De dag dat ik besluit

 

De dag dat je besluit

Regendruppels blijven vallen

De zon in een wolkendeken verpakt

Ochtendgloren lijkt verloren 

Rode lippen zijn niet langer getuit

De rug recht zich langzaam tot steviger staan 

De dag dat ik besluit

Dat demonen mogen komen 

Ik vecht tot ze niet meer zullen dromen 

De dag dat ik geniet

Als de zon gaat schijnen 

Regendruppels verdwijnen 

Een blauwe lucht die het ochtendgloren toont

Met rode lippen getuit

De borst vooruit

De dag dat ik besluit

Marissa

7 januari 2022

Mediation please

Als mijn dag, ogenschijnlijk, goed start ga ik eerst even naar de arbo - arts. Ze heeft mijn dossiertje opgevraagd en het goed doorgelezen. Al snel gaat het gesprek over wat ik überhaupt nog kan gaan doen voor de maatschappij en eigenlijk vrij egoïstisch voor het welzijn en de welvaart van Kris en mij. 

Deze arts is vermoedelijk net zo jong als ik en wordt waarschijnlijk net zo onpasselijk bij de stand van zaken en gaat mij 'brainstormen' over kansen. Met goede moed en een beetje hoop ga ik wat telefoontjes plegen want ik heb hulp nodig. Ik heb bedacht dat een kleine omscholing me wel weer vanuit mijn eigen kracht in de maatschappij kan brengen (je hebt gewoon wel een papiertje nodig). En wat schetst mijn verbazing: nee, mevrouw dat doen we niet meer. 

Dus ik hang op, jank even vanuit mijn tenen omdat ik verbaasd ben over die centendiscussie die me uit die ziektewet kan helpen. Ik voer nog even als extra argument op dat ik ook over een jaar psychisch wel eens wat 'mankementjes' kan gaan vertonen, want niet werken is ondenkbaar voor mij. Ik pak de rekenmachine er ook nog bij en fuckin' hell... ik ga de maatschappij dus jullie hoogstwaarschijnlijk veel geld kosten. Bij voorbaat excuses! Laten we deze gratis blogs maar als wederdienst beschouwen, haha.

Prompt belt de mevrouw van de kliniek: Mevrouw, uw pijnklachten zijn hoog, te hoog zoals wij uit de vragenlijst hebben gescoord. Kunnen we iets voor u doen? Ja hoor.... een baangarantie want dan kan ik de opleiding tot scheiding - mediator gaan doen. Ja, ik heb n.l. bedacht dat ik vanuit mijn eigen vakgebied prima in staat ben om te communiceren, om te binden en te verbinden en de scheidingen zijn aan de orde van de dag dus redelijk kans op werk. Ook is er veel leed onder de kinderen die hier ongevraagd mee te maken krijgen. Toch niet gek bedacht?. Ik kan dan gewoon werk doen waar ik mijn hart en ziel in kan blijven stoppen net als in mijn schrijven. 

En waar hebben we het over: een beperking aan mijn pols. Dus niet aan mijn verstand (vooralsnog) dus laat er een engeltje op mijn schouder gaan zitten en de deur open gooien voor die geweldige baan. 

Liefs, Marissa

Lelijk zeg! Ik ben vreemd gegaan...

Lelijk zeg! Ik ben vreemd gegaan...

Ordinair met te veel make- up, te laag decolleté... bah, het zal je familie maar zijn. Jarenlang had ik de wens om vrouwelijk en mooi door het leven te lopen en ik kan het best wel, best wel hoor. 

Als dromer, droomde ik ook van gewoon gelukkig en gezond zijn en doen waar mijn hart ligt. Ik keek terug op de afgelopen jaren en zag het: 'Ik ben vreemd gegaan.' Ik heb mezelf genegeerd en als de bloemenkransen van de muur zijn gehaald, de koffers zijn gepakt start ik met creatief bezig zijn... schilderijen, mozaïeken maken en schrijven. Ik kwam weer terug bij de basis... (en dat was een lange weg en moeilijk, moeilijk, moeilijk). 

Een telefoontje van een lieve vrouw maakte me weer wakker: 'Ik wist het wel'... die eeuwige zeurpatronen komen altijd indirect weer in je leven met een paar opmerkingen om je neer te sabelen. 

