De oerman

In de oertijd gingen mannen 's morgens vroeg van huis om te jagen. Vrouwlief bleef met kroost achter, in afwachting van de vangst. De vangst werd in ruil voor respect, genegenheid, rust en sex (denk ik) met ze gedeeld. De mannen waren goed getraind, six packs, stoere benen (noem ik nu lekkere voetbalbenen) en een goede kont. Want de kont bepaalde weer hoe waardevol de man voor de vrouw zou zijn...oeps ik dwaal af....In de loop der eeuwen (rijkelijk laat overigens) kwam de vrouw een beetje in opstand. De man moest een beetje plaats maken want de vrouw ging ook werken en kon dit best goed combineren met al haar andere dagelijkse taken. Wat zeg ik, ze kreeg noten op haar zang... (hoe durft ze?) maar dat jagen hè, dat is toch moeilijk om uit het mannensysteem te krijgen. Lang leve testosteron!

En zo probeerde ik uit te leggen aan een meisje dat een jongetje niet kan stoppen met briefjes schrijven, mensen laten lopen met briefjes (ze neemt ze natuurlijk niet meer aan na een keer nee te hebben gezegd) omdat hij immers een jager is. Ik vraag haar wat haar dwars zit in dit verhaal. Ze schaamt zich want ze wil die aandacht gewoon niet. Hey, wat had jij nou verwacht dan? Je bent bloedmooi en is wel logisch dat in week 2 van een nieuwe school dit met jou gebeurt...dat noemen ze ook wel eens hormonen. Dus eigenlijk, maak je borst maar nat want het wordt niet anders en het is een compliment. Schrijf op zijn briefje: Wat leuk dat je me leuk vindt maar ik heb geen interesse en geef het aan de koerier weer mee en negeer, negeer, negeer (gaan ze als ze ouder worden en het begrijpen namelijk ook doen). Jongens worden mannen en mannen duiken vaak weg voor het gesprek. Vrouwen...zeurzakken! Het meisje wordt er nu al niet goed van en ik wil van alles zeggen maar hou mijn mond, mag ze lekker zelf ontdekken net als...

Even terug naar alinea 1...als mannen dan bepaalde gewoontes niet hebben kunnen parkeren waar zijn dan al die lekkere kerels met six pack, stoere benen en goede kont? Help help de oerman is bijna uitgestorven...en als iemand zich zo gedraagt prima maar graag in de juiste verpakking...anders gaan wij ook in een zelfgeknoopte jutezak zitten. 

;-)

Make love and no war

Vermoeiend is het...criminaliteit en de gevolgen daarvan. De ellende in Syrië, niet te bevatten dat mensen elkaar bloot stellen aan dergelijke praktijken. In gesprek met een oude bekende die een grapje maakte, maar ook weer niet, ieder mens heeft een aantrekkelijke en leuke kant zelfs...en hij noemde een oorlogsmisdadiger. Ik realiseer me terdege dat iedereen een verhaal heeft maar je hebt altijd de keuze...en als deze mensen vast zitten door macht dan heb ik alleen sympathie voor de jongeren die nog niet genoeg ervaring hebben om zich los te worstelen van de vermeende macht. Soms zijn daders inderdaad slachtoffer....

Maar als we dan met daders annex slachtoffers te maken hebben, is het dan niet zo dat er ergens in de preventie, curatie en nazorg (lees opvoeding, begeleiding van derden, strafrechtelijk, reclassering etc...) iets dramatisch misgaat? 

Miljoenen geleerden op de planeet, miljoenen niet-geleerden op de planeet..ik zie een balans! Valt het te analyseren eigenlijk? Is het zo dat we een percentage criminaliteit gedogen? Is het zo dat een percentage slachtoffers van geweld ingecalculeerd is? Ik denk aan die ene jongen die ik ken die getroffen werd door een ziekte met dood als gevolg, die niet werd geholpen omdat er te weinig mensen zijn met die ziekte en de behandeling hiervan te duur is? Is dit dan welvaart? De nederlander loopt het vuur uit de sloffen met de collectes, doneert flink en is dit geen signaal dat we het anders willen? Is het niet een optie om die enorme winststijgingen van zorgverzekeraars (afgelopen jaar) verplicht in de maatschappij te (her)investeren voor onderzoek en het echte goede werk dus geen porsche voor de directeur en zijn secretaresse. 

