Hiep hiep hoera: de cirkel is rond

En jaaaa hoor, de cirkel is rond: Zomerhormonen is meer levend dan dood en na een klein jaar heeft mijn eerste blog een avontuur doorgemaakt.

Ik stormde door de herfst, bevroor in de winter en startte met dromen om in de lente de Zomerhormonen te gaan lanceren. Hiep hiep hoera met meer dan 12.000 lezers (wereldwijd) online kan ik uit de grond van mijn hart zeggen dat ik het GE-WEL-DIG vind!




Hell yessss.... the circle is round: 'Zomerhormonen is more alive than you most probably can imagine. It has been a year ago I started writing and it was the biggest adventure of my life.

During the fall, it looked like I was hit by a tornado, In winter I was frozen untill my dreams came true...When the flowers slowly popped up in nature my book Zomerhormonen has been launched. Hip hip hurrah... worldwide more than 12.000 people read the chit - chats, I wrote down. I am gratefull from the bottom of my heart.

Thanks, dank, danke, merci, gracias, grazie!

Geluidloos kabaal - de mooie man met zijn verhaal

Een week achter de rug die me vanavond als een luie slons op de bank laat neerploffen. Heel veel gebeurd, zwart/wit en gekleurd. 

Ik raak in gesprek met een man die me na enige tijd zijn verhaal vertelt...het verhaal is dermate complex dat ik nog niet weet hoe ik alles moet plaatsen..Zijn de gebeurtenissen een reactie op zijn stoornissen of is hij echt een ware pechvogel? Zijn uiterlijk voorkomen is onbeschrijfelijk mooi, zijn taalfoutloze teksten, gedichten en humor pakken mij in om door te praten. Nu heb ik het talent om mensen te treffen met een aandachtspuntje her en der en toch, toch wil ik doorpraten met deze man. 

Hij vertelt over manisch depressief zijn, borderliner te zijn en alsof het nog niet genoeg is sluit ADD de rij keurig af. Met zijn schamele uitkering kan hij wekelijks de voedselbank bezoeken en hoor ik hoe zijn leefstijl is. 

Nu kan ik oordelen of gewoon vragen dus we praten erg leuk en over allerlei zaken en ik vroeg hem of hij gewoon boodschappen wil doen, wil eten en op tijd naar bed om morgenvroeg zijn bed uit wil komen. Hij doet het! Ik helemaal blij, want tussen de regels door denk ik dat deze man helemaal niet zo'n probleemleven hoeft te hebben maar beetje tussen wal en schip is geraakt. De leukerd heeft gestudeerd en is een HBO-er met creatief talent. Nu lachen wij samen behoorlijk om allerlei dingen en ik concludeer dat ik echt afwijkingen best leuk vind. Ik hou niet van gemiddeld en deze man praat niet over zijn piemel, over zijn libido of wat hij allemaal niet met je wil doen...nee, deze man praat over het leven, het leven dat hij niet ziet zitten. Dit verhaal komt binnen en is zo extreem dat ik even denk..hij zal dit toch niet verzinnen zeg! Je kan het niet plaatsen bij zijn talentvolle schrijven, zijn uiterlijk en dat, dat is nu exact waar mensen mee worstelen: je kan het niet zien, je kan het niet beoordelen dus is het moeilijk te bevatten. 

Zal ik de hulplijn bellen voor mensen die geen psychische problemen hebben?

Ik geniet van de gesprekken en heb zelden zo'n leuke gesprekspartner getroffen en vind het een waar feest om teksten, gedichten, gedachten uit te wisselen met een normale, mooie man die me niet op de kop wil hangen, in de boeien wil slaan om zijn mannelijkheid aan te tonen. Hij woont ver weg en wij gaan schrijven met elkaar en laat ik nu eens heel eerlijk zijn, ik vind het een verademing op een penvriend te hebben die kan lachen om Brigitte Kaandorp, "zwaar leven" en Harrie Jekkers, "ik heb me lief"...en ga zo maar door. 

