten, hooguit 30, om tot een volledig concept te komen voor de site. De teksten mail ik door naar mensen waarmee ik altijd goed heb gewerkt en ik vraag ze of het willen afknallen...gewoon snoeihard neersabelen maar...Ik wil graag voorkomen dat ik helemaal zelfvoldaan en volledig bevredigd naar mijn site kijk en de ontvanger neemt de ruimte die ze wel mogen nemen bij mijn blogs maar niet in zakelijke sferen....
Ondertussen werk ik mijn marketingplan verder uit en benader een fotograaf en een videograaf/journalist...Wat leuk als je mensen kent en gewoon een korte vraag kunt droppen en je ook snel antwoord krijgt. De opnamedag is snel bepaald en de beste man heb ik lang niet gezien en zowel hij als ik verheugen ons erop. Nu een filmscript om de boodschap heen schrijven en dan gaat hij dat ook afknallen op verzoek. Hij grapt nog even en zegt Maris, ik hou niet van SM. Leuk grapje tussen woordfetisjisten....wij bedoelen vanzelfsprekend social media maar aangezien wij man en vrouw zijn moeten wij even de andere kant belichten.
Terwijl ik werk komen er berichtjes binnen...zal ik brownies of salade meenemen of wat anders lekkers? Hum...ik denk na en doe eens een keer serieus...nee hoor, ik heb alles thuis en ik weet wat lekker is. Wel heb ik aan een vriend gevraagd om zijn heerlijke uiensalade mee te nemen want daar kan ik niet aan tippen...
Best een saai blog met weinig toestanden maar weet dat ik vandaag enorm blij ben met mijn bedrijf en ook ik heb gewoon een serieuze, zakelijke kant.
Love to you all.
zaterdag 24 augustus 2013
vrijdag 23 augustus 2013
So I love you
Begeef ik mij momenteel in een redelijke, rustige fase en heb ik mezelf even heel veel vrije tijd gegund gaat de pling pling op What's app...Ben je thuis? Kom ik even...gezellig even koffievisite van een vriend.
Even gezellig bijkletsen en dit is werkelijk een hele, aardige, positieve man waarmee het altijd goed gaat. Terrible....die mensen heb je echt.
Nadat ik alleen maar complimenten krijg over dat ik slanker ben dan...(ik vraag hardop....wat is jouw referentiekader...1 jaar, 5 jaar...zeg het maar). Uhhh een jaar, is het antwoord. Ik kijk glazig en kijk heel voorzichtig naar beneden want ik loop toch echt in een strak topje met jeans. Ja joh...je bent een mooie vrouw volgt nog even. Feit is dat sporten niet slanker doet voelen, van die keiharde benen in een broek en een boord strak omsnoert toch echt mijn lichaam. Aannemen Marissa....niet tegenin gaan, gewoon aannemen...dus ik zeg: Hey, dank je!
De vraag hoe het met de mannen is, niet verwarren met de liefde, maakt me aan het lachen. Hij zegt, ik lees altijd jouw verhalen en ik ken je...jouw humor maar ik hoor wel eens dat mensen denken dat je desperate bent of een mannenhater. Ik lach want dat is het mooie van schrijven en lezen...je mag er van maken wat je wilt. Deze intelligente man en ik praten over levensfases en dat het er gewoon bij hoort.....niks desperate, niks mannenhater, gewoon een verlate, uitgestelde puberteit achter de rug en wat heeft het me gebracht? Haha en nu moeten we nog harder lachen.....een veeleisende vrouw die eigenlijk helemaal geen zin heeft in water bij de wijn doen. Hij gooit zijn beeldvorming op tafel over de voor mij ideale man....en het blijkt een goeduitziende, statusgerichte man...Mijn ogen worden nu groot...hoe kom je daar nu bij?
Ik geef toe het eerste bijvoeglijk naamwoord vind ik wel belangrijk maar status, geld en macht is wel het laatste dat ik in mijn rijke leventje nodig heb...de combinatie looks and brains aangevuld met een positieve levenshouding, sportief, gezond etend, geen baby's, geen hijgende ex-en maakt dat we tot de conclusie komen dat ik nog steeds in de verlate puberteit verkeer. Ik ben geenszins bereid om met minder genoegen te nemen en dat, dat is een keuze.
Ja zegt hij, als ik ooit alleen kom te staan doe ik net als jij...gewoon lekker eigen stekje, eigen leven....Maris, ook al vind ik het ongeloofwaardig dat jij alleen bent (ik wist het wel als ik single was), jij hebt het echt goed gedaan allemaal en ik moet lachen om je. Ja beste vriend, ik ben nou eenmaal een leukere, platonische vriendin dan partner op dit moment. Zo las ik deze week een gedichtje dat alles zegt:
Ondanks dat ik me niet wil verdedigen doe ik het wellicht toch een klein beetje met deze openbaring. Ik weet dat in de vingers knippen iets oplevert, in de vingers blijven knippen helpt alles weer om zeep :-). Ik ben geen mannenhater, ik ben niet wanhopig op zoek, ik ben gewoon ik en doe alles op mijn 'eigen' wijze ook al loop ik daarmee 20 keer tegen de befaamde muur...ooit ontstaat er een gat in de muur waar ik dan lekker doorheen kan kruipen en kan zeggen I love you.
Op het moment dat ik niet meer schrijf, niet meer praat en niet meer sociaal onderneem dan is het moment aangebroken om je zorgen te maken. Ik zeg...ik kwam alleen op aarde en ga er alleen weer af...dus ben ook zelf verantwoordelijk voor mijn geluk.
Even gezellig bijkletsen en dit is werkelijk een hele, aardige, positieve man waarmee het altijd goed gaat. Terrible....die mensen heb je echt.
Nadat ik alleen maar complimenten krijg over dat ik slanker ben dan...(ik vraag hardop....wat is jouw referentiekader...1 jaar, 5 jaar...zeg het maar). Uhhh een jaar, is het antwoord. Ik kijk glazig en kijk heel voorzichtig naar beneden want ik loop toch echt in een strak topje met jeans. Ja joh...je bent een mooie vrouw volgt nog even. Feit is dat sporten niet slanker doet voelen, van die keiharde benen in een broek en een boord strak omsnoert toch echt mijn lichaam. Aannemen Marissa....niet tegenin gaan, gewoon aannemen...dus ik zeg: Hey, dank je!
De vraag hoe het met de mannen is, niet verwarren met de liefde, maakt me aan het lachen. Hij zegt, ik lees altijd jouw verhalen en ik ken je...jouw humor maar ik hoor wel eens dat mensen denken dat je desperate bent of een mannenhater. Ik lach want dat is het mooie van schrijven en lezen...je mag er van maken wat je wilt. Deze intelligente man en ik praten over levensfases en dat het er gewoon bij hoort.....niks desperate, niks mannenhater, gewoon een verlate, uitgestelde puberteit achter de rug en wat heeft het me gebracht? Haha en nu moeten we nog harder lachen.....een veeleisende vrouw die eigenlijk helemaal geen zin heeft in water bij de wijn doen. Hij gooit zijn beeldvorming op tafel over de voor mij ideale man....en het blijkt een goeduitziende, statusgerichte man...Mijn ogen worden nu groot...hoe kom je daar nu bij?
Ik geef toe het eerste bijvoeglijk naamwoord vind ik wel belangrijk maar status, geld en macht is wel het laatste dat ik in mijn rijke leventje nodig heb...de combinatie looks and brains aangevuld met een positieve levenshouding, sportief, gezond etend, geen baby's, geen hijgende ex-en maakt dat we tot de conclusie komen dat ik nog steeds in de verlate puberteit verkeer. Ik ben geenszins bereid om met minder genoegen te nemen en dat, dat is een keuze.