Haha... nu ben ik niet meer ordinair maar schrijf ik ordinair. 'Wel ja joh... daag me uit en ik pak de make-up erbij, ga in mijn blote kont lopen en blijf natuurlijk ordinair schrijven'. 

'Wat zeg je?' Harry Mulisch noem je in één zin met mijn kleine ikje... Wauw... ik ben je dankbaar want als je een beetje hebt opgelet op school weet je ook dat mensen die pesten doorgaans jaloers zijn op iets dat jij hebt. 
Dus.. tjah sorry dan... ik ben erg blij met wie ik ben en wat ik heb durven aanpakken. 'Wat zeg je, jij hebt een groot huis en ik een klein huis?' Ja klopt... maar uhhh... jij hebt een grote kont en ik klein'.  

Haha jongens en meisjes, kom op pesten is voor kinderen die nog iets te leren hebben. Stuur een sollicitatiebriefje naar de krant om te vragen of je ook mag schrijven!

Hiep hiep hoera: de cirkel is rond

En jaaaa hoor, de cirkel is rond: Zomerhormonen is meer levend dan dood en na een klein jaar heeft mijn eerste blog een avontuur doorgemaakt.

Ik stormde door de herfst, bevroor in de winter en startte met dromen om in de lente de Zomerhormonen te gaan lanceren. Hiep hiep hoera met meer dan 12.000 lezers (wereldwijd) online kan ik uit de grond van mijn hart zeggen dat ik het GE-WEL-DIG vind!




Hell yessss.... the circle is round: 'Zomerhormonen is more alive than you most probably can imagine. It has been a year ago I started writing and it was the biggest adventure of my life.

During the fall, it looked like I was hit by a tornado, In winter I was frozen untill my dreams came true...When the flowers slowly popped up in nature my book Zomerhormonen has been launched. Hip hip hurrah... worldwide more than 12.000 people read the chit - chats, I wrote down. I am gratefull from the bottom of my heart.

Thanks, dank, danke, merci, gracias, grazie!

Geluidloos kabaal - de mooie man met zijn verhaal

Een week achter de rug die me vanavond als een luie slons op de bank laat neerploffen. Heel veel gebeurd, zwart/wit en gekleurd. 

Ik raak in gesprek met een man die me na enige tijd zijn verhaal vertelt...het verhaal is dermate complex dat ik nog niet weet hoe ik alles moet plaatsen..Zijn de gebeurtenissen een reactie op zijn stoornissen of is hij echt een ware pechvogel? Zijn uiterlijk voorkomen is onbeschrijfelijk mooi, zijn taalfoutloze teksten, gedichten en humor pakken mij in om door te praten. Nu heb ik het talent om mensen te treffen met een aandachtspuntje her en der en toch, toch wil ik doorpraten met deze man. 

Hij vertelt over manisch depressief zijn, borderliner te zijn en alsof het nog niet genoeg is sluit ADD de rij keurig af. Met zijn schamele uitkering kan hij wekelijks de voedselbank bezoeken en hoor ik hoe zijn leefstijl is. 

Nu kan ik oordelen of gewoon vragen dus we praten erg leuk en over allerlei zaken en ik vroeg hem of hij gewoon boodschappen wil doen, wil eten en op tijd naar bed om morgenvroeg zijn bed uit wil komen. Hij doet het! Ik helemaal blij, want tussen de regels door denk ik dat deze man helemaal niet zo'n probleemleven hoeft te hebben maar beetje tussen wal en schip is geraakt. De leukerd heeft gestudeerd en is een HBO-er met creatief talent. Nu lachen wij samen behoorlijk om allerlei dingen en ik concludeer dat ik echt afwijkingen best leuk vind. Ik hou niet van gemiddeld en deze man praat niet over zijn piemel, over zijn libido of wat hij allemaal niet met je wil doen...nee, deze man praat over het leven, het leven dat hij niet ziet zitten. Dit verhaal komt binnen en is zo extreem dat ik even denk..hij zal dit toch niet verzinnen zeg! Je kan het niet plaatsen bij zijn talentvolle schrijven, zijn uiterlijk en dat, dat is nu exact waar mensen mee worstelen: je kan het niet zien, je kan het niet beoordelen dus is het moeilijk te bevatten. 

Zal ik de hulplijn bellen voor mensen die geen psychische problemen hebben?

