Vroeg wakker, genoeg slaap gehad en gewoon klaar voor de dag. Wat is er met mij gebeurd?, vraag ik me hardop af.
Ik loop iedere dag tussen de 45 en 60 minuten en merk nu al (nog geen week) dat ik me lekkerder voel. Iedere dag maak ik de uitdaging iets groter, zelfde route en snellere tijd of route uitbreiden en zelfde tijd....
Vandaag een deel van de singel gelopen en wat voelde ik me goed....mede-sporters op straat. Wauw...nooit geweten dat er zoveel rust op straat kan zijn en mensen gewoon lekker lopen. Voel je je best gesteund en motiveert zeker om vroeg te gaan lopen. Denk dat mensen die me kennen nu werkelijk verbaasd zijn en denken dat ik een grap maak. Dit is allesbehalve een grap. Het is ook niet grappig om een opstandig lichaam te ervaren maar al die pijntjes, zwarte vlekken en wat nog niet meer zijn niet meer aan het woord.
Terwijl ik liep twijfelde ik al om mijn pas te versnellen maar bedacht me...ik moet opbouwen en eerst conditie op niveau hebben voordat ik me allerlei blessures op de hals haal. Lang leve mijn werkervaring bij de fysiotherapeuten! Was mijn initiële plan om ook op de crosstrainer te gaan, heb ik me bedacht...ik ga krachttraining erbij doen...armen, benen, schouders, nek en buik. Lijkt mij gezien al het protest dat ik ervaar niet zo gek bedacht.
Onlangs kocht ik een fantastisch sportvest waar ik natuurlijk een strakke spijkerbroek en geweldige schoenen bij had bedacht. Maar nee, ik stel ook die doelstelling bij....het gaat gewoon gebruikt worden voor de sport met een sportbroek en een paar loopschoenen.
Straks even nadenken over hoe ik komende maandag en dinsdag mijn beweging ga krijgen want een beetje een volle agenda...of zal ik lopend naar mijn werk gaan? Nu mag ik gewoon lekker in een warm bad gaan liggen en me daarna mooi maken voor een fantastische dag.
Lovely sunday to you all.
zondag 11 augustus 2013
zaterdag 10 augustus 2013
Zohooooo....food-beer-music and a bitchfight met hotelletje in Bergen verder. Paar appjes heen en weer met een vriendin die ergens in een stad met haar liefje zit te eten en drinken en de gospe..de gospe...win je een reisje op vakantieveiling.nl en ga je boeken hebben ze alleen actiedatabeschikbaar. En nu komt het...in vakanties en weekenden wanneer het toegestaan is om toeslag te vragen en dat doen ze...
Aangezien we niet de allervrolijksten op het moment zijn heeft de heer D. van hotel B. te B. echt de verkeerden getroffen. We beginnen 'polite' met het boeken onder voorbehoud van annuleren als de extra kosten worden opgevoerd. De reactie van twee zinnen maakt dat we besluiten om te mailen met toch wel een bewustzijnsactiverende woorden. Wederom volgt een paternalistische reactie...en we gaan nu de laptop toch even pakken, iets handiger voor een goede brief. Uw tip meneer D. van B. te B. is natuurlijk hilarisch, u troggelt geld af en vraagt ons om woorden als geld terug niet te typen....Deze woorden zijn dermate schokkend dat u coullance niet wil toepassen. Coullance? Wij vinden dat wij samen met u tot de oplossing moeten komen en graag ontvangen wij van u data om zonder extra kosten te kunnen genieten van het geweldige arrangement....En ja, terugvorderen is niet aardig maar misleiden is ook niet aardig hoor! En wat schetst onze verbazing....geen reactie meer...
Wij besluiten om toch maar even vakantieveiling.nl te contacteren en overwegen om het weekendje te schenken aan criminelen die proefverlof hebben (haha, nee hoor!). Ik mopper en zeg hardop....wat een verkeerde dag om mij te treffen. Meneer D. heeft iets op te lossen en ik, ik ga vol verbazing het liedje zwaar leven van Brigitte Kaandorp luisteren en lach me slap om de enorme humor en het relativerende vermogen van deze vrouw. We hebben ook een pr8ige analyse klaar na een paar biertjes dan hè, de problemen die je ervaart zijn vaak klein, het zijn de echte problemen waar jouw hersenen de rem erop zetten omdat het niet te voelen is. Dat schijnt de natuur te doen dus zo gaan wij zo ons bed in....er is niets dat ons vandaag bezig houdt en ons belemmert om morgen weer gewoon de dag te pakken.