Ja zegt hij, als ik ooit alleen kom te staan doe ik net als jij...gewoon lekker eigen stekje, eigen leven....Maris, ook al vind ik het ongeloofwaardig dat jij alleen bent (ik wist het wel als ik single was), jij hebt het echt goed gedaan allemaal en ik moet lachen om je. Ja beste vriend, ik ben nou eenmaal een leukere, platonische vriendin dan partner op dit moment. Zo las ik deze week een gedichtje dat alles zegt:
Ondanks dat ik me niet wil verdedigen doe ik het wellicht toch een klein beetje met deze openbaring. Ik weet dat in de vingers knippen iets oplevert, in de vingers blijven knippen helpt alles weer om zeep :-). Ik ben geen mannenhater, ik ben niet wanhopig op zoek, ik ben gewoon ik en doe alles op mijn 'eigen' wijze ook al loop ik daarmee 20 keer tegen de befaamde muur...ooit ontstaat er een gat in de muur waar ik dan lekker doorheen kan kruipen en kan zeggen I love you.
Op het moment dat ik niet meer schrijf, niet meer praat en niet meer sociaal onderneem dan is het moment aangebroken om je zorgen te maken. Ik zeg...ik kwam alleen op aarde en ga er alleen weer af...dus ben ook zelf verantwoordelijk voor mijn geluk.
donderdag 22 augustus 2013
Thanks to the international readers
Hello!
I am trying to write english as good as dutch and perhaps better....although the dutch humor (is it humor?) (I mean....so you can have a big laugh about my silly life or silly me) is most of the time not very well received translated in an other language than dutch.
I admit...we are strange birds...the dutch people and certainly me, I know. Once I had a verbal fight with a general manager in the UK because I translated our jokes....
Forgive me all the mistakes I make in written...it has been a long time ago I wrote english and be glad you won't hear me speak.
I started to write blogs after having written for over 10 years in a reasonably private environment. This month I was suprised to see that so many people read my blogs and from several countries. To all the people from: The United States of America, Germany, Belgium, Servië, Singapore, France, Russia, Austria, Switzerland, Turkye and Oekraïn (I hope all correctly written and too lazy to check...) many thanks for taking time to read and trying to understand someone living in that sille country... The Netherlands.
With regards
Marissa
I am trying to write english as good as dutch and perhaps better....although the dutch humor (is it humor?) (I mean....so you can have a big laugh about my silly life or silly me) is most of the time not very well received translated in an other language than dutch.
I admit...we are strange birds...the dutch people and certainly me, I know. Once I had a verbal fight with a general manager in the UK because I translated our jokes....
Forgive me all the mistakes I make in written...it has been a long time ago I wrote english and be glad you won't hear me speak.
I started to write blogs after having written for over 10 years in a reasonably private environment. This month I was suprised to see that so many people read my blogs and from several countries. To all the people from: The United States of America, Germany, Belgium, Servië, Singapore, France, Russia, Austria, Switzerland, Turkye and Oekraïn (I hope all correctly written and too lazy to check...) many thanks for taking time to read and trying to understand someone living in that sille country... The Netherlands.
With regards
Marissa
Ik hijg en kreun....
Het irritante wekkertje van mijn Iphone gaat om half zeven, deze ochtend....Nu ben ik geen ochtendmens en niet sportief en ga ik deze onhebbelijke patronen van me doorbreken.
Het verschil tussen mijn dochter en mij is is dat zij zeurt en liever lui dan moe is en zeurt als er in actie moet worden gekomen maar is het ook deze dame die wel over een goed bioritme beschikt en een enorme conditie waarvan ik me afvraag hoe ze er aan komt. Dus dat begint al lekker met zo'n pitbull in mijn nek hijgend....Mam, schiet op, we gaan fietsen en niet te laat komen. Mam, weet je wel dat jij het dubbele moet fietsen van wat ik moet doen. Leuk bedacht, mama (met een vette grijns op haar gezicht). Mahaaam, niet stoppen bij school hoor, ik ga alleen verder en jij fietst lekker aan één stuk door (gapt ze gvd gewoon mijn smoesje om even op adem te komen). Maar ik laat me niet kennen en fiets door, wat zeg ik ik neem de langere route...(spijt, spijt, spijt na 1 kilometer....)
Goed, ik fiets, mijn kuiten en mijn billenbips doet pijn, te weinig vet op mijn kont en nu gaat dat niet veranderen aangezien mijn vet andere voorkeursplekken heeft dus ik overweeg een zadel met water of iets dergelijks.... Op de heenweg werd ik boos, boos op mezelf, boos op Kris..."Hoe stom kun je zijn om jouw conditie zo te verwaarlozen?" en "Hoe stom ben je om continu voor jouw moeder te fietsen?"
Ik voel me echt behoorlijk waardeloos en vraag Kris of ze alsjeblieft voor mijn kleine beetje gevoel voor eigenwaarde gewoon naast me wil fietsen en dus zich even aanpast (subtiel graag). Ze lacht en begint over hoe vaak zij moet trappen om vooruit te komen en hoe vaak ik moet trappen...Hihi, ergens baal ik hiervan maar het is ook wel weer komisch...dat blaag heb ik leren fietsen en ze fietst me er compleet uit. Hilarisch, ik in sportoutfit en zij gewoon pretty as always...Ik leg haar uit dat we elkaar helpen, ik leer haar hoe ze veilig door de stad kan fietsen (in haar eentje over een tijdje) en zij helpt mij door samen stukken te bewegen en mama weer fit te krijgen. Vindt ze best een goede deal maar koppelt er aan...misschien is het beter als je altijd met me blijft meefietsen....Haha...nee, nee en nog eens nee....
Nu heb ik het binnen de gestelde tijd gered en klein beetje trots kruip ik hijgend en kreunend achter de laptop om mijn belastingzaken even te bekijken om vervolgens in een warm bad te duiken....Ja Marissa, wordt binnenkort druk...want projectu.nl gaat meer vorm krijgen.
"Walgelijk Maris", ....ooit sportte je fanatiek..."Waar is dat meisje gebleven?", vraag ik me hardop af? "Goed zo", zegt mijn andere ik, "Je bent weer een beetje terug...en niet weer wegrennen"!
x
Het verschil tussen mijn dochter en mij is is dat zij zeurt en liever lui dan moe is en zeurt als er in actie moet worden gekomen maar is het ook deze dame die wel over een goed bioritme beschikt en een enorme conditie waarvan ik me afvraag hoe ze er aan komt. Dus dat begint al lekker met zo'n pitbull in mijn nek hijgend....Mam, schiet op, we gaan fietsen en niet te laat komen. Mam, weet je wel dat jij het dubbele moet fietsen van wat ik moet doen. Leuk bedacht, mama (met een vette grijns op haar gezicht). Mahaaam, niet stoppen bij school hoor, ik ga alleen verder en jij fietst lekker aan één stuk door (gapt ze gvd gewoon mijn smoesje om even op adem te komen). Maar ik laat me niet kennen en fiets door, wat zeg ik ik neem de langere route...(spijt, spijt, spijt na 1 kilometer....)
Goed, ik fiets, mijn kuiten en mijn billenbips doet pijn, te weinig vet op mijn kont en nu gaat dat niet veranderen aangezien mijn vet andere voorkeursplekken heeft dus ik overweeg een zadel met water of iets dergelijks.... Op de heenweg werd ik boos, boos op mezelf, boos op Kris..."Hoe stom kun je zijn om jouw conditie zo te verwaarlozen?" en "Hoe stom ben je om continu voor jouw moeder te fietsen?"