Zo stond ik als 18-jarige een keer op het station om de trein naar mijn stageplek te nemen. Ik was vroeg en ging alvast in de trein zitten. Ik voelde dat iemand me aankeek en zag een schim en wat bewegingen. Nu had ik al een jaartje of drie een vriendje dus ik kon 1 en 1 bij elkaar optellen om tot de conclusie te komen wat deze man aan het doen was. Ik keek de andere kant maar op en hoopte dat de trein snel vol zou lopen met mensen. Vraag me niet waarom ik niet ben weggelopen, ik bleef zitten en negeerde het maar....In die paar minuten draaide mijn hoofd overuren en wist ik dat deze man alleen een  kick kreeg van aandacht dus dat gaf ik niet en bleef rustig zitten. Niet wetende dat het ook anders had kunnen uitpakken. Maar de man (mag de titel man niet dragen, maar goed) ging voor me staan...zo van, oooh jij negeert mij dan kom ik wel dichterbij.....de trein liep vol en hij verdween...Ik ging lekker aan de slag bij het reclamebureau en was de hele dag creatief bezig. Aan het einde van de dag drong tot mij door dat ik dit moest gaan melden. Rijkelijk laat maar vol vertrouwen in het systeem...Nooit weer iets gehoord van wie dan ook. Nu was ik destijds best nuchter en kon ik het vergeten, het gezicht nu zoveel jaren later kan ik echter nog steeds uittekenen. Ik besloot...als ik ooit iets meemaak en een steentje kan bijdragen doe ik dat. En dat, dat was de meest foute beslissing ooit. 

Er volgden nog drie ervaringen waaronder een mishandeling op straat. Mijn toenmalige vriendje en ik liepen bij toeval voorbij en hij zei: doorlopen! Ik zei: doorlopen? Ben je werkelijk niet goed? Die man ligt zwaargewond op straat en niemand helpt. Zie dan! Zie dan! Zie dan! Had jouw vader kunnen zijn! 

De relatie stond op dat moment redelijk op knappen want hoe kun je iemand voor half dood laten liggen. Ik begon te rennen en zocht hulp....niemand! Gewoon in een drukke straat, niemand! Okay, dan breng ik hem naar het ziekenhuis om 1,5 jaar later een oproep op de mat te krijgen....de man was arbeidsongeschikt geschopt en faillissement aan de broek. Ik ging en deed mijn verhaal en ik zag dat het niet er toe doet wie er wordt berecht, als er maar iemand wordt berecht...ook een failliete man dus de schade werd niet verhaald, een werkstraf volgde. De man het echte slachtoffer bracht me bloemen en had nog ergens een cadeaubon liggen die hij me gaf: sorry, bijna niet meer geldig maar ik heb geen geld om iets voor je te kopen, je bent een engel.  

En zo zit ik alles te overdenken en zie dat ik een conclusie moet trekken. Mijn gevoel voor rechtvaardigheid levert niets op, mijn gevoel dat ik alleen verantwoordelijk ben voor mijn kind en mezelf wordt met de dag duidelijker, mijn insteek om begaan te zijn met anderen levert niets op. Ik zit alleen in mijn huis en na een paar weken verder te zijn met de laatste (letterlijk en figuurlijk) ervaring voel ik mijn hart van woede van slag zijn. Te veel informatie deed me de das om en ik weet hoe het eindigt...daders zijn slachtoffers. Nu ben ik van mening dat iedereen een kans moet hebben in de maatschappij. De definitie van kans is echter subjectief, ik vind dat iedereen een tweede kans moet hebben en zo uit ik mijn wens dat iedereen die misgaat eens een keer de tweede kans krijgt om het goed te doen. En hoe? Laten we daar nu eens de geleerden van de planeet een mooi plan voor laten maken waar tijd, effectiviteit en kosten meetellen, net als die jongen die geen behandeling kreeg omdat het te duur is! 