With love x
Aangezien we niet de allervrolijksten op het moment zijn heeft de heer D. van hotel B. te B. echt de verkeerden getroffen. We beginnen 'polite' met het boeken onder voorbehoud van annuleren als de extra kosten worden opgevoerd. De reactie van twee zinnen maakt dat we besluiten om te mailen met toch wel een bewustzijnsactiverende woorden. Wederom volgt een paternalistische reactie...en we gaan nu de laptop toch even pakken, iets handiger voor een goede brief. Uw tip meneer D. van B. te B. is natuurlijk hilarisch, u troggelt geld af en vraagt ons om woorden als geld terug niet te typen....Deze woorden zijn dermate schokkend dat u coullance niet wil toepassen. Coullance? Wij vinden dat wij samen met u tot de oplossing moeten komen en graag ontvangen wij van u data om zonder extra kosten te kunnen genieten van het geweldige arrangement....En ja, terugvorderen is niet aardig maar misleiden is ook niet aardig hoor! En wat schetst onze verbazing....geen reactie meer...
Wij besluiten om toch maar even vakantieveiling.nl te contacteren en overwegen om het weekendje te schenken aan criminelen die proefverlof hebben (haha, nee hoor!). Ik mopper en zeg hardop....wat een verkeerde dag om mij te treffen. Meneer D. heeft iets op te lossen en ik, ik ga vol verbazing het liedje zwaar leven van Brigitte Kaandorp luisteren en lach me slap om de enorme humor en het relativerende vermogen van deze vrouw. We hebben ook een pr8ige analyse klaar na een paar biertjes dan hè, de problemen die je ervaart zijn vaak klein, het zijn de echte problemen waar jouw hersenen de rem erop zetten omdat het niet te voelen is. Dat schijnt de natuur te doen dus zo gaan wij zo ons bed in....er is niets dat ons vandaag bezig houdt en ons belemmert om morgen weer gewoon de dag te pakken.
With love x
Slingers uitverkocht in de gehele stad
Op mijn gymschoenen zwalkend door de binnenstad, hopend niemand tegen te komen. Een gehavende look en niet voornemens zijn om dat vandaag nog aan te pakken. Sluik haar dwarrelt langs mijn hoofd, de mascara ongelijk verdeeld en de broek zakt af en toe naar beneden....Tegenwoordig time ik ieder moment dat ik stil sta en word strenger voor mezelf...."doorgaan, we zullen doorgaan zegt dat zeikstemmetje in mijn hoofd". Halverwege de singel sla ik linksaf voor een pauze bij Nan Cy Nan Cy want Marlijntje is aan het werk en leen even haar vriendin. We werken binnen een korte tijd enorm veel sigaretten weg en het voelt goed, het voelt enorm goed om even flink te roken. Stoom letterlijk afblazen...want wat voel ik me genaaid. Niet letterlijk genaaid (had ik er nog iets aan gehad, haha) maar figuurlijk. En figuurlijk genaaid voelen is minstens zo erg. Ik kreeg van mijn vrienden een applaus en we babbelden even over de casus door.
Deze week zei iemand tegen me, weet je wat jij moet doen? Geen rekening houden met iedereen en gewoon jezelf eens centraal stellen. Shocking...werd mij gezegd dat ik gewoon met meer tegelijk moet afspreken? Niet mijn stijl want ik pretendeer stijl te hebben. Maar stijl hebben is wat anders dan je zo stijlvol voelen.
Waarom vraag ik me af, waarom moet het altijd zo zijn dat de hele godvergeten wereld problemen heeft en deze niet aanpakt? Waarom zoek ik hulp bij deskundigen, betaal die kutrekening (weer een paar schoenen minder) en laat ik mijn probleem wel mijn probleem. Waarom ga ik altijd verder en de ander niet? En waarom wil ik niets maar dan ook niets te maken hebben met rugzakken, verleden en nog erger ex-liefdes...omdat ik denk dat verleden verleden moet blijven en alles dat vandaag het geluk in de weg staat is verleden of angst voor de toekomst. Of zal ik voor de grap c.q. voor het shockeffect eens mijn schouders laten hangen, mijn problemen etaleren alsof ik het zelf ben. Nee, het gaat goed met me, mijn blogs zijn bedoeld om korte verhalen die mij vandaag bezig houden te delen. Mijn blogs zijn niet bedoeld om iets te verwerken want daar betaal ik een deskundige wel voor.