Ik voel me echt behoorlijk waardeloos en vraag Kris of ze alsjeblieft voor mijn kleine beetje gevoel voor eigenwaarde gewoon naast me wil fietsen en dus zich even aanpast (subtiel graag). Ze lacht en begint over hoe vaak zij moet trappen om vooruit te komen en hoe vaak ik moet trappen...Hihi, ergens baal ik hiervan maar het is ook wel weer komisch...dat blaag heb ik leren fietsen en ze fietst me er compleet uit. Hilarisch, ik in sportoutfit en zij gewoon pretty as always...Ik leg haar uit dat we elkaar helpen, ik leer haar hoe ze veilig door de stad kan fietsen (in haar eentje over een tijdje) en zij helpt mij door samen stukken te bewegen en mama weer fit te krijgen. Vindt ze best een goede deal maar koppelt er aan...misschien is het beter als je altijd met me blijft meefietsen....Haha...nee, nee en nog eens nee....
Nu heb ik het binnen de gestelde tijd gered en klein beetje trots kruip ik hijgend en kreunend achter de laptop om mijn belastingzaken even te bekijken om vervolgens in een warm bad te duiken....Ja Marissa, wordt binnenkort druk...want projectu.nl gaat meer vorm krijgen.
"Walgelijk Maris", ....ooit sportte je fanatiek..."Waar is dat meisje gebleven?", vraag ik me hardop af? "Goed zo", zegt mijn andere ik, "Je bent weer een beetje terug...en niet weer wegrennen"!
x
woensdag 21 augustus 2013
Mijn ruwe kantje, de overgang naar een leeuwin
Er wordt bij me aangebeld en ik buk en vraag door de brievenbus wie er aanbelt?
Mevrouw, wij willen even met u praten....Ik denk: ammehoela, totdat ik een bekende hoor zeggen, ik ben er bij! Ik doe de deur open en daar staan ze dan. De adrenaline giert al dagen door mijn strot en mijn communicatie is niet meer zo uitgebreid en aardig, vermoeidheid en stress maakt dat mijn communicatie alleen nog maar duidelijk is en/of het als aardig wordt ontvangen interesseert me niet meer. Ik nodig ze uit om binnen te komen en ze kijken me aan...Mevrouw, U vertrouwt ons toch niet, mogen we dan wel binnenkomen? Ik zeg: Joh, jullie hebben alles al gescreend dus kom binnen want hij is er bij en ik ga niet op straat staan schreeuwen n.l. Nu heb ik nooit kunnen wennen aan het woord Mevrouw en uit de mond van deze jongens vind ik het nog moeilijker...Het is bedoeld als respect tonen maar waaruit respect is gebleken de afgelopen dagen, vraag ik me af.
Ze gaan zitten en beginnen te praten...De jongen tegenover me is boos omdat ik hem verdacht vind. Hij heeft serieuze toekomstplannen en wil hierin niet worden betrokken. Naarmate hij vertelt wordt hij bozer en bozer....Mevrouw, ik begrijp niet waarom u mij verdenkt.
Mevrouw...nu heb ik nooit aan dat woord kunnen wennen en ging het gisteravond in mijn hoofd behoorlijk mis. Het was respectvol bedoeld maar ik ben dat stadium na een paar dagen dreiging behoorlijk voorbij want respect blijkt niet alleen uit het woord Mevrouw. Sterker nog...ik ben nog steeds een meisje van 41 jaar!
Anyhow...hij gaat zijn stem verheffen en ik voel het borrelen en ga langzaam richting mijn ruwe kant...het duurt niet lang en ik trek mijn mond open....Hoezo, verkeerde moment, verkeerde plaats..wat dacht je van mij? Ben je wel bewust dat ik er helemaal geen zak mee te maken heb en dat jullie afgelopen zaterdagnacht iets hebben gedaan waardoor mijn kind bang is, mijn kind bang en durft hier niet alleen te zijn! Straks mag ik mij ex gaan bellen of het verstandig is dat ze weer bij mij komt. Terwijl ik dat zeg, voel ik verdriet en woede en verander ik in een leeuwin en gil...als iemand aan mijn kind komt, gebeuren er andere dingen. Vertel dat maar aan de jongens want dit is ook een dreigement en geloof me maar.
Ik leg mijn eis neer en verwacht dat ze met antwoorden komen....wie heeft dat nummer op mijn mat gegooid en met welke intentie... Ik rust pas als ik weet of we veilig zijn, onthoud dat goed.
Even later vertrekt één jongen die nog steeds gepikeerd is maar naar buiten loopt met de melding dat hij serieus bezig is en ik zeg nog dat hij op zijn communicatie moet letten...hij gooit een opmerking mijn kant op, ik moet lachen en geef terug dat hij mijn werk verwart met een rechercheur...jongeman ook al lijkt het zo, ik ben niet van de politie maar dank je...ik zit goed dus. Deze jongen gaat goed terecht komen, dat is voor mij wel duidelijk maar hij weet meer dan hij wil of kan zeggen.
Weer terug naar de kamer en de man die ik ken en heb ingeschakeld blijkt een verrassing in petto te hebben en binnen een paar minuten weet ik hoe het zit en dat het klopt allemaal, ik ben veilig, wordt me duidelijk. De eis die ik eerder neer had gelegd wordt ingevuld en ik ben dankbaar...ik kan mijn kind weer thuis laten komen, mijn ramen weer open doen en gewoon de deur uit.
Zei ik laatst dat ik Mona niet ben, ik ben moeder Theresa ook niet..Ik ben gewoon ik en moeder van het mooiste meisje van de wereld. En ja, ik ben bang geweest maar weet ook weer dat ik me niet zomaar laat pakken en gelukkig een ruw kantje heb. Dat ruwe kantje moet je inpakken doorgaans en heel, heel af en toe laten zien. Ik bel het slachtoffer van de inbraak en zeg haar dat ze zich gedeisd moet houden.....ook zij heeft kinderen en vandaag, vandaag....wordt wellicht de politie verlost van een zaak opgelost door burgers en kunnen zij hun ondercapaciteit misschien iets beter aankijken want ik ben nog nooit zo teleurgesteld geweest in de nationale c.q. lokale veiligheidsbewakers. Ik begrijp veel maar ik begrijp niet dat dreigementen niet serieus worden genomen, ik begrijp niet dat kinderen in angst moeten leven en dat tuig gewoon zo ver kan gaan en ik mag het misschien niet zeggen maar het is in mijn ogen gewoon criminaliteit uitlokken.....
Ik zie op social media vaak meldingen van geweld, roof, overvallen, inbraken etc...van 112....Ja 112....jullie hebben erg veel werk en ik denk dat in het voortraject dingen misgaan waardoor jullie een goede baan hebben. Eens te meer is mij duidelijk dat burgers weerbaar moeten zijn en vooral niet al te veel vertrouwen moeten hebben in een ander. Triest....maar na vandaag is mijn wantrouwen richting de medemens gegroeid en zal ik nog meer afstand nemen....
