Drie weken op, drie weken af..

Word je op vrijdagochtend wakker en voel je je alsof je in een dipje bent beland. Laatste vakantiedag met jouw meisje en dan nog een weekend om haar koffertje te pakken. Blij, uitgelaten blij is ze omdat ze met papa ook op vakantie gaat. Natuurlijk meisje, ik ben hartstikke blij voor je....Lang leve de dubbele vakanties, ik zie een voordeel van een scheiding :-)!

Dit jaar is het anders dan andere jaren. Met een onuitgesproken afspraak brengen we haar af en toe, tussendoor, even voor een nachtje naar elkaar maar dit jaar gaat het voor mij niet gebeuren. De camping zat vol en daardoor vertrekken ze later en komen ze op de laatste dag terug. Een stiekeme traan pinkte ik weg toen ik dat vorige week hoorde. `Ja joh, ik begrijp het, ik begrijp alles, nee joh...tuurlijk hoort erbij, mama vindt het niet erg.` 

Mijn hoofd doet een beetje pijn en ik denk terug aan de afgelopen drie weken dat ik haar, onwetend en naïef als ik kan zijn, meerdere keren even naar papa heb gebracht. Papa's en mama's moeten belang van kind altijd bewaken, zegt mijn verstand. Anyhow, ik recht mijn rug en denk....volgende week weer werken, feestje van een vriendin, huis van boven naar beneden grondig schoonmaken en opruimen ( jaarlijks ritueel als ze weg is...) en dan heb ik nog 50% van mijn tijd om te missen. 

Maar goed alsof ik het aanvoelde komen krijg ik een appje op vrijdag met de vraag of dochterlief nog een nachtje naar papa mag komen want tot zondag wachten is waarschijnlijk te veel. En dat begrijp ik als geen ander maar WTF....je durft wel te vragen. Okay okay, gaat om waar onze dochter behoefte aan heeft. Ze kijkt me een beetje moeilijk aan want hoe zeg je nu dat je eigenlijk nog wel een keer wil terwijl je mama heel lang niet gaat zien. Ik bedenk me: het gaat om kwaliteit en niet om kwantiteit dus zeg haar dat ik het goed vind, wat ze ook kiest. Ik stel voor dat we dan een weekend ruilen. Neeee....ik wil niet nu al weg maar wel voor even mama. Ik besluit...je gaat niet weg want jij kan het nog niet overzien en je hoeft nooit te kiezen meisje. Weet dat ik weet dat je van me houdt ook al ben je aan de andere kant van de wereld (als je het ooit doet: paar maanden huisarrest!). 

Ik app en zeg dat ze niet kan kiezen en daarom besluit om haar zondag naar het eten te brengen. Hoe wil je het hebben? Alles in een koffer zodat de kleren netjes blijven of anders? Zeg het maar...want ik ben n.l. dit weekend druk met vakantievoorbereidingen met een traantje erbij....de zomervakantie....ieder jaar weer een periode waarbinnen ik als alleenstaande moeder een rotgevoel in mijn buik heb en toch de bloemetjes probeer buiten te zetten want een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.

Mam? Je sliep vannacht heel lief, je had mijn knuffels in jouw armen! Weet je Mam, ik neem ze niet mee op vakantie en laat ze wel in jouw bed, dan ben je niet alleen. Ik kijk en ik lach want zij weet natuurlijk niet dat ik haar knuffels vaak pak en even haar geur opsnuif als ze niet bij me is. Meisje, dat vind ik lief, ik zal goed voor ze zorgen!

Een kop koffie erbij, terwijl ik met mijn tong langs mijn kies ga en voel dat mijn noodvulling de serieuze aanval van dat ene chipje niet heeft overleefd bedenk ik me...tandarts bellen en 49,9% van mijn tijd over om te missen.

Vijfde jaar dat ze weg gaat en vijfde jaar dat ik het niet kan hebben. Wel een briljante test voor als ze ooit definitief het huis uit gaat want daar moet je toch helemaal niet aan denken. Maar ik ken mijn kind en zou me niet verbazen als ze iets op mij lijkt dat zij in het buitenland gaat studeren want zij gaat doen wat zij wil...dat hebben we haar namelijk geleerd: blijf bij jezelf, ga jouw dromen verwezenlijken en begin heel, heel , heel laat aan een relatie! 

De zwemband laten we leeglopen...want dat moet straks geplet in de koffer mee....huppakee...

x