Maar waarom, waarom zei ik een grote ex- liefde deze week: nee, sorry ik vind iemand anders leuk en wil niet dat wij contact hebben. Fucking hell, waarom heb ik mijn kop daarover gebroken? Ik hoopte dat een iemand dezelfde intenties en leefstijl had en heb me vergist.
Loslaten is moeilijk en ik heb geleerd om los te laten en word dan verward met Mona. Ik ben godverdomme Mona niet en heb ook niet de ambitie om bange vogeltjes in mijn armen te hebben. Is het geen player, is het wel een man die groene thee drinkt en voedingssupplementen tot zich neemt omdat hij geen balans heeft. Maar de laatste in de rij had een reden, een goede reden en dit zal mijn laatste hoofdstuk in het boek worden van Deeten is buiten de deur vreet'n, want ik bedank zo enorm feestelijk dat er in de hele stad geen slingers meer te koop zijn. Deze week ga ik verder met mijn boek schrijven en hoop het snel af te sluiten en naar een uitgever te gaan.
Ik besluit...het is mooi geweest, boek wordt geschreven, ik begeef me niet meer op de benaderbare singlemarkt. Ik ga lopen, ik ga schrijven, ik ga mijn bedrijf boosten en ik ga nooit en dan ook nooit meer daten met iemand die ik niet ken. Zo even wat poetsen hier, lekker koken want straks is het wine-, food- en crimetime en zullen wij vrouwen weer even de mannen er flink doorhalen...en voor die tijd even wat dode plantjes mijn tuin uit want ook dat is verleden tijd.
Ugh en amen!
Deze week zei iemand tegen me, weet je wat jij moet doen? Geen rekening houden met iedereen en gewoon jezelf eens centraal stellen. Shocking...werd mij gezegd dat ik gewoon met meer tegelijk moet afspreken? Niet mijn stijl want ik pretendeer stijl te hebben. Maar stijl hebben is wat anders dan je zo stijlvol voelen.
Waarom vraag ik me af, waarom moet het altijd zo zijn dat de hele godvergeten wereld problemen heeft en deze niet aanpakt? Waarom zoek ik hulp bij deskundigen, betaal die kutrekening (weer een paar schoenen minder) en laat ik mijn probleem wel mijn probleem. Waarom ga ik altijd verder en de ander niet? En waarom wil ik niets maar dan ook niets te maken hebben met rugzakken, verleden en nog erger ex-liefdes...omdat ik denk dat verleden verleden moet blijven en alles dat vandaag het geluk in de weg staat is verleden of angst voor de toekomst. Of zal ik voor de grap c.q. voor het shockeffect eens mijn schouders laten hangen, mijn problemen etaleren alsof ik het zelf ben. Nee, het gaat goed met me, mijn blogs zijn bedoeld om korte verhalen die mij vandaag bezig houden te delen. Mijn blogs zijn niet bedoeld om iets te verwerken want daar betaal ik een deskundige wel voor.
Maar waarom, waarom zei ik een grote ex- liefde deze week: nee, sorry ik vind iemand anders leuk en wil niet dat wij contact hebben. Fucking hell, waarom heb ik mijn kop daarover gebroken? Ik hoopte dat een iemand dezelfde intenties en leefstijl had en heb me vergist.
Loslaten is moeilijk en ik heb geleerd om los te laten en word dan verward met Mona. Ik ben godverdomme Mona niet en heb ook niet de ambitie om bange vogeltjes in mijn armen te hebben. Is het geen player, is het wel een man die groene thee drinkt en voedingssupplementen tot zich neemt omdat hij geen balans heeft. Maar de laatste in de rij had een reden, een goede reden en dit zal mijn laatste hoofdstuk in het boek worden van Deeten is buiten de deur vreet'n, want ik bedank zo enorm feestelijk dat er in de hele stad geen slingers meer te koop zijn. Deze week ga ik verder met mijn boek schrijven en hoop het snel af te sluiten en naar een uitgever te gaan.