Ik app mijn ex...ze kan thuis komen, ik ga haar met de fiets straks ophalen...even lekker bewegen want echt dichtbij is het niet...Wind door mijn haar, kind dichtbij me, lekker knus en ik koester...
x
Mevrouw, wij willen even met u praten....Ik denk: ammehoela, totdat ik een bekende hoor zeggen, ik ben er bij! Ik doe de deur open en daar staan ze dan. De adrenaline giert al dagen door mijn strot en mijn communicatie is niet meer zo uitgebreid en aardig, vermoeidheid en stress maakt dat mijn communicatie alleen nog maar duidelijk is en/of het als aardig wordt ontvangen interesseert me niet meer. Ik nodig ze uit om binnen te komen en ze kijken me aan...Mevrouw, U vertrouwt ons toch niet, mogen we dan wel binnenkomen? Ik zeg: Joh, jullie hebben alles al gescreend dus kom binnen want hij is er bij en ik ga niet op straat staan schreeuwen n.l. Nu heb ik nooit kunnen wennen aan het woord Mevrouw en uit de mond van deze jongens vind ik het nog moeilijker...Het is bedoeld als respect tonen maar waaruit respect is gebleken de afgelopen dagen, vraag ik me af.
Ze gaan zitten en beginnen te praten...De jongen tegenover me is boos omdat ik hem verdacht vind. Hij heeft serieuze toekomstplannen en wil hierin niet worden betrokken. Naarmate hij vertelt wordt hij bozer en bozer....Mevrouw, ik begrijp niet waarom u mij verdenkt.
Mevrouw...nu heb ik nooit aan dat woord kunnen wennen en ging het gisteravond in mijn hoofd behoorlijk mis. Het was respectvol bedoeld maar ik ben dat stadium na een paar dagen dreiging behoorlijk voorbij want respect blijkt niet alleen uit het woord Mevrouw. Sterker nog...ik ben nog steeds een meisje van 41 jaar!
Anyhow...hij gaat zijn stem verheffen en ik voel het borrelen en ga langzaam richting mijn ruwe kant...het duurt niet lang en ik trek mijn mond open....Hoezo, verkeerde moment, verkeerde plaats..wat dacht je van mij? Ben je wel bewust dat ik er helemaal geen zak mee te maken heb en dat jullie afgelopen zaterdagnacht iets hebben gedaan waardoor mijn kind bang is, mijn kind bang en durft hier niet alleen te zijn! Straks mag ik mij ex gaan bellen of het verstandig is dat ze weer bij mij komt. Terwijl ik dat zeg, voel ik verdriet en woede en verander ik in een leeuwin en gil...als iemand aan mijn kind komt, gebeuren er andere dingen. Vertel dat maar aan de jongens want dit is ook een dreigement en geloof me maar.
Ik leg mijn eis neer en verwacht dat ze met antwoorden komen....wie heeft dat nummer op mijn mat gegooid en met welke intentie... Ik rust pas als ik weet of we veilig zijn, onthoud dat goed.
Even later vertrekt één jongen die nog steeds gepikeerd is maar naar buiten loopt met de melding dat hij serieus bezig is en ik zeg nog dat hij op zijn communicatie moet letten...hij gooit een opmerking mijn kant op, ik moet lachen en geef terug dat hij mijn werk verwart met een rechercheur...jongeman ook al lijkt het zo, ik ben niet van de politie maar dank je...ik zit goed dus. Deze jongen gaat goed terecht komen, dat is voor mij wel duidelijk maar hij weet meer dan hij wil of kan zeggen.
Weer terug naar de kamer en de man die ik ken en heb ingeschakeld blijkt een verrassing in petto te hebben en binnen een paar minuten weet ik hoe het zit en dat het klopt allemaal, ik ben veilig, wordt me duidelijk. De eis die ik eerder neer had gelegd wordt ingevuld en ik ben dankbaar...ik kan mijn kind weer thuis laten komen, mijn ramen weer open doen en gewoon de deur uit.
Zei ik laatst dat ik Mona niet ben, ik ben moeder Theresa ook niet..Ik ben gewoon ik en moeder van het mooiste meisje van de wereld. En ja, ik ben bang geweest maar weet ook weer dat ik me niet zomaar laat pakken en gelukkig een ruw kantje heb. Dat ruwe kantje moet je inpakken doorgaans en heel, heel af en toe laten zien. Ik bel het slachtoffer van de inbraak en zeg haar dat ze zich gedeisd moet houden.....ook zij heeft kinderen en vandaag, vandaag....wordt wellicht de politie verlost van een zaak opgelost door burgers en kunnen zij hun ondercapaciteit misschien iets beter aankijken want ik ben nog nooit zo teleurgesteld geweest in de nationale c.q. lokale veiligheidsbewakers. Ik begrijp veel maar ik begrijp niet dat dreigementen niet serieus worden genomen, ik begrijp niet dat kinderen in angst moeten leven en dat tuig gewoon zo ver kan gaan en ik mag het misschien niet zeggen maar het is in mijn ogen gewoon criminaliteit uitlokken.....
Ik zie op social media vaak meldingen van geweld, roof, overvallen, inbraken etc...van 112....Ja 112....jullie hebben erg veel werk en ik denk dat in het voortraject dingen misgaan waardoor jullie een goede baan hebben. Eens te meer is mij duidelijk dat burgers weerbaar moeten zijn en vooral niet al te veel vertrouwen moeten hebben in een ander. Triest....maar na vandaag is mijn wantrouwen richting de medemens gegroeid en zal ik nog meer afstand nemen....
Ik app mijn ex...ze kan thuis komen, ik ga haar met de fiets straks ophalen...even lekker bewegen want echt dichtbij is het niet...Wind door mijn haar, kind dichtbij me, lekker knus en ik koester...
x
maandag 19 augustus 2013
Stille aanbidder of niet...leave your name and your number and I won't come back to you
Verkrampt lag ik in mijn bed afgelopen nacht, naast mij het mooiste meisje van de wereld, mijn dochter...Geen haar op mijn hoofd heeft overwogen om haar in haar eigen bed te laten slapen. Als je dan in jouw eigen huis c.q. achtertuin geconfronteerd wordt met mensen die je hebt gezien tijdens een aanhouding en ze herkennen je...dan slik je efkes...
Ik hoor mezelf zeggen: "als je op mijn grond komt, trek ik jouw kop van de romp", "Wat zeg je, wat zeg je....mooi huis, mooie airco en even kijken hoe je binnenkomt, Wat zeg je? Of ik al met vakantie ben geweest.....jongeman ik nodig je uit en ontmoet me! Gewoon blijven lachen erbij en de jongens denken dat ik een grap maak. Ik zeg nog een keer dat hij mijn planten mag water geven vanaf de andere kant van de schutting. Ik loop naar binnen en blijf wakker tot ze weg zijn. Uiteindelijk maar slapen dan...
Ik word wakker en ja hoor, briefje op de mat...met een nummer. Bellen maar...nou de beller had een moeilijke naam en verwachtte mijn telefoontje in ieder geval niet....112 u spreekt met....de politie komt en ach ze doen het wel makkelijk af, vind ik (ik hoop op een betere, geheime strategie van ze) en ze vragen zich af of het niet gewoon een nummer van iemand anders kan zijn...Ja duhhhhh....welk tijdperk leven jullie zeg! Ze doelen op een geheime aanbidder, duhhhhhh....WTF..nog nooit heb ik iets met valentijn gekregen en denk je dan echt met What's app, facebook en alle andere wegen die er zijn, dat iemand zijn nummer op mijn mat gooit. Tuurlijk, een allochtone jongen van ongeveer 25 (gok ik) wil met me trouwen....Ik denk nog even na en net zo snel als de politie heeft gezien dat ik alleenstaand ben zien die jongens dat ook natuurlijk....Ik hoor dat ze tekentjes op jouw deur zetten....alleenstaand met hond, alleenstaand met kind en hond...zal er bij mij straks staan alleenstaand met soms kind, twee cavia's en een kat (formaat hond) een paar verdwaalde vliegen en een grote bek?