Ik zal zo eens kijken of ik nog iets moet betalen of dat ik iets moet doen om te voorkomen dat ik sancties krijg, verder dan dat kijk ik niet meer. Want dat kunnen we heel goed in Nederland, sanctioneren. Ik ga sparen om dit land ooit achter me te kunnen laten....ik leef liever in relatieve eenvoud met weinig geld met de zon op mijn bol, een zelfgemaakt glas wijn met blauwgetrapte druiven druipend van mijn voeten..

So long....een blog met iets minder humor maar voor mij iets waar ik de laatste dagen veel over nadenk....want alle gein is natuurlijk leuk maar ook niet meer dan a way of life want een dag niet gelachen is....

Fijn weekend allen!

Bier Hier!

Holadiejee....het leven is één groot feest tussen 19.00 en 23.00 op vrijdag de 30ste augustus....

Als ik de eerste slok van mijn biertje neem kan ik niet anders dan zeggen...fuck wat lekker. Ik kijk de dames aan en we lurken bijna allemaal aan een glas. Bijna allemaal....want de rosé-automaat is kapot. Ja je leest het goed, de wijn komt uit een automaat en wij lachen ons slap hierom, klinkt als een foute highschoolparty. Okay, vooruit....doe ons dan ook maar bier....Twee biertjes volgen en er blijft één van ons zitten zonder drinken....Hey...je bent wel de enige zwarte in ons midden, dus misschien word je gediscrimineerd...oh jee de alcohol gaat nu al werken...Ah kom op, vraag even of het komt dat je zwart bent...We vragen beleefd waar haar biertje blijft...de bier-automaat is kapot....Nou de toon is gezet en wij hebben enorme lol...verplicht aan de witte wijn uit automaat dat werkt...Vier steken een sigaret op en wij rokers zeggen vrijwel tegelijk...............tjeee...dat komt niet vaak voor dat we in de meerderheid zijn. En worden stiekempjes ff blij ons tijdelijk begrepen te voelen en volledig niet crimineel te zijn. Verrek ik zie nog iets..wij hetero's zijn ook in de minderheid. Mijn pruillipje gaat hangen want aangezien er al weinig loopt is de verhomonisering ook zichtbaar, hahaha. 

Met muntjes op zak lopen we alle tentjes af voor wat lekkere culinaire hapjes want het jaarlijkse feestje in de stad wordt door ons niet gemist. Ik hoor mijn naam en zie een meisje (nu vrouw al maar in mijn geheugen een meisje) en we kletsen een tijdje. Ze leest mijn blogs en wacht op een boek van me. Ooh zegt ze...en noemt een naam van iemand die ook mijn verhalen leest...Ik ken de naam van vroeger en ik denk wat leuk....Nou welkom alle mensen die ik ken en niet ken waarvan ik geen idee heb dat jullie lezen...Wat was dat leuk om ergens te lopen en je zo positief wordt benaderd over iets dat je met passie doet. Dank je, mooie mevrouw! 

Nu zit ik al koekjes vretend want die kleine hapjes waren niet genoeg op een stoel in een stil huis, even iets schrijven en zo mijn bed in. Zat ik vanmiddag even in tranen om een liedje dat me aan iemand deed denken die ik al 4 jaar moet missen en om nog een paar andere zaken herpakte ik me en sprong op de fiets om even te genieten. Deze week was best heftig en nog steeds betreur ik wat zaken die ik niet weet te keren maar het is zoals het is en het leven gaat door. Nog steeds zit ik in mijn hoofd met iemand en dat moet ik oplossen....zo makkelijk als ik schrijf en praat zodra ik iemand leuk vind klets ik poep........en zo wandel ik mijn trap zo op, richting mijn bed waar ik alleen ga liggen en heel snel de ogen dicht gooi en hopelijk heel hard snurk.....

toedeloe weer!

De wereld is rond, you always meet twice....

De wereld is rond, you always meet twice....

De afgelopen weken heb ik op de rem getrapt...een tijd low profile werken, een tijd low profile sociaal, veel relaxen, veel lopen, huis opruimen en de ramen tien keer lappen....en dan blijkt de wereld rond....