Ik geniet van de gesprekken en heb zelden zo'n leuke gesprekspartner getroffen en vind het een waar feest om teksten, gedichten, gedachten uit te wisselen met een normale, mooie man die me niet op de kop wil hangen, in de boeien wil slaan om zijn mannelijkheid aan te tonen. Hij woont ver weg en wij gaan schrijven met elkaar en laat ik nu eens heel eerlijk zijn, ik vind het een verademing op een penvriend te hebben die kan lachen om Brigitte Kaandorp, "zwaar leven" en Harrie Jekkers, "ik heb me lief"...en ga zo maar door. 

Had ik het niet eerder geschreven? De leukste mensen zijn mensen met een verhaal en zo zie ik hem, een man met verhaal met geluidloos kabaal. Als je elkaars licht kunt zijn en niet de schaduw heb je toch al mooi wat bereikt, of niet mafketel?

x

net als de neus van pinokkio

"Hey mam, we hebben op school les gehad over seksualiteit!" Een vriendin zit bij ons kopje thee te drinken en wij kijken elkaar even aan en denken hetzelfde....seksualiteit??? Dat heet toch gewoon sex tegenwoordig?

Nieuwsgierig als we zijn gaan we vragen stellen over de les. "Ach", zegt ze, "is een mevrouw die 10 minuten iets vertelt over sex."  Oei, tien minuten maar en ik ben benieuwd over de woordkeuze van de mevrouw. Nooit ben ik voorstander geweest van romantiseren met woorden dus hou nogal van het benoemen. Als kind had ze nooit auwa maar altijd gewoon pijn, wij hadden de opvatting dat als wij de 'normale' woorden zouden gebruiken zij de taal het beste zou leren. Dus de vraag was snel gesteld: hoe noemen ze 'het'  dan? Enne...is het een vagina en een penis? Nou mama, ze noemde het gewoon neuken, kut en piemel. Haha, ik moet even wennen als ze deze woorden uitspreekt maar vind het beter dat ze het gewoon benoemt. Okay...die tien minuten blijken te gaan over de anatomische kant van sex en ze is niet geïnformeerd over de reden waarom mensen sex hebben, buiten het 'maken' van kinderen om. Nu kan ik me nog goed herinneren dat ze vorig jaar vroeg naar tongzoenen en me aan keek of ik de meest verwerpelijke vrouw op aarde was en ik zet me lichtelijk schrap voor de volgende vragen...Vanzelfsprekend is het niet aan school om de plezierige kant van sex te benoemen maar laat ik dat nou essentieel vinden. Ze moet toch echt wel weten hoe het zit om hopelijk te voorkomen dat ze iets te vroeg gaat experimenteren omdat ze niet-wetend is. Dus we vertellen over het orgasme en vergelijken dit met nodig moeten plassen en de ontlading van plassen als beter dan een orgasme. Ze kijkt heel raar en de informatie die ze verder krijgt beantwoordt ze met....(handen op de oren) en zingen....Hahaha...

Ze is nog niet bevredigd en nu is het onderwerp piemels aan de beurt. Mam, wat is beter?, een kleine of grote piemel? Oeeeeeei, ik denk na en leg uit dat dat voor iedereen anders is maar dat als een man zin heeft dat de piemel dan groeit. Wahaat, groeit dat ding dan? Huh.....ik bedenk me: net als de neus van pinokkio (hoe verzin je het?), maar dit snapt ze wel in ieder geval. Goed het gaat nog even door op een gezellige vrijdagavond en nadat ze diverse handelingen heeft vernomen is ze er klaar mee. Ze stelt vast dat ze minstens 20 is als ze dit gaat doen en alleen om kinderen te krijgen. Goed, nu vind ik 20 jaar te jong om kinderen te krijgen maar laat het lekker even hierbij want met deze bak aan informatie is ze volgens mij zo goed geïnformeerd dat ze de komende jaren niet bij wijze van nieuwsgierigheid zich laat verleiden. 

Als ze niet veel later naar boven gaat en haar fluweelachtige pyjamaatje aandoet ben ik weer ouderwets blij...niets mooier dan een fris gewassen kindje in een mooie pyjama....Ze gaat slapen en ik herhaal het verhaal nog een keer in mijn hoofd en concludeer dat ik blij mag zijn dat ze bij mij komt met haar vragen en hopelijk komt ze ooit ook met haar vriendjes even langs de commissie :-)

de pardon-man

En we gaan vrolijk door met woorden lezen op what's app....Zag ik het nu goed, krijg ik een bericht binnen van een vriendin die gewoon voor me zit? Ik kijk haar dom aan en zeg...Zit jij mij te appen? Neuh....ben ik niet. Dus de naam is van iemand anders en ik herken de laatste cijfers van het nummer....Wat krijgen we nu? 