Had ik het niet eerder geschreven? De leukste mensen zijn mensen met een verhaal en zo zie ik hem, een man met verhaal met geluidloos kabaal. Als je elkaars licht kunt zijn en niet de schaduw heb je toch al mooi wat bereikt, of niet mafketel?

x

net als de neus van pinokkio

"Hey mam, we hebben op school les gehad over seksualiteit!" Een vriendin zit bij ons kopje thee te drinken en wij kijken elkaar even aan en denken hetzelfde....seksualiteit??? Dat heet toch gewoon sex tegenwoordig?

Nieuwsgierig als we zijn gaan we vragen stellen over de les. "Ach", zegt ze, "is een mevrouw die 10 minuten iets vertelt over sex."  Oei, tien minuten maar en ik ben benieuwd over de woordkeuze van de mevrouw. Nooit ben ik voorstander geweest van romantiseren met woorden dus hou nogal van het benoemen. Als kind had ze nooit auwa maar altijd gewoon pijn, wij hadden de opvatting dat als wij de 'normale' woorden zouden gebruiken zij de taal het beste zou leren. Dus de vraag was snel gesteld: hoe noemen ze 'het'  dan? Enne...is het een vagina en een penis? Nou mama, ze noemde het gewoon neuken, kut en piemel. Haha, ik moet even wennen als ze deze woorden uitspreekt maar vind het beter dat ze het gewoon benoemt. Okay...die tien minuten blijken te gaan over de anatomische kant van sex en ze is niet geïnformeerd over de reden waarom mensen sex hebben, buiten het 'maken' van kinderen om. Nu kan ik me nog goed herinneren dat ze vorig jaar vroeg naar tongzoenen en me aan keek of ik de meest verwerpelijke vrouw op aarde was en ik zet me lichtelijk schrap voor de volgende vragen...Vanzelfsprekend is het niet aan school om de plezierige kant van sex te benoemen maar laat ik dat nou essentieel vinden. Ze moet toch echt wel weten hoe het zit om hopelijk te voorkomen dat ze iets te vroeg gaat experimenteren omdat ze niet-wetend is. Dus we vertellen over het orgasme en vergelijken dit met nodig moeten plassen en de ontlading van plassen als beter dan een orgasme. Ze kijkt heel raar en de informatie die ze verder krijgt beantwoordt ze met....(handen op de oren) en zingen....Hahaha...

Ze is nog niet bevredigd en nu is het onderwerp piemels aan de beurt. Mam, wat is beter?, een kleine of grote piemel? Oeeeeeei, ik denk na en leg uit dat dat voor iedereen anders is maar dat als een man zin heeft dat de piemel dan groeit. Wahaat, groeit dat ding dan? Huh.....ik bedenk me: net als de neus van pinokkio (hoe verzin je het?), maar dit snapt ze wel in ieder geval. Goed het gaat nog even door op een gezellige vrijdagavond en nadat ze diverse handelingen heeft vernomen is ze er klaar mee. Ze stelt vast dat ze minstens 20 is als ze dit gaat doen en alleen om kinderen te krijgen. Goed, nu vind ik 20 jaar te jong om kinderen te krijgen maar laat het lekker even hierbij want met deze bak aan informatie is ze volgens mij zo goed geïnformeerd dat ze de komende jaren niet bij wijze van nieuwsgierigheid zich laat verleiden. 

Als ze niet veel later naar boven gaat en haar fluweelachtige pyjamaatje aandoet ben ik weer ouderwets blij...niets mooier dan een fris gewassen kindje in een mooie pyjama....Ze gaat slapen en ik herhaal het verhaal nog een keer in mijn hoofd en concludeer dat ik blij mag zijn dat ze bij mij komt met haar vragen en hopelijk komt ze ooit ook met haar vriendjes even langs de commissie :-)

de pardon-man

En we gaan vrolijk door met woorden lezen op what's app....Zag ik het nu goed, krijg ik een bericht binnen van een vriendin die gewoon voor me zit? Ik kijk haar dom aan en zeg...Zit jij mij te appen? Neuh....ben ik niet. Dus de naam is van iemand anders en ik herken de laatste cijfers van het nummer....Wat krijgen we nu? 