Gatverdamme, wat heb ik hier de balen van...buren maar informeren, knokploegje (gewoon nette mensen maar voor het verhaal klinkt dit beter) activeren dat binnen een paar minuten bij me kan zijn....en het nummer van 112 (grapje) op kastje leggen. En zo werd ik vanochtend wakker, verkrampt, zere rug, zere nek, moe en gestresst....drie weken na de vakantie! Ik besluit lekker te koken en geniet van de gevulde aubergine en zelfgemaakte tzatziki nadat ik voor het eerst in wellicht 20 jaar heb hardgelopen!
En wat betreft de stille aanbidder een advies...gooi geen briefje door mijn brievenbus want I won't come back to you!
Toedeloe
Ik hoor mezelf zeggen: "als je op mijn grond komt, trek ik jouw kop van de romp", "Wat zeg je, wat zeg je....mooi huis, mooie airco en even kijken hoe je binnenkomt, Wat zeg je? Of ik al met vakantie ben geweest.....jongeman ik nodig je uit en ontmoet me! Gewoon blijven lachen erbij en de jongens denken dat ik een grap maak. Ik zeg nog een keer dat hij mijn planten mag water geven vanaf de andere kant van de schutting. Ik loop naar binnen en blijf wakker tot ze weg zijn. Uiteindelijk maar slapen dan...
Ik word wakker en ja hoor, briefje op de mat...met een nummer. Bellen maar...nou de beller had een moeilijke naam en verwachtte mijn telefoontje in ieder geval niet....112 u spreekt met....de politie komt en ach ze doen het wel makkelijk af, vind ik (ik hoop op een betere, geheime strategie van ze) en ze vragen zich af of het niet gewoon een nummer van iemand anders kan zijn...Ja duhhhhh....welk tijdperk leven jullie zeg! Ze doelen op een geheime aanbidder, duhhhhhh....WTF..nog nooit heb ik iets met valentijn gekregen en denk je dan echt met What's app, facebook en alle andere wegen die er zijn, dat iemand zijn nummer op mijn mat gooit. Tuurlijk, een allochtone jongen van ongeveer 25 (gok ik) wil met me trouwen....Ik denk nog even na en net zo snel als de politie heeft gezien dat ik alleenstaand ben zien die jongens dat ook natuurlijk....Ik hoor dat ze tekentjes op jouw deur zetten....alleenstaand met hond, alleenstaand met kind en hond...zal er bij mij straks staan alleenstaand met soms kind, twee cavia's en een kat (formaat hond) een paar verdwaalde vliegen en een grote bek?
Gatverdamme, wat heb ik hier de balen van...buren maar informeren, knokploegje (gewoon nette mensen maar voor het verhaal klinkt dit beter) activeren dat binnen een paar minuten bij me kan zijn....en het nummer van 112 (grapje) op kastje leggen. En zo werd ik vanochtend wakker, verkrampt, zere rug, zere nek, moe en gestresst....drie weken na de vakantie! Ik besluit lekker te koken en geniet van de gevulde aubergine en zelfgemaakte tzatziki nadat ik voor het eerst in wellicht 20 jaar heb hardgelopen!
En wat betreft de stille aanbidder een advies...gooi geen briefje door mijn brievenbus want I won't come back to you!
Toedeloe
zondag 18 augustus 2013
Indrukwekkend, een man laat een half uur meelezen in zijn chaos
Gisteravond hadden we een feestje..een heel gezellig feestje. Mensen druppelen binnen en ook een boomlange man genaamd Marc met zijn vrouw Sharon. Bij binnenkomst krijgt hij de goedbedoelde vragen/opmerkingen naar zijn hoofd 'geslingerd' over hoe het met hem gaat. Marc blijkt door medicijngebruik veel gewicht te zijn verloren en dat gaat niet onopgemerkt en uitgesproken voorbij. Nu hou ik van open zijn en zijn reactie was dat hij ging vertellen wat er aan de hand is. We raakten in gesprek en al snel mocht ik zijn verhaal lezen, een mooi verhaal met de nodige humor er in. Wat doet Marc? Hij vertelt, legt uit en probeert begrip te krijgen bij 'de omgeving'. Nu is dat, volgens mij, altijd een strijd waarvan je je moet afvragen of je dat gaat winnen. Ik vraag of ik zijn verhaal mag plaatsen op mijn blogspotje want het wordt dan door nog meer mensen gelezen en misschien heel misschien komen er reacties, mooie reacties waar een boomlange man en zijn gezin in hun dagelijkse gevecht zich een beetje gesteund voelen. Hij twijfelt over het feit of de namen moeten worden aangepast want ze zijn herkenbaar en hopen dat dit niet tegen ze zal werken. Sharon kijkt hem aan en zegt:"Geen probleem joh, gewoon namen erin," en zo geschiedde...een mooie boomlange man met een mooie niet-boomlange vrouw zeggen: Doen! Lees zijn verhaal en hopelijk geeft het verhaal inzicht in het dagelijks leven van een ogenschijnlijke, 'normale' man die worstelt met een stoornis. Een stoornis, zoals we allen een afwijking hebben maar de één iets meer dan de ander....
Als zeldzaam ervaar ik de openheid van deze man, ook over zijn onzekerheden. Mooi vind ik het dat mannen dit zo openlijk durven te delen want taboedoorbrekend over jouw stoornis vertellen is 1, man zijn en over jouw (uiterlijke) onzekerheden vertellen is 2. Marc en Sharon zijn bij voorbaat al toppers voor mij omdat ze samen voor openheid kiezen.
Lees:
Een half uurtje meekijken:
Zo nu sigaretje,, wel even lekker toch wel,, ik zie het als terugtrekmomentje.. Even zitten, en proberen om rust te krijgen door een kankerstokje en de klotetelefoon,, lekker verslavende dingen. Ooit zal de telefoon m'n ondergang gaan worden,, mensen begrijpen het niet dat ik enorme rust krijg van dat kutding. De band die klaagt, Sharon die klaagt, m'n ouders, de familie... Is het me nou eigenlijk waard? Aan de ene kant niet maar ik moet even aan mezelf denken en m'n rust krijgen daardoor.. Is het goed? Nee, absoluut niet.. Moet ik eraan werken? Jazeker..!! Maar hoe? Ooit zal het vast wel lukken, maar nogmaals, het zal best moeilijk zijn.. Nu is het moeilijk vooral voor de mensen om me heen.. Vind ik dat erg? Zeker weten.. Doe ik er wat aan? Nope.. Voorlopig niet, maar het zal wel moeten.. Straks maar kijken of ik weer flink kan eten in de stad ofzo.. Wat gaan we doen in de stad? Doelloos rondlopen of toch met een doel? Ik wil graag wat kopen.. Dat vind ik altijd fijn om in de stad te lopen en met iets thuiskomen. Ik wil ook nog wel m'n haar wassen, ziet er niet meer uit.. Zal ik me laten knippen? Of kan dit kapsel nog wel? Of ligt dat aan m'n magere gezicht dat het nu minder mooi zit? Pip is nu aan het huilen, wordt ze stil nog? Wat zal ze hebben? Zal ze straks nog huilen als we weggaan?? Komt vast wel goed, denk ik.Wat gaan we de rest van de week doen? Visite? Of thuis? Moeten we onze gezichten niet laten zien? Tanja, Armin, Jeffrey? Of afwachten tot zij bellen?
