Bier, wijn, werk en alle bijkomende zaken

Dan begin je de dag na jouw vakantie aan het laatste staartje van het project dat je kleine 7 maanden eerder bent gestart. 

Nadat ik op zondag een spontane borrel c.q. bierdrink-uitnodiging hebt aangenomen, kan ik zeggen dat ik alle minuten van mijn vakantie optimaal heb benut. Wat gaan de kroegen vroeg dicht eigenlijk? Anyhow, de wekker gaat en ik kijk met één oog open na het klokje: 7.15 uur en dat is welgeteld 4,5 uur slaap! Ik hijs me snel in een jurkje, blousje, hakjes aan en steek mijn haar zo elegant mogelijk op. Met een bruin kleurtje op mijn gezicht kan ik de make-up nagenoeg achterwege laten en als een zombie koffie gaan drinken. Maris....jouw project loopt snel af en je moet nog e.e.a. doen.....Heerlijk die druk maar ik heb gewoon zin in vakantie, zomeravonden....

Als ik arriveer blijk ik alle wachtwoorden te zijn vergeten en dat schijnt een goed teken te zijn. Dus niet zorgwekkend, geen voortekenen van Alzheimer in ieder geval. Vragen komen op me af en ik kijk onnozel, onnozeler en het onnozeligste....

Ook de agenda blijkt te zijn gevuld en in de middag komt een adviseur voor de inrichting. Ik ken de man al jaren maar had verzuimd dit te vertellen dus als ik aan kom lopen groet hij mij en overlaadt me met mijn binnenwandelende, vrouwelijke schoonheid. Mijn 'bazen' kijken toe! Ik ben verbaasd want kan me de dag niet herinneren dat ik in gymschoenen en bijbehorende sportieve look me aan de buitenwereld heb getoond (zal tijd worden!). Hij zegt: jij bent altijd zo sportief en nu zo vrouwelijk, wauw! Mijn bazen grijpen nu in: Marissa is altijd vrouwelijk en nooit sportief ....(dat is ons een doorn in het oog n.l. ;-).  Dus straks als ik hopelijk meer tijd en motivatie heb ga ik weer sporten, ik ga sporten en schrijf het hier zodat iedereen die ik ken me mag vragen want openlijk falen is ook weer vervelend. 

Maar wat ik eigenlijk wil zeggen is dat het bericht van Sanne, de reacties daarop mooi waren, het aantal lezers van mijn blogs stemt mij gelukkig en wie wordt er nu niet blij als je een complimentje af en toe krijgt. Ik blijf erbij....alle Sanne's en Maarten's mogen van mij er zijn want achter al die 'pracht en praal' schuilt gewoon een mens met botten, spieren, organen en geest.

Straks weer een vergadering en ik trek een spijkerbroek aan en zal mijn sportieve kant eens laten zien want ergens diep verstopt in me, zit nog steeds dat meisje dat leefde voor de sport.

Lovely evening

Drie weken op, drie weken af..

Word je op vrijdagochtend wakker en voel je je alsof je in een dipje bent beland. Laatste vakantiedag met jouw meisje en dan nog een weekend om haar koffertje te pakken. Blij, uitgelaten blij is ze omdat ze met papa ook op vakantie gaat. Natuurlijk meisje, ik ben hartstikke blij voor je....Lang leve de dubbele vakanties, ik zie een voordeel van een scheiding :-)!

Dit jaar is het anders dan andere jaren. Met een onuitgesproken afspraak brengen we haar af en toe, tussendoor, even voor een nachtje naar elkaar maar dit jaar gaat het voor mij niet gebeuren. De camping zat vol en daardoor vertrekken ze later en komen ze op de laatste dag terug. Een stiekeme traan pinkte ik weg toen ik dat vorige week hoorde. `Ja joh, ik begrijp het, ik begrijp alles, nee joh...tuurlijk hoort erbij, mama vindt het niet erg.` 

Mijn hoofd doet een beetje pijn en ik denk terug aan de afgelopen drie weken dat ik haar, onwetend en naïef als ik kan zijn, meerdere keren even naar papa heb gebracht. Papa's en mama's moeten belang van kind altijd bewaken, zegt mijn verstand. Anyhow, ik recht mijn rug en denk....volgende week weer werken, feestje van een vriendin, huis van boven naar beneden grondig schoonmaken en opruimen ( jaarlijks ritueel als ze weg is...) en dan heb ik nog 50% van mijn tijd om te missen. 

Maar goed alsof ik het aanvoelde komen krijg ik een appje op vrijdag met de vraag of dochterlief nog een nachtje naar papa mag komen want tot zondag wachten is waarschijnlijk te veel. En dat begrijp ik als geen ander maar WTF....je durft wel te vragen. Okay okay, gaat om waar onze dochter behoefte aan heeft. Ze kijkt me een beetje moeilijk aan want hoe zeg je nu dat je eigenlijk nog wel een keer wil terwijl je mama heel lang niet gaat zien. Ik bedenk me: het gaat om kwaliteit en niet om kwantiteit dus zeg haar dat ik het goed vind, wat ze ook kiest. Ik stel voor dat we dan een weekend ruilen. Neeee....ik wil niet nu al weg maar wel voor even mama. Ik besluit...je gaat niet weg want jij kan het nog niet overzien en je hoeft nooit te kiezen meisje. Weet dat ik weet dat je van me houdt ook al ben je aan de andere kant van de wereld (als je het ooit doet: paar maanden huisarrest!). 