Ik besluit...het is mooi geweest, boek wordt geschreven, ik begeef me niet meer op de benaderbare singlemarkt. Ik ga lopen, ik ga schrijven, ik ga mijn bedrijf boosten en ik ga nooit en dan ook nooit meer daten met iemand die ik niet ken. Zo even wat poetsen hier, lekker koken want straks is het wine-, food- en crimetime en zullen wij vrouwen weer even de mannen er flink doorhalen...en voor die tijd even wat dode plantjes mijn tuin uit want ook dat is verleden tijd.
Ugh en amen!
Me me me me me me me, sexy me me
Me me me me me me, sexy me, only me....zingen we vol goede moed. De gymschoenen staan in de kamer en ik zal zo weer sportief gaan doen. Lekker alleen, heel lekker alleen lopen dat is wat ik ga doen en blijf doen.
Hoorde ik iemand gisteren zeggen: "je kan aan de rechte rug zien of iemand nog gaat groeien", druk ik mijn onderrug iets naar voren zodat ik nog kan groeien. De woorden schieten als kogels door mijn kop....mooie woorden over mij die me niets opleveren en zullen gaan opleveren. Het is de MLC dat me me me me me me opbreekt.
Daar zaten we samen op de bank, een vriendin en ik, vol verbazing maar lachend om de wederkerigheid en ook haar verhaal waarom ze lang geleden heeft besloten om zich nooit meer open te stellen voor de liefde. Ze kijkt me aan en zegt...Tjah...dit is waarom, dit is precies waarom! Ik vraag haar: weet jij misschien waarom? Ja zegt ze, ik ben in mijn vorig leven vast een hele, gemene vrouw geweest en moet boete doen nu...We zingen nog even met een slok en sputter op, vragend naar chocola of bitterballen....Me me me me me me...just me...Oh we worden cynisch nu en dat is niet goed. Vooruit huppakee, we gaan ons weekendje Bergen boeken!
Je bent een verrukkelijke dame, ik voel me prettig bij je.......kunnen we gewoon vrienden zijn en dan tijd nemen en zien waar we eindigen? Ondanks mijn begrip voor de situatie trek ik die woorden niet en slaat het voor mij direct om naar onweer. Het is de story of my life geworden....en mijn what's app slaat vaak op hol waar ik berichten mag lezen hoe leuk, hoe graag en hoe dom ze ooit zijn geweest...Ik heb wel een mening, wel gevoel en ga een rebound (lekker populair in single-land) zoeken want deze dame gaat voor inhoud in een mooi jasje.
Mijn vrienden genieten van mij omdat ik ze mijn vriendschap heb gegeven. Een meisje met plezier, lees "met" en niet "van". Als ervaren deurendichtsmijter eindig ik met een dankjewel voor de leuke momenten en ik spring in mijn kleren om direct te incasseren met een fles wijn en vriendschap om me heen. Ja ik pinkte een paar tranen weg en waarom? Geen idee waarom, misschien waren dit wel tranen omdat ik weer verloor en mezelf moest redden. De psycholoog die ik bezocht een tijd geleden zou trots zijn geweest op me maar ook die beste man vervloek ik nu een beetje....the feel good is er niet namelijk. Ja ja ....de ergere pijn zal niet komen, snapt mijn kont ook. Ik denk en denk...en kan zeggen dat in dit geval de aanleiding ook pijn was van de andere persoon en ik de persoon ben geweest die het heeft benoemd....dus misschien heb ik geleerd en bewustwording tot stand gebracht en kan die ander nu verder in het proces en is er een schakel minder...me me me me me me....good me me me...ik word weer cynisch maar aanschouw het...ik ben gewoon functioneel geweest in een mooi jasje. Ik wacht het goede gevoel wel af, zal wel onderweg zijn maar in de file staan.
Ik beweeg me langzaam naar mijn gymschoenen en ga gewoon lekker lopen....me me me me me...sexy and lonely me me.
x
#relatie #vrouwen #mannen #liefdesverdriet #sport
Hoorde ik iemand gisteren zeggen: "je kan aan de rechte rug zien of iemand nog gaat groeien", druk ik mijn onderrug iets naar voren zodat ik nog kan groeien. De woorden schieten als kogels door mijn kop....mooie woorden over mij die me niets opleveren en zullen gaan opleveren. Het is de MLC dat me me me me me me opbreekt.