Zal ik nog naar mijn werk gaan? Of toch niet? Kattenbak moet ook nog gedaan worden. Ding staat op zolder, zou voor mij beter zijn dat ie naast me zou staan.. Of dat Spin (kat) niet poept en plast. Hij hoeft niet dood van mij hoor, maar om um te verzorgen vind ik al teveel, heeft hij niet verdiend, hij is toch best lief. Ik ben best beetje moe nog... Slapen? Graag, maar beter van niet.. Ik moet ook quality Time kweken met m'n gezin.. Ik kan Sharon er ook niet altijd voor laten opdraaien.. Maar dat is wel makkelijk eigenlijk... Sharon is erg goed, te goed eigenlijk.. Ik weet het en ik zie het ook, maar ik laat dat niet zien op de 1 of andere manier..
Ook daar moet ik flink aan werken.. Ik ben overtuigd dat het me zal lukken.. Maar de vraag is wanneer? En hoe?
Zo maar weer eens peukje doen.. Moet ook weer sigaretten klikken.. Ook een manier om rust te krijgen.. Belachelijk eigenlijk. Peuken klikken, roken, telefoon in de hand en daardoor rust?? Bullshit..!! Maar Goed... Voorlopig werkt dat goed nog.. Alleen de trammelant/gezeur en ruzie eromheen is minder leuk en minder rustgevend voor me..
Wil ik naar de stad eigenlijk?? Nee, echt niet... Alleen maar om het gezeur tegen te gaan over hoe ik eruit zie de laatste tijd... Heerlijk slapen zou me goed doen,, maar ik kan niet altijd aan mezelf blijven denken.. Ik MOET een keer doorpakken en mezelf vermannen.. Is ook niet leuk voor Sharon, dat ik weer thuis zou blijven.. Misschien kan Faye vanavond bij opa en oma slapen vanavond weer? Is voor mij ff lekker rustig en helemaal voor Faye, qua rust en het wakker worden 's nachts door Pip. Maar zal voor Sharon ook wel even lekker zijn. Straks maar even vragen dan...
Zoals verwacht wil Sharon het niet en het is okee.. Niet erg..
Ik zie trouwens net dat het chaos is in de keuken, de tas staat er nog, het aanrecht is ontploft, was dat de hele tijd al? Zag ik het niet of is dat normaal voor me die chaos? Blijkbaar wel denk ik.Opruimen dan maar?? of ff voor me uitschuiven nog?? Zal ik nog even op de bank kunnen liggen? Voordat we weggaan? Even 10 minuten bijtanken? Ik merk dat de Dex (medicijnen) begint, en dat ik wat rustiger word nu. Nog wel erg moe.. Misschien is dat een overgang van ADD naar de rust van de Dex.. Heb ik Dex nodig?? Dat wordt me vaak gevraagd.. Ik heb er helaas heel veel baat bij, ikzelf zie het als wel als 'helaas'... Esther bijvoorbeeld, ziet dat toch anders, maar ik zie het toch als helaas, Dat je afhankelijk kan zijn van een paar kutpillen... Maar voorlopig is het even m'n redding,, Ik besef dat het ooit toch anders moet, een balans vinden daarin... Of stoppen, dat is natuurlijk beter... Wel gesprek gehad met de psychiater en als ik mij aan m'n dosis houd, kan er weinig kwaad.. En zelfs als ik af en toe meer zou nemen, kan het absoluut geen kwaad.. Maar niet elke dag dus.
Maar helaas val ik ook af door die shit.. Dat is een behoorlijke nadeel. Nu even flink denken hoe ik goed kan blijven eten bij de Dex.. Zal de redding toch mijn ondergang worden?? Ik bedoel: het werkt zooo goed voor me, aan de ene kant...maar aan de andere kant, sloopt het schijnbaar m'n lichaamsbouw... Waar kies ik dan voor eigenlijk? Gelukkig zijn en rust hebben in m'n hoofd maar wel als een skelet door het leven?? Of kies ik ervoor om als look a like van de presentator van 'wordt vervolgd' door het leven te gaan met een orkaan, windkracht 12 door m'n pannendak te razen?? Gelukkig nu bijvoeding gekregen van de arts en gaat de betere kant op.. Maar leef ik voor mezelf of de buitenwereld???Moet ik mooi zijn voor wie? Toen ik met een vette onderkin en dikke pens door het leven ging, zei niemand er wat over, ja alleen Sandro.. Die moest er wel om lachen altijd.. En hij had gewoon gelijk eigenlijk.. Nu ik daarentegen magerder ben geworden, wordt het nu des te meer gezegd..maar vooralsnog denk ik maar aan mezelf nu en besluit ik om te kiezen voor de stilte na de storm..
Is toch erg eigenlijk hè? Ik kies gewoon voor m'n innerlijke rust en dat wordt niet (vaak) gewaardeerd. Innerlijke rust betekent voor mij dus:
Dex (pillen)
Telefoon
(FB/Twitter/Hyves/what's app/telegraaf/geen stijl)
Terugtrekkend of vluchtgedrag
De Muziek (band/radio/tv)
Niet willen praten
Lekker (alleen) thuis zijn
Zonnebank
Als ik deze dingen zou laten staan allemaal, dan heb ik zogenaamde, hersenstorm (chaos) en zien de mensen mij dus het liefst. Dus geen Dex, geen telefoon, altijd bij de visite blijven zitten, stoppen met roken, continu praten en leuk doen en geen zonnebank of niet teveel...
Dit is dus wat de mensen van me willen,,,en dat snap ik natuurlijk ook wel maar, dat betekent dat ik dus met deze chaos moet leven?? Dus ik moet maar leven met die kut-ADD ?? Zolang ik de telefoon maar wegleg en geen medicatie neem, niet rook en altijd gezellig moet zijn en veel moet gaan praten.. Dan ben ik gezellig, dan hoor ik er helemaal bij, haha leuk joh... Marc heeft z'n telefoon niet in z'n hand.. Goed zo Marc! Zo zien we je graag... Oh ja?? Zien jullie ook hoe ik van binnen ben?? Nee!! Dacht het niet...
Dus schijnbaar word ik geacht om al mijn rustmomenten op te geven omdat de buitenwereld dat graag wil,, en dat ik maar vette chaos in m'n kop mag hebben..
Zolang ik de telefoon maar niet in m'n hand heb, geen pillen neem en altijd maar gezellig ben, altijd het hoogste woord moet nemen of de lolbroek uithang, dan is het goed... heel goed zelfs.. Voor de buitenwereld? ja.. Voor mijzelf? Nee...!!
Maar ik zal toch ook moeten kiezen voor de buitenwereld,, ik zal straks daardoor alleen komen te staan en mensen gaan me daardoor erg haten en dat kan ook niet de bedoeling zijn.. Want ik bedoel het echt wel goed allemaal... Dus, een balans zoeken en werken aan mezelf,, ik had graag wel wat meer begrip gehad van de mensen om me heen.. Ik heb immers ook begrip voor hen.. En daarbij, zo in en in slecht ben ik toch niet??
Ik ben echt heel blij met de mensen (Sharon, mijn ouders, familie, vrienden, de band) om me heen, al had ik graag gewild op een klein beetje (meer) begrip als ik weer eens de telefoon in mijn handen heb.. Of dat ik medicijnen slik daarvoor of een extra sigaretje neem of dat ik geen zin heb om te praten of weer eens voor me uit zit staren/dromen.. Misschien komt dat nog eens een keer en dat ik dit niet meer nodig zou moeten hebben..