Four in a row....

Ga je het aan, Maris? Ga je echt een gesprek aan met mensen waarvan je weet dat het verleden is en je je af moet vragen hoe dat in het heden een plek heeft? Ik besluit, ja ik doe het...Ik twijfel aan mijn vaardigheid van los kunnen laten en ik ga gewoon open gesprekken in en kijk of ik nu (zoveel tijd later) objectiever kan kijken...je weet wel...ego en emoties geen plek geven. En zo begon ik drie weken geleden aan direct de meest extreme ervaring waarover ik in mijn boek verder schrijf. Anyhow, nummer één is geparkeerd...niet wetende dat nummer twee snel zou volgen...Wat is er aan de hand? Heeft het universum me beloond nu ik rust heb genomen met ook rustig kunnen wachten op antwoorden zonder dat ik iets hoef te doen. Ik geef het universum een applaus want is best aardig dat je de kans krijgt om zonder inspanning dit te kunnen doen.

En dan gisteren nummer vier en nummer vier is overigens mijn nummer één. Ik hoopte dat ik eindelijk na decennia de moed had tot een duidelijk omschreven vriendschap kon komen. Deze jongen die nu man is, neemt zo'n enorme plek in in mijn hele leven dat het onverklaarbaar is en totaal niet realistisch. Hoe kan het zo zijn dat je iemand jaren niet ziet en dan ineens na 20 jaar toch weer die befaamde bominslag te ervaren, zo geschiedde kleine vijf jaar geleden. Nooit meer opgezocht natuurlijk want het leidt tot niets en is alleen maar verwarrend. 

We mailen al jaren en heel af en toe durf ik iets te zeggen hierover en zo gisteren...jij en ik weten dat het niets is en dat het nooit iets zal zijn, we hebben beiden een ander pad ooit gekozen en laten we zeggen dat we penvrienden zijn.....De reactie dat hij niet begreep wat ik bedoelde maakte dat ik het gewoon letterlijk moest schrijven...hij zei: thanks penvriendin xxxx. 

Yes, yes hij bevestigt het eindelijk en ik dank hem daarvoor.....Niet lang daarna volgden de woorden: ik heb gezegd: de wereld is rond (en niets meer en niets minder).  De bodem zakte even onder mijn voeten weg want ik wil zo graag dat ik van dit gevoel af kom, lijkt wel gewoon niet de bedoeling. Hij zegt...wij weten dat dit altijd zo zal blijven en dat we vroeg of laat elkaar tegenkomen..Ik denk terug aan twee jaar geleden dat ik hem ergens zakelijk zag lopen en ik echt de benen heb genomen om niet weer zo'n bominslag te hoeven hebben. Ik zeg dit in de mail en wat krijg ik...jammer...Jammer...lijkt mij niet want jij en ik zullen geen wij zijn. Jij, mijn allereerste jeugdvriendje, wij gaan elkaar nooit meer zien, niet gepland en ik zal alles doen om je niet te zien...kom op laten we gewoon schrijven over ditjes en datjes...en jij gaat gewoon door met gelukkig zijn met de vrouw van jouw dromen en ik...ik ga gewoon door... Stilte volgde...(ik hoor hem nu denken...ik ben druk)

Ik ga naar bed en droom de gekste dingen..ik ben ergens op visite voor het eerst en zie een kind op de bank knuffelen met een combinatie tussen een beer en een tijger...Ik vind het enigszins merkwaardig maar bedenk me dat er niets erger is dan slangen in een huis.....Terwijl ik dat zeg zie ik een boomstammetje op tafel met....een slang, ik lach naar de slang en de man naast me zegt...Oen, je lacht naar die slang en je ziet die andere (gifgroene) niet zijn kop uitsteken naar je..... Ik raak in paniek en ook op een dressoir zie ik een boomstam met.....De jongen op de bank speelt gewoon met de halve beer door en ik vraag of ik gewoon naar buiten mag....