Daar zaten we samen op de bank, een vriendin en ik, vol verbazing maar lachend om de wederkerigheid en ook haar verhaal waarom ze lang geleden heeft besloten om zich nooit meer open te stellen voor de liefde. Ze kijkt me aan en zegt...Tjah...dit is waarom, dit is precies waarom! Ik vraag haar: weet jij misschien waarom? Ja zegt ze, ik ben in mijn vorig leven vast een hele, gemene vrouw geweest en moet boete doen nu...We zingen nog even met een slok en sputter op, vragend naar chocola of bitterballen....Me me me me me me...just me...Oh we worden cynisch nu en dat is niet goed. Vooruit huppakee, we gaan ons weekendje Bergen boeken!
Je bent een verrukkelijke dame, ik voel me prettig bij je.......kunnen we gewoon vrienden zijn en dan tijd nemen en zien waar we eindigen? Ondanks mijn begrip voor de situatie trek ik die woorden niet en slaat het voor mij direct om naar onweer. Het is de story of my life geworden....en mijn what's app slaat vaak op hol waar ik berichten mag lezen hoe leuk, hoe graag en hoe dom ze ooit zijn geweest...Ik heb wel een mening, wel gevoel en ga een rebound (lekker populair in single-land) zoeken want deze dame gaat voor inhoud in een mooi jasje.
Mijn vrienden genieten van mij omdat ik ze mijn vriendschap heb gegeven. Een meisje met plezier, lees "met" en niet "van". Als ervaren deurendichtsmijter eindig ik met een dankjewel voor de leuke momenten en ik spring in mijn kleren om direct te incasseren met een fles wijn en vriendschap om me heen. Ja ik pinkte een paar tranen weg en waarom? Geen idee waarom, misschien waren dit wel tranen omdat ik weer verloor en mezelf moest redden. De psycholoog die ik bezocht een tijd geleden zou trots zijn geweest op me maar ook die beste man vervloek ik nu een beetje....the feel good is er niet namelijk. Ja ja ....de ergere pijn zal niet komen, snapt mijn kont ook. Ik denk en denk...en kan zeggen dat in dit geval de aanleiding ook pijn was van de andere persoon en ik de persoon ben geweest die het heeft benoemd....dus misschien heb ik geleerd en bewustwording tot stand gebracht en kan die ander nu verder in het proces en is er een schakel minder...me me me me me me....good me me me...ik word weer cynisch maar aanschouw het...ik ben gewoon functioneel geweest in een mooi jasje. Ik wacht het goede gevoel wel af, zal wel onderweg zijn maar in de file staan.
Ik beweeg me langzaam naar mijn gymschoenen en ga gewoon lekker lopen....me me me me me...sexy and lonely me me.
x
#relatie #vrouwen #mannen #liefdesverdriet #sport
dinsdag 6 augustus 2013
Een Non-Carpe-Diem-Dag
Bleeeegh....dan gaat de wekker en ik voel me niet echt fitjes. Rijden er 's nachts treinen zonder geluid over me heen of is het de warmte die me dan nu echt in de greep heeft?
Een appje om half 8: heb jij voor mij kaas voor op mijn brood straks? Mijn vriendinnetje en collega gokt op mijn goed gevulde koelkast. Reality calls...kind niet thuis, in mijn koelkast een halve appel en een dode muis. Haar werkschema is nijpender dan mijn agenda, ik rijd wel even langs de winkel...zal het moederinstinct zijn of ben ik gewoon 'te'lief?
We gaan ons wekelijks managementoverleg in en ik voel me echt beroerd en humeur beneden nulpunt. Ik krijg mailtjes van mijn dochter uit Italië binnen en ze geeft aan dat ik de kat snoepjes moet geven en Mam, ze liggen in de onderste la, zeg hem dat ik hem mis en een paar dikke kussen erbij, Ja? Okay? Doen hè! Oh ja, het is hier mooi, 40 graden alleen vieze toiletten maar ja zijn italianen, hè Mam! Italianen doen rustig aan! Ik antwoord met dat ze maar gewoon even de bril moet schoonmaken en gaan zitten en niet te veel nadenken over die kleine dingen. Oh ja, meisje ik wil ook een kus en snoepje ;-)
Fact is dat ik beroerd zit te zijn en wel moet nadenken. Ik denk na en zeg tegen mijn werkgever dat ik naar huis ga en morgen wel kom werken want dit is gewoon stelen van de baas. Ik functioneer niet vandaag.