Ik app en zeg dat ze niet kan kiezen en daarom besluit om haar zondag naar het eten te brengen. Hoe wil je het hebben? Alles in een koffer zodat de kleren netjes blijven of anders? Zeg het maar...want ik ben n.l. dit weekend druk met vakantievoorbereidingen met een traantje erbij....de zomervakantie....ieder jaar weer een periode waarbinnen ik als alleenstaande moeder een rotgevoel in mijn buik heb en toch de bloemetjes probeer buiten te zetten want een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.

Mam? Je sliep vannacht heel lief, je had mijn knuffels in jouw armen! Weet je Mam, ik neem ze niet mee op vakantie en laat ze wel in jouw bed, dan ben je niet alleen. Ik kijk en ik lach want zij weet natuurlijk niet dat ik haar knuffels vaak pak en even haar geur opsnuif als ze niet bij me is. Meisje, dat vind ik lief, ik zal goed voor ze zorgen!

Een kop koffie erbij, terwijl ik met mijn tong langs mijn kies ga en voel dat mijn noodvulling de serieuze aanval van dat ene chipje niet heeft overleefd bedenk ik me...tandarts bellen en 49,9% van mijn tijd over om te missen.

Vijfde jaar dat ze weg gaat en vijfde jaar dat ik het niet kan hebben. Wel een briljante test voor als ze ooit definitief het huis uit gaat want daar moet je toch helemaal niet aan denken. Maar ik ken mijn kind en zou me niet verbazen als ze iets op mij lijkt dat zij in het buitenland gaat studeren want zij gaat doen wat zij wil...dat hebben we haar namelijk geleerd: blijf bij jezelf, ga jouw dromen verwezenlijken en begin heel, heel , heel laat aan een relatie! 

De zwemband laten we leeglopen...want dat moet straks geplet in de koffer mee....huppakee...

x

Kindergarten

Kindergarten heute!

Vandaag is een dag dat ik vliegende keep ben voor twee gezinnen! Alle papa's en mama's moeten werken en hebben mij gevraagd of de kids bij ons mogen komen. Twee prépubers waaronder mijn eigen draakje en een jongetje die lief en entertainment in zijn bloed heeft aangevuld met een lief en eigenzinnige jongedame. Moeder 1 appt me en wenst me een hopelijk goede dag toe. Ja, want gisteren was mijn draakje over de grens aan het wandelen. En ben ik daar geschikt voor? Nee! Dan ben ik eng volgens de één en mijn eigen kroost vindt me gewoon dom terwijl haar vriendin zegt: Als ik zo tegen mijn ouders zou doen, dan zwaait er wat. Zo zie je maar, zoveel verschillende ouders en dito kinderen. Anyhow de schoonmaak heb ik uitgesteld want de zandbak wordt vast verplaatst naar mijn huis. Ik drink nog even koffie, ik geniet nog even van een verhaaltje schrijven en sla een denkbeeldig kruis.

Groet van een moeder

Zomerhormoontjes

Zomerhormoontjes 

Ruim 10 jaar gooi ik schaamteloos mijn gedachten of ervaringen op het digitale papier. Met een ladinkje leesfans heb ik bedacht eens over te stappen op Bloggen. Gedichtenweb en Facebook zullen dan minder worden  'op'gekleurd door mij want het kan niet altijd en overal feest zijn. 

Mijn lange termijn projecten oftewel de twee boeken die ik nog wil (af)schrijven blijven staan als een huis. De ene zal een gezamenlijke gedichtenbundel genaamd Payday worden. Dit schrijf ik samen met een goede vriendin en zij is een nog confronterendererere schrijfster dan ik en de tweede zal heten: Deeten is buiten de deur vreten. Anyhow...beiden zullen hilarisch zijn, want dat is nou net de bedoeling: lachen en doorgaan en vooral niet opkroppen de ellende die wij allen kennen. Mensen die het niet kennen moeten het echt gaan lezen want wellicht doen ze zo wat ervaring en spanning op. Mensen die het wel kennen: ook lezen, het kan verbazingwekkend genoeg een gevoel van herkenning opleveren en je bent echt niet de enige met een beetje pech. Mijn visie: de leukste mensen kennen de keerzijde van het leven.

Op mijn pagina tref je een omschrijving aan van wie ik een beetje ben, wat ik een beetje heb gedaan en dan met name zakelijk. Maar ik ben ook nog gewoon Marissa, 41 jaar en alleenstaande, werkende, kokende, slovende, assertieve, lieve moeder en gewoon ik ben ik.  Ruim 10 jaar geleden kwam ik op de bodem terecht van die denkbeeldige put. Ik verloor en werd behoorlijk ziek om daarna de weg via die mooie trap te beklimmen. So I did, ik begon te klimmen en na een aantal jaren hield ik geen handen meer vast en ging ik alleen verder. Rode draad in het laatste decennium is dat ik ben gaan schrijven. Ik vond mijn passie.

Ik schrijf doorgaans over gebeurtenissen en drijf de spot met mezelf en mijn soms naïeve inslag waar ik voor mezelf enerzijds graag een oplossing voor bedenk anderzijds zoveel lachen op gezichten tovert dat ik het bijna crimineel van mezelf vind om 'normaal' te worden.

Hoop dat mensen zullen blijven lezen en onthoud goed dat het alles over mij zegt als ik iets schrijf en voel je nooit aangevallen want mensen ik schrijf altijd in openheid zonder namen te koppelen aan de verhalen enne ik ben integer op internet. Dat ik e.e.a. toelicht bij vrienden had je maar moeten bedenken op het moment dat je je misdroeg ;-) .

x