Als ik wakker word bedenk ik me dat dieren zoveel zeggen over persoonlijkheden want dat dierenspelletje gebruik ik in trainingen....een slang, meerdere slangen...dat is de kern.....en die halve beer gecombineerd met de tijger....ja ik heb de boodschap helder....de halve beer en tijger ben ik.....lief, knuffelig maar met klauwen en temperament.....Dat jongetje....wie is dat jongetje....ik weet het en ik lach want de slangen zijn weg. En zo sloot ik onbewust een verhaal af en is de vervolgstap redelijk helder...want ik liep naar buiten en zal nooit meer terugkeren. 

TGIF!

De pita versus de klik

Pita.....zet koffie, ik kom even bijkletsen. Ik lach want ik geloof het niet dat hij serieus wil thee drinken bij me. Nou spring onder de douche jij, doe ik dat ook en we kletsen even bij. Jaren voorbij gekropen en nadat wij elkaar de tent uit hebben gevochten zaten we een kop thee te drinken, no hard feelings at all....

Nu had ik geen koffie thuis dus werd het thee. Water moest ik koken in de pan want de waterkoker is na mijn opruimactie van de aardbodem verdwenen. Leuke hut, heb je toch! Wij kletsen bij, gewoon even een klein uurtje over van alles en nog wat. Pita...gek mens ben je, we hadden het leuk maar oh jee wat waren wij allebei moeilijk. Ik lach want er is er maar één moeilijk nu....hij gaat trouwen...ik lach want dit is wel het mooiste nieuws dat ik hoorde. Wij babbelen even door en hij geeft me wat analyses en zegt: Maris, het is gewoon in de vingers knippen, dat is alles. It's in your hands, wat jij wil. Ik begrijp de boodschap en weet dat hij gelijk heeft.

Zijn humor is enorm en binnen no time lig ik in een deuk. Hij gilt: we gaan niet neuken hoor! Ik zeg: sssst, ik heb buren hoor. Hij gilt: Oh nee, jij kan niet neuken.....Ik lach en lach en houd mijn mond want ieder schepje er bovenop maakt hem losser in zijn woorden en ik moet toch echt gewoon de straat nog op kunnen. 

Ik denk..weet je als je toch bezig bent wil ik je wat vertellen. Ik ontmoette een tijd geleden iemand en ik heb dit, dit en dit gedaan en er een einde aan gemaakt. Hum hum pita....okay even heen en weer....dus je hebt om allerlei randzaken de klik vaarwel gezegd. Ik denk en denk en realiseer me dat dat absoluut de kern is. Hum...fuck...een lijstje met twee boeken en een naam van een vrouw schrijft hij op: vrijdag heb je dit gekocht en je begint met boek twee. Want Maris, je bent echt een gekke (positief bedoeld) en leuke vrouw en als jij de deuren open zet (want dat doe je helemaal niet) dan kan het lukken....WTF zegt hij, hoe oud ben je? Ik lach want ik begrijp meer dan 100% wat hij bedoelt. 

Bij de deur zeg ik....weet je, ik ga ook trouwen....ik weet waar en hoe het eruit ziet...de vraag is wanneer...Hij lacht en zegt...je bent een slimme vrouw en je moet nog 1 ding doen en dat is 1 keer in jouw vingers knippen...

Ik zwaai hem uit en hij verdwijnt net zo snel als hij kwam...hijst zijn broek nog even op, bliept zijn auto van het slot...

De Ex

Wij houden van loungen, van gezellig een terrasje pakken, of het nu een wijntje of cappuccinootje is of gewoon lekker in de tuin...mensen om ons heen, mensen kijken, bijkletsen, beetje zeuren over het wel en wee, beetje koken met vrienden en af en toe heerlijk dansen. 

Wij, de dames, echte die-hard singles zitten vaak samen en wanen ons in de serie Gooische vrouwen. Wij zouden absoluut een goede second in the row zijn maar ja daar houden we niet van hè, het principe last in, first out kennen we. 

En zo zaten we een tijd geleden grapjes te maken over dat we eigenlijk een goede psycholoog moesten zoeken die ons als groepje kon helpen. Best een leuke grap en mijn vriendinnen hadden natuurlijk niet verwacht dat ik een psycholoog zou mailen met onze hulpvraag. Ik had zo bedacht dat we maar een mannelijke variant moesten zoeken want wij vrouwen konden het ondanks alle wijn, studiemateriaal en muziek niet uitleggen. Dus een man zou dat hoogstwaarschijnlijk wel. 