Slapen en mijn hoofd stil zetten....niet een carpe diem dag voor mij.
Een appje om half 8: heb jij voor mij kaas voor op mijn brood straks? Mijn vriendinnetje en collega gokt op mijn goed gevulde koelkast. Reality calls...kind niet thuis, in mijn koelkast een halve appel en een dode muis. Haar werkschema is nijpender dan mijn agenda, ik rijd wel even langs de winkel...zal het moederinstinct zijn of ben ik gewoon 'te'lief?
We gaan ons wekelijks managementoverleg in en ik voel me echt beroerd en humeur beneden nulpunt. Ik krijg mailtjes van mijn dochter uit Italië binnen en ze geeft aan dat ik de kat snoepjes moet geven en Mam, ze liggen in de onderste la, zeg hem dat ik hem mis en een paar dikke kussen erbij, Ja? Okay? Doen hè! Oh ja, het is hier mooi, 40 graden alleen vieze toiletten maar ja zijn italianen, hè Mam! Italianen doen rustig aan! Ik antwoord met dat ze maar gewoon even de bril moet schoonmaken en gaan zitten en niet te veel nadenken over die kleine dingen. Oh ja, meisje ik wil ook een kus en snoepje ;-)
Fact is dat ik beroerd zit te zijn en wel moet nadenken. Ik denk na en zeg tegen mijn werkgever dat ik naar huis ga en morgen wel kom werken want dit is gewoon stelen van de baas. Ik functioneer niet vandaag.
Slapen en mijn hoofd stil zetten....niet een carpe diem dag voor mij.
maandag 5 augustus 2013
Haastige spoed is zelden goed....potverdomme zeg
Zit je op zondag op de bank en na te denken over de volgende dag: werken, afspraak, eten en nog een afspraak. In theorie niet haalbaar dus vooruitkijken is regeren...Tas pakken, kleding pakken, eten maken voor volgende dag en neerploffen maar ik kon zeggen: moe maar voldaan. En ik heb zo'n hekel aan van 8.00 tot 23.00 uur bezig te zijn, maar soms ontkom je er niet aan.
Dus vanochtend sprong ik vol goede moed in mijn fris gewassen jurkje mijn pumps startklaar voor de kilometers die ze zouden afleggen. Om de druk op te voeren had ik me ten doel gesteld om het kwaliteitshandboek van de prakijk om 15.00 uur af te hebben. Af en toe kijkend op de mail over hoe laat ik de afspraak 's avonds heb. Om 15.00 uur druk ik op de geweldige knop: afdrukken en huppakee mijn handboek rolt uit de printer (ergste klus die je kan bedenken).
Ik vlieg weer een afspraak in om een uur later even op adem te komen. Huh..nog geen bevestigingsmail. Weet je wat...ik stuur een mail dat als ik voor 17.00 uur niets hoor ik er vanuit ga dat de afspraak niet doorgaat. Conclusie...ik ben eerder vrij. Ik sjees in mijn auto naar mijn laatste afspraak en gelukkig kon ik mee-eten want dat was wel even welkom. Om 19.00 uur schuif ik mijn voetjes onder mijn eigen tafel en voel een behoorlijke vlaag van ergernis opborrelen....Ik flikker mijn telefoon in de hoek en besluit...never, never, never again. De muziek galmt door de boxen en ik drink een biertje, neem een bad en hervind mezelf weer...deal or no deal....
Proost!
Dus vanochtend sprong ik vol goede moed in mijn fris gewassen jurkje mijn pumps startklaar voor de kilometers die ze zouden afleggen. Om de druk op te voeren had ik me ten doel gesteld om het kwaliteitshandboek van de prakijk om 15.00 uur af te hebben. Af en toe kijkend op de mail over hoe laat ik de afspraak 's avonds heb. Om 15.00 uur druk ik op de geweldige knop: afdrukken en huppakee mijn handboek rolt uit de printer (ergste klus die je kan bedenken).