Drie jaren verder en ieder half jaar meldt hij zich even...Nu maar eens, in het kader van er zijn er meer die sorry zeggen, het gesprek ook aangaan met deze man die me toch wel een aardige tijd (klein jaar) in de greep heeft gehad. Maar nu breek ik even door die muur van de ik-ben-geweldig-man, briljante test voor me. Dus ik stel vast: je kan me niet vergeten hè? Het antwoord bevat twee letters, begint met een j en eindigt met aan a. Rijkelijk laat, vind je niet? Het antwoord begint met een j en eindigt met een a. Niet veel later meld ik dat ik jaren ouder en wijzer ben geworden en dus niet zo sta te springen om een meet & greet omdat ik nu wel van mezelf houd. Wat zeg je? Jij houdt ook van mij? Huh....nieuwe strategie, uitgespeeld of gewoon weer de vrouwenlijst aflopend, hopend op een happer. 

Anyhow....deze man heeft een baan waar hij heeft geleerd mensen te doorgronden, te laten praten en doorgaans met succes. Ik wapen me nu en geef terug dat hij het in de politiek of als rechercheur goed zou doen, zou er bijna in geloven. Een keiharde lach volgt (LOL), want vanzelfsprekend doet hij werk in die richting. En laat dat nu exact zijn wat ik vervloekt heb....ja ja....wij zijn water en vuur zegt hij, ja ja en toch trekken we elkaar aan. Ik heb na jou nooit meer zo'n vrouw gehad. Ik moet lachen en vraag niet naar details over anderen want wat zal mij het vandaag nog interesseren wie hij boven mij verkoos op dat moment. En ja, ik ben inderdaad leuk, ja dat zeggen er de laatste tijd wel meer...Ik lach want er waren tijden dat ik verdrietig was maar zoals de uitspraak insinueert: what comes around, goes around, het gras bij de buren....en ken er nog veel meer....

Binnenkort vier ik mijn 5-jarig jubileum van single en onafhankelijk zijn. Een periode van tranen, verlies, vriendschap, mooie reizen, verhuizingen en nu, nu zit ik mijn eigen huis en ben meer dan tevreden. Maar ik dwaal af, want wat ga ik doen? Ga ik koffie drinken met hem? 
Plotseling wordt het stil gisteravond, op what's app is hij online rond afsprakentijd, krijg geen reactie en ik ervaar een godvergeten déjà-vu, hij heeft een afspraak en zal me zondag weer wat laten horen. Haha...ik geef hem terug dat ik weer weet hoe het was en dat het niet bij me past. Sorry sir, je vindt haar wel, maar ik ben het niet. Ik sluit de app af, de tv aan en wij zitten te genieten op de bank met heksenkaas en bugles, de kaarsjes branden en we maken ruzie om de fleecedekens. 

Die ene vriend zei tegen me...wat een pech heb jij steeds zeg....ik geef terug: Pech hebben valt wel mee, uiteindelijk is het altijd geluk hebben hè! Mijn 5-jarig singlebestaan is een ware verrijking voor mijn ontwikkeling als volwassen, zelfstandige en onafhankelijke vrouw. En nee, geen mannenhater maar wel geschikt voor een zeer beperkt soort: de liefdevolle man. Of hij bestaat? Geen idee. Waar ik wil zijn over 5 jaar? Geen idee. Ik wil nieuwe gordijnen, ik wil een nieuwe deur en vanavond lasagne op mijn bord en nu, nu een lekker warm bad.

En die man, die man is nog stil gebleven...kan een dag duren of een half jaar....maar spijt hebben is voor de dommen...Ik lach want, nooit heb ik wraak genomen maar kan zeggen dat dit enorm lekker voelt en ik wacht geduldig alle excuses van de pardon-man af. 

Midlifecrisis is echt een serieus probleem voor mannen, hahaha! Fuck the bmw, de jacuzzi, de loungemuziek. Ik rijd auto, ik badder wanneer ik wil en luister de hele dag de meest fantastische muziek dussssss....

x

een man van onder de grote rivieren

Een tamelijk rustig weekje eindigt in een zwaar technisch gevecht met gordijnrails, in de auto stappen en op zoek naar wat nieuws (niet gevonden) en mijn huis is een niet gezellig maar kaal...het voornemen was...herfstklaar maken, kaarsjes aan en op de bank met hapjes met dochterlief....ik zie weer een reden waarom ik toch die man mis. Over mannen gesproken....de ideale man bestaat niet dus ik ga pogen de mannen in categorieën te drukken in mijn verhalen. Misschien ontdek ik op deze gestructureerde wijze nog wat :-). 