Ik stuurde een mail en warempel de man nam het serieus...
Oei nu moet ik het uitleggen aan de dames. Dus ik las het voor en nadat we keihard moesten lachen besloten we allemaal om ons aan te melden voor de intake. De man moest eerst ons individueel spreken. Dus daar gingen we.....Natuurlijk wilden we alledrie echt wel dat het ons verder zou helpen maar de beste man had na drie intakes een lading grijze haren erbij, een woeste blik en kon er geen soep van maken. Hoe krijg ik die mutsen in een groep en worden ze er allemaal beter van....Van de drie bleek er één alles redelijk te begrijpen en constructief te handelen (was ik niet) en die andere twee hadden het briljante vermogen om ondanks zeer verschillende persoonlijkheden op dezelfde wijze alles om zeep te helpen en vooral niet elkaar te helpen. Uiteindelijk kwam de groep nooit tot stand. Op zich merkwaardig want hoeveel praatgroepen zijn er wel niet. Ken je die mensen dan? Zijn die allen positief? Nou wij besloten er maar geen energie meer in te stoppen en we kochten weer wijn en accepteerden maar dat we niet volledig goed ontwikkeld zijn. 

Dit alles is nu meer dan een jaar geleden en wij kunnen zeggen dat we best goed in ons velletje (hahaha....moet je eens uitspreken) zitten en als we terug fietsen van een donderdagavond stad zien wij tot onze verbazing voor het eerst in jaren een hele, mooie man ons tegemoet fietsen. Wij hadden het over koetjes en kalfjes maar werden tegelijk stil. Ook merkwaardig want we vinden nooit dezelfde man(nen) leuk. Wij kijken en kijken en zijn verdomde stil....de man passeert ons en kijkt en geeft ons een grote glimlach en zegt: "hooooooi". Wij kijken elkaar aan en plassen in de broek van het lachen...we zagen dat dat een bekende van ons is en nooit hebben wij bedacht hoe mooi die man is. Hij, hij is de ex van een vriendin, ongeveer 20 jaar kennen we hem en zo ineens viel het ons beiden op. 

Potverdomme zegt de vriendin....die verlaat je toch niet! Knap, intelligent, lief, zorgzaam, sportief en hard werkend...we duiken achter de laptop om hem te zoeken....en wat denk je....niet te vinden....we hadden hem willen mailen om gewoon even zijn ego te strelen. 

We stikken er bijna in want we concluderen dat de eerste leg (hahaha, ook fout) meestal de beste is. Ik denk even aan mijn ex man en zoveel redenen waarom ik vertrok maar hij is en blijft de liefde van mijn leven, de knapste man die ik ooit heb ontmoet en thank god dat wij samen de eerste leg hebben gedaan want wij hebben ook het mooiste en liefste meisje van de wereld geproduceerd. 

Je moet op het hoogtepunt (meestal) vertrekken: if you love someone you must be prepared to set them free en zo ging ik....

vrouwenliefde

Wat zeg je? Huh....jij bent lesbisch? Ik zak neer op de bank en kijk even diep en glazig in de ogen van één van mijn allerbeste vriendinnen. Zij, mijn maatje die volledig begrijpt hoe ellendig de mannenshit is, zij die op dezelfde wijze over sex praat (is n.l. direct en vaak not done voor velen). Ik schud, niet zichtbaar, mijn hersens want deze informatie had ik niet verwacht. Okay, hit it babe...vertel wat heb je ontdekt, hoe, wat, wie, wanneer en waarom denk je dat? Onwennig vertelt ze haar verhaal kort voor de zomer van 2012. Ik luister en luister en zie dat het serieus is en dat ze lange tijd hier alleen mee heeft gelopen. Bang voor wellicht reacties, familie, vrienden, werk.....Nou ja, ondanks dat ik het nooit heb bedacht en dus niet zag aankomen kan ik alleen maar blij zijn voor haar want is toch te gek als je weer een puzzelstukje van jouw leven op de plek hebt. Okay, schoonheid en nu? 