Ik vlieg weer een afspraak in om een uur later even op adem te komen. Huh..nog geen bevestigingsmail. Weet je wat...ik stuur een mail dat als ik voor 17.00 uur niets hoor ik er vanuit ga dat de afspraak niet doorgaat. Conclusie...ik ben eerder vrij. Ik sjees in mijn auto naar mijn laatste afspraak en gelukkig kon ik mee-eten want dat was wel even welkom. Om 19.00 uur schuif ik mijn voetjes onder mijn eigen tafel en voel een behoorlijke vlaag van ergernis opborrelen....Ik flikker mijn telefoon in de hoek en besluit...never, never, never again. De muziek galmt door de boxen en ik drink een biertje, neem een bad en hervind mezelf weer...deal or no deal....
Proost!
zondag 4 augustus 2013
Help from some friends
Niet klagen, maar dragen
Bloed moet, pijn is fijn
Een dag niet geleerd is, een dag niet geleefd
Ik heb wel geleerd, het gras bij de buren is niet groener dan bij mij. Ik heb geen gras genomen toen ik mijn eigen koophuisje betrok. Nee geen gras, gewoon een nieuwbouwwoning die ik misschien wel eventueel zelf kan onderhouden omdat er relatief weinig mankementen komen.
En hoe gelukkig ben je als je een huis hebt, gezond bent een kind hebt dat zich goed ontwikkelt, ondanks ook voor haar een paar moeilijke jaren, een handjevol lieve vrienden en vooral een optimistisch karakter voorzien van een straatvechtersmentaliteit: niet lullen maar poetsen. Ja, ik mag me gelukkig prijzen. Hoe ongelukkig kun je soms zijn als je en werkt en de zorg hebt voor een meisje en de planken van de muren kletteren, de tuin op de kop staat en je gewoon simpelweg maar accepteert dat je een vrouwenhuishouden hebt en ook nog eens totaal geen technisch inzicht. Laten we het niet hebben over de liefde want daar schrijf ik een boek over...alhoewel laten we dat geen liefde noemen. Liefde is....belangeloos er voor iemand zijn en al was het maar af en toe een klein gebaar. Een klein gebaar...
Ik zie me nog zitten, kort na de scheiding, mijn moeder naast me, ze fronste haar wenkbrauwen en zei: Weet jij wel zeker dat je je redt? Ja, mam, ik red me...er is niets op aarde dat mij afhoudt van mijn weg bewandelen....gelukkig zijn en Mam, ik zal nooit bij een man zijn omdat ik dan vermeend veilig ben.
Een klein meisje van zes huilend naast mama op de vloer omdat mama gaat boren voor het eerst in haar leven, een vriendin creperend van de pijn door een hernia op de grond liggend souffleert: Marissa, nee...niet timmeren maar draaien..DRAAIEN! Mijn moeder zegt: Nou Maris, als jij het zegt maak ik me geen zorgen meer, jij redt je wel.
Ding dong....een fantastisch gezin staat aan de deur en manlief gaat een kabel trekken en mijn tv aansluiten op de slaapkamer, eindelijk verlost van kindergeschreeuw op tv.... Het bleek echter een invasie, een huisovername en ik waande me in de serie: American Make-over. Mijn vriendin stoof de tuin in, zoonlief bouwde samen (uiteindelijk alleen) een dressoir voor me, dochterlief ging poetsen en decoreren en manlief draaide nog her en der iets vast, zette mijn tv neer en voorkwam een ongeluk in huis door het dressoir op de plek van bestemming neer te zetten. En wat doe ik, ik sta verlamd te kijken en tegen mijn tranen te vechten. Niet huilen, jankerd zegt een stemmetje dus ik stotter enigszins gecontroleerd uit: Jongens wat ben ik hier blij mee want zo vaak heb ik dit niet mogen meemaken dat mensen ongevraagd me komen helpen en me weer een beetje moed geven om door te gaan in dit huisje. Maar mijn vriendin kijkt me iets te lang in mijn ogen aan, zoonlief zegt...oh joh...wij zijn gewoon een behulpzame familie en doen we graag. En daar ga ik....huilend in mijn hal terwijl de helft al buiten stond en ik bijna veilig was om niet openlijk te huilen....