Drie jaren verder en ieder half jaar meldt hij zich even...Nu maar eens, in het kader van er zijn er meer die sorry zeggen, het gesprek ook aangaan met deze man die me toch wel een aardige tijd (klein jaar) in de greep heeft gehad. Maar nu breek ik even door die muur van de ik-ben-geweldig-man, briljante test voor me. Dus ik stel vast: je kan me niet vergeten hè? Het antwoord bevat twee letters, begint met een j en eindigt met aan a. Rijkelijk laat, vind je niet? Het antwoord begint met een j en eindigt met een a. Niet veel later meld ik dat ik jaren ouder en wijzer ben geworden en dus niet zo sta te springen om een meet & greet omdat ik nu wel van mezelf houd. Wat zeg je? Jij houdt ook van mij? Huh....nieuwe strategie, uitgespeeld of gewoon weer de vrouwenlijst aflopend, hopend op een happer. 

Anyhow....deze man heeft een baan waar hij heeft geleerd mensen te doorgronden, te laten praten en doorgaans met succes. Ik wapen me nu en geef terug dat hij het in de politiek of als rechercheur goed zou doen, zou er bijna in geloven. Een keiharde lach volgt (LOL), want vanzelfsprekend doet hij werk in die richting. En laat dat nu exact zijn wat ik vervloekt heb....ja ja....wij zijn water en vuur zegt hij, ja ja en toch trekken we elkaar aan. Ik heb na jou nooit meer zo'n vrouw gehad. Ik moet lachen en vraag niet naar details over anderen want wat zal mij het vandaag nog interesseren wie hij boven mij verkoos op dat moment. En ja, ik ben inderdaad leuk, ja dat zeggen er de laatste tijd wel meer...Ik lach want er waren tijden dat ik verdrietig was maar zoals de uitspraak insinueert: what comes around, goes around, het gras bij de buren....en ken er nog veel meer....

Binnenkort vier ik mijn 5-jarig jubileum van single en onafhankelijk zijn. Een periode van tranen, verlies, vriendschap, mooie reizen, verhuizingen en nu, nu zit ik mijn eigen huis en ben meer dan tevreden. Maar ik dwaal af, want wat ga ik doen? Ga ik koffie drinken met hem? 
Plotseling wordt het stil gisteravond, op what's app is hij online rond afsprakentijd, krijg geen reactie en ik ervaar een godvergeten déjà-vu, hij heeft een afspraak en zal me zondag weer wat laten horen. Haha...ik geef hem terug dat ik weer weet hoe het was en dat het niet bij me past. Sorry sir, je vindt haar wel, maar ik ben het niet. Ik sluit de app af, de tv aan en wij zitten te genieten op de bank met heksenkaas en bugles, de kaarsjes branden en we maken ruzie om de fleecedekens. 

Die ene vriend zei tegen me...wat een pech heb jij steeds zeg....ik geef terug: Pech hebben valt wel mee, uiteindelijk is het altijd geluk hebben hè! Mijn 5-jarig singlebestaan is een ware verrijking voor mijn ontwikkeling als volwassen, zelfstandige en onafhankelijke vrouw. En nee, geen mannenhater maar wel geschikt voor een zeer beperkt soort: de liefdevolle man. Of hij bestaat? Geen idee. Waar ik wil zijn over 5 jaar? Geen idee. Ik wil nieuwe gordijnen, ik wil een nieuwe deur en vanavond lasagne op mijn bord en nu, nu een lekker warm bad.

En die man, die man is nog stil gebleven...kan een dag duren of een half jaar....maar spijt hebben is voor de dommen...Ik lach want, nooit heb ik wraak genomen maar kan zeggen dat dit enorm lekker voelt en ik wacht geduldig alle excuses van de pardon-man af. 

Midlifecrisis is echt een serieus probleem voor mannen, hahaha! Fuck the bmw, de jacuzzi, de loungemuziek. Ik rijd auto, ik badder wanneer ik wil en luister de hele dag de meest fantastische muziek dussssss....

x