Maar nogmaals, ik zou het snappen dat mensen afstand van me zouden nemen of een hekel aan me krijgen hierdoor. Het komt ook soms over dat ik dingen verzwijg en dat ik wat te verbergen heb,, maar dat is gewoon niet zo.. Echt niet.. Maar hoe kun je dat bewijzen? Wat zou ik te verbergen hebben dan?? En waarover zou ik dan moeten liegen?? Een minnares? Zit ik aan de drugs? Heb ik schulden? Heb ik problemen? Zit ik op een crimineel pad? Heb ik ruzie? En zo kan ik nog wel even doorgaan,, alles heb ik al gehoord... en naar m'n hoofd geslingerd gekregen. Maar het enige probleem dat er is, dat ben ik zelf.. Niet meer en niet minder.
Ik zou wel gek zijn om bijvoorbeeld vreemd te gaan.. Ik heb een goede vrouw thuis, die is erg goed voor mijn kinderen.. Waarom zou ik dat op het spel zetten om een affaire te beginnen??
Waarom zou ik aan de drugs zitten? Ik kan het niet eens betalen en het is erg slecht voor me, vooral nu.. En waarom zou ik schulden hebben? Dan zou ik het spoor helemaal kwijtraken... Alleen de schuld bij mijn ouders, maar daar kan ik redelijk mee leven... Ik heb nooit ruzie en nooit gehad ook,, dus waarom hoor ik al deze dingen??
Dus daar moet ik ook nog aan werken, kortom werk zat te doen dus...
Zo, maar weer eens voor de spiegel beland, wederom onzeker over mijn haar en gezicht.. De rest ook wel maar, dat zie ik gelukkig nu niet door mijn kleding.. Ik bedenk me nu weer, het is lunchtijd... Eten..!! Zin in..!!
Euh... Echt niet.. Maar moet maar weer eens.. Zojuist weer op de weegschaal gestaan 75 kilo, het is 13.17 uur en ik heb mijn schoenen aan.. Klopt dit gewicht? Misschien wel misschien niet..
Nu ik dit even heb geschreven hoop ik echt hierbij dat de mensen een stukje meer begrip kunnen krijgen over een half uurtje van de constante chaos in mijn hoofd en leven... Het zal echt niet makkelijk zijn om dit te kunnen begrijpen. Ik snap het zelf soms helemaal niet..
De mensen die ik ook verdriet heb gedaan, mijn oprechte excuses..
Voor de mensen die me misschien een klein beetje proberen te snappen, hartelijk dank voor jullie begrip, dat zal mij goed doen..
Dank jullie wel allemaal voor het lezen van een klein gedeelte van mijn dagelijkse gedachtes en gevoelens.
Marc
Als zeldzaam ervaar ik de openheid van deze man, ook over zijn onzekerheden. Mooi vind ik het dat mannen dit zo openlijk durven te delen want taboedoorbrekend over jouw stoornis vertellen is 1, man zijn en over jouw (uiterlijke) onzekerheden vertellen is 2. Marc en Sharon zijn bij voorbaat al toppers voor mij omdat ze samen voor openheid kiezen.
Lees:
Een half uurtje meekijken:
Zo nu sigaretje,, wel even lekker toch wel,, ik zie het als terugtrekmomentje.. Even zitten, en proberen om rust te krijgen door een kankerstokje en de klotetelefoon,, lekker verslavende dingen. Ooit zal de telefoon m'n ondergang gaan worden,, mensen begrijpen het niet dat ik enorme rust krijg van dat kutding. De band die klaagt, Sharon die klaagt, m'n ouders, de familie... Is het me nou eigenlijk waard? Aan de ene kant niet maar ik moet even aan mezelf denken en m'n rust krijgen daardoor.. Is het goed? Nee, absoluut niet.. Moet ik eraan werken? Jazeker..!! Maar hoe? Ooit zal het vast wel lukken, maar nogmaals, het zal best moeilijk zijn.. Nu is het moeilijk vooral voor de mensen om me heen.. Vind ik dat erg? Zeker weten.. Doe ik er wat aan? Nope.. Voorlopig niet, maar het zal wel moeten.. Straks maar kijken of ik weer flink kan eten in de stad ofzo.. Wat gaan we doen in de stad? Doelloos rondlopen of toch met een doel? Ik wil graag wat kopen.. Dat vind ik altijd fijn om in de stad te lopen en met iets thuiskomen. Ik wil ook nog wel m'n haar wassen, ziet er niet meer uit.. Zal ik me laten knippen? Of kan dit kapsel nog wel? Of ligt dat aan m'n magere gezicht dat het nu minder mooi zit? Pip is nu aan het huilen, wordt ze stil nog? Wat zal ze hebben? Zal ze straks nog huilen als we weggaan?? Komt vast wel goed, denk ik.Wat gaan we de rest van de week doen? Visite? Of thuis? Moeten we onze gezichten niet laten zien? Tanja, Armin, Jeffrey? Of afwachten tot zij bellen?
Zal ik nog naar mijn werk gaan? Of toch niet? Kattenbak moet ook nog gedaan worden. Ding staat op zolder, zou voor mij beter zijn dat ie naast me zou staan.. Of dat Spin (kat) niet poept en plast. Hij hoeft niet dood van mij hoor, maar om um te verzorgen vind ik al teveel, heeft hij niet verdiend, hij is toch best lief. Ik ben best beetje moe nog... Slapen? Graag, maar beter van niet.. Ik moet ook quality Time kweken met m'n gezin.. Ik kan Sharon er ook niet altijd voor laten opdraaien.. Maar dat is wel makkelijk eigenlijk... Sharon is erg goed, te goed eigenlijk.. Ik weet het en ik zie het ook, maar ik laat dat niet zien op de 1 of andere manier..
Ook daar moet ik flink aan werken.. Ik ben overtuigd dat het me zal lukken.. Maar de vraag is wanneer? En hoe?
Zo maar weer eens peukje doen.. Moet ook weer sigaretten klikken.. Ook een manier om rust te krijgen.. Belachelijk eigenlijk. Peuken klikken, roken, telefoon in de hand en daardoor rust?? Bullshit..!! Maar Goed... Voorlopig werkt dat goed nog.. Alleen de trammelant/gezeur en ruzie eromheen is minder leuk en minder rustgevend voor me..
Wil ik naar de stad eigenlijk?? Nee, echt niet... Alleen maar om het gezeur tegen te gaan over hoe ik eruit zie de laatste tijd... Heerlijk slapen zou me goed doen,, maar ik kan niet altijd aan mezelf blijven denken.. Ik MOET een keer doorpakken en mezelf vermannen.. Is ook niet leuk voor Sharon, dat ik weer thuis zou blijven.. Misschien kan Faye vanavond bij opa en oma slapen vanavond weer? Is voor mij ff lekker rustig en helemaal voor Faye, qua rust en het wakker worden 's nachts door Pip. Maar zal voor Sharon ook wel even lekker zijn. Straks maar even vragen dan...
Zoals verwacht wil Sharon het niet en het is okee.. Niet erg..