Ik loop naar boven en ga verder...de planken in een andere kamer denderen met geweld naar beneden en ik lach....ik lach want ik moet echt niet denken dat alles zomaar komt aanwaaien...Maar Mam, ik red me hoor en de tuin is ook weer netjes...Ja, had ik al lang voor elkaar moeten hebben maar zo moedig als ik kan zijn...soms, heel soms..I need some help from some friends....
xxx
Bloed moet, pijn is fijn
Een dag niet geleerd is, een dag niet geleefd
Ik heb wel geleerd, het gras bij de buren is niet groener dan bij mij. Ik heb geen gras genomen toen ik mijn eigen koophuisje betrok. Nee geen gras, gewoon een nieuwbouwwoning die ik misschien wel eventueel zelf kan onderhouden omdat er relatief weinig mankementen komen.
En hoe gelukkig ben je als je een huis hebt, gezond bent een kind hebt dat zich goed ontwikkelt, ondanks ook voor haar een paar moeilijke jaren, een handjevol lieve vrienden en vooral een optimistisch karakter voorzien van een straatvechtersmentaliteit: niet lullen maar poetsen. Ja, ik mag me gelukkig prijzen. Hoe ongelukkig kun je soms zijn als je en werkt en de zorg hebt voor een meisje en de planken van de muren kletteren, de tuin op de kop staat en je gewoon simpelweg maar accepteert dat je een vrouwenhuishouden hebt en ook nog eens totaal geen technisch inzicht. Laten we het niet hebben over de liefde want daar schrijf ik een boek over...alhoewel laten we dat geen liefde noemen. Liefde is....belangeloos er voor iemand zijn en al was het maar af en toe een klein gebaar. Een klein gebaar...
Ik zie me nog zitten, kort na de scheiding, mijn moeder naast me, ze fronste haar wenkbrauwen en zei: Weet jij wel zeker dat je je redt? Ja, mam, ik red me...er is niets op aarde dat mij afhoudt van mijn weg bewandelen....gelukkig zijn en Mam, ik zal nooit bij een man zijn omdat ik dan vermeend veilig ben.
Een klein meisje van zes huilend naast mama op de vloer omdat mama gaat boren voor het eerst in haar leven, een vriendin creperend van de pijn door een hernia op de grond liggend souffleert: Marissa, nee...niet timmeren maar draaien..DRAAIEN! Mijn moeder zegt: Nou Maris, als jij het zegt maak ik me geen zorgen meer, jij redt je wel.
Ding dong....een fantastisch gezin staat aan de deur en manlief gaat een kabel trekken en mijn tv aansluiten op de slaapkamer, eindelijk verlost van kindergeschreeuw op tv.... Het bleek echter een invasie, een huisovername en ik waande me in de serie: American Make-over. Mijn vriendin stoof de tuin in, zoonlief bouwde samen (uiteindelijk alleen) een dressoir voor me, dochterlief ging poetsen en decoreren en manlief draaide nog her en der iets vast, zette mijn tv neer en voorkwam een ongeluk in huis door het dressoir op de plek van bestemming neer te zetten. En wat doe ik, ik sta verlamd te kijken en tegen mijn tranen te vechten. Niet huilen, jankerd zegt een stemmetje dus ik stotter enigszins gecontroleerd uit: Jongens wat ben ik hier blij mee want zo vaak heb ik dit niet mogen meemaken dat mensen ongevraagd me komen helpen en me weer een beetje moed geven om door te gaan in dit huisje. Maar mijn vriendin kijkt me iets te lang in mijn ogen aan, zoonlief zegt...oh joh...wij zijn gewoon een behulpzame familie en doen we graag. En daar ga ik....huilend in mijn hal terwijl de helft al buiten stond en ik bijna veilig was om niet openlijk te huilen....
Ik loop naar boven en ga verder...de planken in een andere kamer denderen met geweld naar beneden en ik lach....ik lach want ik moet echt niet denken dat alles zomaar komt aanwaaien...Maar Mam, ik red me hoor en de tuin is ook weer netjes...Ja, had ik al lang voor elkaar moeten hebben maar zo moedig als ik kan zijn...soms, heel soms..I need some help from some friends....
xxx
Abonneren op:
Reacties (Atom)