Feit is dat mannen, lelijk of niet, beschikken over een relativeringsvermogen waar wij vrouwen u tegen mogen zeggen. Kalend of niet, buikend of niet, kleine piemelig of niet, het maakt geen fluit uit...ze zijn onaantastbaar...de ik-ben-geweldig-man. Moeten wij schoorvoetend toegeven dat we niet over de maten 90-60-90 beschikken en de neus-ophalende man aankijken die ons direct inruilt voor een beter exemplaar, blijven wij doorgaans realistisch: bier zuipen heeft nou éénmaal consequenties. Wij zijn eigenlijk best lief ook al lijkt dat niet altijd zo.

En zo mailde ik met een oude bekende die ik meer dan een jaar niet heb gesproken. Hij vroeg me...kom ik in jouw verhalen voor? Ik dacht na en zei...nee, hahaha...De reden daarvan is dat hij mooi, intelligent, attent is en nooit iets heeft gedaan waardoor wij lekkerbekkend een verhaaltje konden lezen en de man konden afserveren. Ja hoor, deze mannen bestaan ook....ze wonen ver weg, ze zijn niet bereikbaar en very much getrouwd en overwegen het niet om vrouw en kroost achter te laten voor een gekke single :-). Dus speciaal voor hem sluit ik deze vrijdag af met een blog voor hem. Een man van onder de grote rivieren....waar ik ooit vriendschap mee sloot ....

x

Düsssssss, da deal in da pocket

Huppakee....in de auto and hit the road babe.....met een megadeal in da pocket reden we naar Düsseldorf...Het was een meet half way.....Half way...middle...centre...mid-age....lunatic...Op een industrieterrein kwamen we aan (the best deal ;-) en na een hartelijk ontvangst aldaar...kort, bondig zonder lach troffen we een suite aan...Zo sapperdeflap en dat voor 16,50 euri per dag, dan mag je best op een industrieterrein zitten, luisterend naar het zingen van de elektriciteitskabels, met je snufferd op de ingang van een parkeergarage en een stukje aangelegd groen (4 meter breed, halve meter diep...). Nadat de nootjes charmant over de vloer gingen omdat ik nogal elegant ben en een klein glaasje wijn verder op bed  niet-charmant in slaap gekukeld om de volgende dag in vol ornaat (mooie kleren en laarsjes met hakje) de prachtige stad aan te doen....Maar eerst dat super ontbijt, ik klap in mijn handjes want eet ik thuis niet graag mijn ontbijtje op...ik vreet mijn broek op de vreethaak in hotels...

Anyhow....Düsseldorf, here we come.....kinderkopjes oftewel straten die de onderkant van jouw voet stelselmatig masseren en hakken opvretend te werk gaan lopen we de mooie Altstadt in....Ik schat 10 meter en ik begin al te wankelen...zitten en wat drinken is het motto......We vallen niet op, want zuipend Duitsland begint net zo vroeg als wij en de biertjes zijn daar fantastisch...sjaaltje valt in een plas en mijn colbert leg ik zonder na te denken neer op een natte bank. Kort nadat mijn hak is verdwenen, loop ik strompelend als een verzopen kat rond....Stilletjes vraag ik me af wat die uitspraak ook al weer betekent: Dress to impress.....Nou ja...moet het met mijn karakter verder doen :-).  Intern een scheldpartij en op een paar goedkope schoentjes van H&M verder. 

Nog steeds zo blij als een kind en probleem voeten opgelost....Na een paar metertjes verschijnen de blaren op mijn voeten en mijn gezelschap vindt het allemaal erg grappig en steekt ook nog even zijn been uit....(nooit doen bij mij, gaat 9 van de 10 keer mis bij mij n.l.). Ik lach me slap omdat ik me nog net kon herstellen en kreeg een haarscherp beeld van een tandeloos bekkie op mijn netvlies...