Ik zie trouwens net dat het chaos is in de keuken, de tas staat er nog, het aanrecht is ontploft, was dat de hele tijd al? Zag ik het niet of is dat normaal voor me die chaos? Blijkbaar wel denk ik.Opruimen dan maar?? of ff voor me uitschuiven nog?? Zal ik nog even op de bank kunnen liggen? Voordat we weggaan? Even 10 minuten bijtanken? Ik merk dat de Dex (medicijnen) begint, en dat ik wat rustiger word nu. Nog wel erg moe.. Misschien is dat een overgang van ADD naar de rust van de Dex.. Heb ik Dex nodig?? Dat wordt me vaak gevraagd.. Ik heb er helaas heel veel baat bij, ikzelf zie het als wel als 'helaas'... Esther bijvoorbeeld, ziet dat toch anders, maar ik zie het toch als helaas, Dat je afhankelijk kan zijn van een paar kutpillen... Maar voorlopig is het even m'n redding,, Ik besef dat het ooit toch anders moet, een balans vinden daarin... Of stoppen, dat is natuurlijk beter... Wel gesprek gehad met de psychiater en als ik mij aan m'n dosis houd, kan er weinig kwaad.. En zelfs als ik af en toe meer zou nemen, kan het absoluut geen kwaad.. Maar niet elke dag dus.
Maar helaas val ik ook af door die shit.. Dat is een behoorlijke nadeel. Nu even flink denken hoe ik goed kan blijven eten bij de Dex.. Zal de redding toch mijn ondergang worden?? Ik bedoel: het werkt zooo goed voor me, aan de ene kant...maar aan de andere kant, sloopt het schijnbaar m'n lichaamsbouw... Waar kies ik dan voor eigenlijk? Gelukkig zijn en rust hebben in m'n hoofd maar wel als een skelet door het leven?? Of kies ik ervoor om als look a like van de presentator van 'wordt vervolgd' door het leven te gaan met een orkaan, windkracht 12 door m'n pannendak te razen?? Gelukkig nu bijvoeding gekregen van de arts en gaat de betere kant op.. Maar leef ik voor mezelf of de buitenwereld???Moet ik mooi zijn voor wie? Toen ik met een vette onderkin en dikke pens door het leven ging, zei niemand er wat over, ja alleen Sandro.. Die moest er wel om lachen altijd.. En hij had gewoon gelijk eigenlijk.. Nu ik daarentegen magerder ben geworden, wordt het nu des te meer gezegd..maar vooralsnog denk ik maar aan mezelf nu en besluit ik om te kiezen voor de stilte na de storm..
Is toch erg eigenlijk hè? Ik kies gewoon voor m'n innerlijke rust en dat wordt niet (vaak) gewaardeerd. Innerlijke rust betekent voor mij dus:
Dex (pillen)
Telefoon
(FB/Twitter/Hyves/what's app/telegraaf/geen stijl)
Terugtrekkend of vluchtgedrag
De Muziek (band/radio/tv)
Niet willen praten
Lekker (alleen) thuis zijn
Zonnebank
Als ik deze dingen zou laten staan allemaal, dan heb ik zogenaamde, hersenstorm (chaos) en zien de mensen mij dus het liefst. Dus geen Dex, geen telefoon, altijd bij de visite blijven zitten, stoppen met roken, continu praten en leuk doen en geen zonnebank of niet teveel...
Dit is dus wat de mensen van me willen,,,en dat snap ik natuurlijk ook wel maar, dat betekent dat ik dus met deze chaos moet leven?? Dus ik moet maar leven met die kut-ADD ?? Zolang ik de telefoon maar wegleg en geen medicatie neem, niet rook en altijd gezellig moet zijn en veel moet gaan praten.. Dan ben ik gezellig, dan hoor ik er helemaal bij, haha leuk joh... Marc heeft z'n telefoon niet in z'n hand.. Goed zo Marc! Zo zien we je graag... Oh ja?? Zien jullie ook hoe ik van binnen ben?? Nee!! Dacht het niet...
Dus schijnbaar word ik geacht om al mijn rustmomenten op te geven omdat de buitenwereld dat graag wil,, en dat ik maar vette chaos in m'n kop mag hebben..
Zolang ik de telefoon maar niet in m'n hand heb, geen pillen neem en altijd maar gezellig ben, altijd het hoogste woord moet nemen of de lolbroek uithang, dan is het goed... heel goed zelfs.. Voor de buitenwereld? ja.. Voor mijzelf? Nee...!!
Maar ik zal toch ook moeten kiezen voor de buitenwereld,, ik zal straks daardoor alleen komen te staan en mensen gaan me daardoor erg haten en dat kan ook niet de bedoeling zijn.. Want ik bedoel het echt wel goed allemaal... Dus, een balans zoeken en werken aan mezelf,, ik had graag wel wat meer begrip gehad van de mensen om me heen.. Ik heb immers ook begrip voor hen.. En daarbij, zo in en in slecht ben ik toch niet??
Ik ben echt heel blij met de mensen (Sharon, mijn ouders, familie, vrienden, de band) om me heen, al had ik graag gewild op een klein beetje (meer) begrip als ik weer eens de telefoon in mijn handen heb.. Of dat ik medicijnen slik daarvoor of een extra sigaretje neem of dat ik geen zin heb om te praten of weer eens voor me uit zit staren/dromen.. Misschien komt dat nog eens een keer en dat ik dit niet meer nodig zou moeten hebben..
Maar nogmaals, ik zou het snappen dat mensen afstand van me zouden nemen of een hekel aan me krijgen hierdoor. Het komt ook soms over dat ik dingen verzwijg en dat ik wat te verbergen heb,, maar dat is gewoon niet zo.. Echt niet.. Maar hoe kun je dat bewijzen? Wat zou ik te verbergen hebben dan?? En waarover zou ik dan moeten liegen?? Een minnares? Zit ik aan de drugs? Heb ik schulden? Heb ik problemen? Zit ik op een crimineel pad? Heb ik ruzie? En zo kan ik nog wel even doorgaan,, alles heb ik al gehoord... en naar m'n hoofd geslingerd gekregen. Maar het enige probleem dat er is, dat ben ik zelf.. Niet meer en niet minder.
Ik zou wel gek zijn om bijvoorbeeld vreemd te gaan.. Ik heb een goede vrouw thuis, die is erg goed voor mijn kinderen.. Waarom zou ik dat op het spel zetten om een affaire te beginnen??
Waarom zou ik aan de drugs zitten? Ik kan het niet eens betalen en het is erg slecht voor me, vooral nu.. En waarom zou ik schulden hebben? Dan zou ik het spoor helemaal kwijtraken... Alleen de schuld bij mijn ouders, maar daar kan ik redelijk mee leven... Ik heb nooit ruzie en nooit gehad ook,, dus waarom hoor ik al deze dingen??
Dus daar moet ik ook nog aan werken, kortom werk zat te doen dus...
Zo, maar weer eens voor de spiegel beland, wederom onzeker over mijn haar en gezicht.. De rest ook wel maar, dat zie ik gelukkig nu niet door mijn kleding.. Ik bedenk me nu weer, het is lunchtijd... Eten..!! Zin in..!!
Euh... Echt niet.. Maar moet maar weer eens.. Zojuist weer op de weegschaal gestaan 75 kilo, het is 13.17 uur en ik heb mijn schoenen aan.. Klopt dit gewicht? Misschien wel misschien niet..
Nu ik dit even heb geschreven hoop ik echt hierbij dat de mensen een stukje meer begrip kunnen krijgen over een half uurtje van de constante chaos in mijn hoofd en leven... Het zal echt niet makkelijk zijn om dit te kunnen begrijpen. Ik snap het zelf soms helemaal niet..
De mensen die ik ook verdriet heb gedaan, mijn oprechte excuses..
Voor de mensen die me misschien een klein beetje proberen te snappen, hartelijk dank voor jullie begrip, dat zal mij goed doen..
Dank jullie wel allemaal voor het lezen van een klein gedeelte van mijn dagelijkse gedachtes en gevoelens.
Marc
Abonneren op:
Reacties (Atom)