Ik ben op dat moment een beetje verdrietig en in shock...waarom heb je zo lang alleen hiermee gelopen. Ook al begrijp ik dat zeker...eerst zelf zeker weten voordat je je brandt...ja want zo intolerant zijn velen helaas wel. Schoonheid, wij niet hoor dus vertel....tussendoor vraag ik me wel af of ik ooit nog zo'n leuk kletsmaatje vind die de verhalen over mannen zo sappig en keihard parkeert net als ik....Hoe moet dat nu met onze gedichtenbundel, trut! En wat moet ik nu vragen:"is ze zacht en rond?" Hahaha, we lachen er ook nog om en ik weet dat haar lesbiënneschap totaal niets zal veranderen aan onze vriendschap, alhoewel? Na een tijdje heeft ze iedereen het verteld en warempel niemand heeft afkeurend gereageerd en als snel startten wij met een plan met doelstelling: voor 31 december 2012 moet je jouw eerste ervaring hebben gehad. Ja sorry mensen, zo praten vrouwen met elkaar (veeeeel vrouwen). Dus een periode van stappen en aanjagen begint....arm kind....

Ik sleep haar mee naar een spirituele beurs waar ze als wetenschapper totaal geen geloof in heeft. Ik als minder geleerde geloof het een klein beetje of ik wil het graag geloven (soms). Zij krijgt te horen dat ze in december de liefde gaat ontmoeten. Huh....net ontdekt en in december bedje al gespreid (of zoiets). 

En wat hoor ik, wat hoor ik....meisje...ga weer studeren en na jouw 41 ste (ruim begrip) ontmoet jij de liefde. Zij lacht en denkt.....ja duhhh...je zwetst maar wat. In de zomer en herfst gaan we stappen en moedig als ze is doet ze braaf mee....ze is geen versierder dus with some help wijzen wij graag vrouwen aan en blijven haar attenderen op de doelstelling...Okay.....de doelstelling hijgt in haar nek en ze gaat tegen al haar bezwaren in op een datingsite. Nu kent ze de verhalen van mij dus acht ze de kans erg klein dat dat wat wordt (alsof het niet aan mij ligt :-). In december treft ze een vrouw, net als zij een mooie vrouw (geen pottenuiterlijk en tuinbroek) maar gewoon een vrouwelijke vrouw. En aangezien het december is moeten wij lachen want het zal toch verdomme niet waar zijn. Onze doelstelling en plan van aanpak wordt ineens een beetje vies want deze vrouw is voor haar geen doelstelling, zij is de liefde van haar leven. 

Tegenwoordig zitten wij met een afgeslankte vrouwengroep wijn te drinken, muziek te luisteren en mannen te bespreken. Alhoewel er valt weinig te bespreken meer want we hebben niets te bespreken alles is verleden tijd. We sturen deze lesbo een app....verrader! Waar ben je als wij wijn drinken en onze shit op tafel gooien? Dames, ik mis de avonden met jullie maar ik ben uit eten met de vrouw van mijn leven en wil nooit meer terug. 

Als ik haar zie loopt ze voorbij met een gebaar waaruit je kan opmaken dat het een sexuele handeling met een vrouw is, ze knipoogt erbij en ik lach...want er is niets verandert in onze vriendschap en ze plaagt me want ik visualiseer snel...ik vraag haar hoe ze in vredesnaam nooit op mij verliefd heeft kunnen worden...ze lacht en zegt...je bent te licht van huidskleur en dominant...Dus vriendin, je begrijpt met terugwerkende kracht de fuckers (haar woord)? We lachen want het is gewoon allemaal komisch en wij zijn blij voor haar en voor ons want we hebben een vriendin erbij. Ik vroeg haar gisteren of ik hierover mocht schrijven en zij is net als ik: natuurlijk wellicht heeft iemand er iets aan en gooi het in de ether.

Twee mooie vrouwen vierden onlangs hun samenwoonfeestje en wij schonken ze een peper- en zoutstel....wachtend op het volgende goede bericht.