Buitenlucht en veel plezier pakken me in en ik slaap als een roosje en klap weer in mijn handjes voor het vreethaakfestijn in de ochtend alvorens de sauna in een vaag plaatsje wordt bezocht. Duitse sauna...nog nooit hebben ze van sfeer gehoord, het water te koud maar dat bier is echt super...Een bananenzwiebel (volgens mij zwiebel...maar kan ook anders heten) in mijn mik, heerlijke tapas, een hoop lol, een meet & greet met het Elfje uit de Efteling verder strijken we neer bij een Thais restaurant waar we voor 12 euri p.p. eten en wijn drinken (Nederland trekt ons een poot uit). Uit het hotelraam hangend met een sigaret besluiten we zo'n elektronisch gevalletje aan te schaffen....moet ook maar eens ten einde komen die slechte gewoonte.....

Het weekend loopt langzaam ten einde en ik mag nog één keer me volstouwen met het ontbijt, we rijden half way om weer te splitsen...one up, one down....nagenietend van een heerlijk weekend back in the real world....koffie bij zusje en dan wasmachine aan ...jankende kat aan mijn voeten en fuck....koffie bijna op...en morgen weer an die Arbeit.

Het leven is een aaneenschakeling van herinneringen en ervaringen, zorg dat ze mooi zijn, beleef en geef in het nu.

x

Heb medelijden....Rutte is geërgerd....

Rutte is geërgerd over lekken plannen Prinsjesdag, laten we massaal hem een mail sturen waarin we als burger hem zeggen: Tis niet anders joh, soms moet jij de klappen van de zweep ook voelen hè!

Maar is hij wel geërgerd? Dacht het niet hè, is gewoon en onderdeel van het spel...we lekken wat af en toe, de burger windt zich op en op Prinsjesdag zijn de sukkels het al een beetje vergeten en staan ze te wuiven naar het koningspaar en letten ze op hoe onze Willem-Alexander de woorden uitspreekt en welke jurk en hoed Maxima draagt. Ik ben niet voor en niet tegen het koningshuis. Kan er best vrede mee hebben dat we miljoenen, wat zeg ik miljarden uitgeven aan een visitekaartje, ook zij doen goed werk, ben ik van overtuigd. 

Ieder jaar lekt de essentiële informatie voor de burger, je weet wel...de bezuinigingen die rechtstreeks ons in de portemonnee treffen. Nu de kinderbijslag, de reden waarom inkomensgerelateerde zorg niet meer kan (te veel werk voor zorgverzekeraars!) en hiep hiep hoera...we mogen blij zijn: het eigen risico zal niet stijgen (niet vergeten dat deze in de afgelopen jaren meer dan verdubbeld is en dat de basisverzekering is uitgekleed). Ik zet me schrap want ook de beweeggroepen voor chronisch zieken worden vermoedelijk geschrapt uit het pakket. Dus either way, is het niet de eigen bijdrage dat centjes gaat opleveren is het wel de versobering van het basispakket. En dan zal je maar chronisch ziek zijn en doorgaans dan ook een relatief laag inkomen hebben, de zorgverzekeraar te lamlendig om inkomensgerelateerde premies vast te stellen en jij, jij gaat je lekker aanvullend optimaal verzekeren. Want optimaal verzekeren doen we graag in Nederland.

De laatste maanden mijn eigen huishoudboekje eens onder de loep genomen en de kostenpost verzekeringen was toch wel een aanzienlijk deel. Ook opgegroeid in dezelfde verzekeringsbehoeftige cultuur ben ik gaan zoeken naar onderzoek, naar wat ik eigenlijk zou moeten verzekeren en her en der wat prijzen opgevraagd. Ik schrok....en rekende 20 jaar teveel betaalde premie uit en dat leverde toch wel een spaarpot op van meer dan € 10.000,00. Toen ging ik even kijken wat ik er nou eigenlijk van heb gebruikt: een bril en een vaas, een auto-schadegevalletje waarvoor ik direct in mijn aantal jaren schadevrij rijden terugviel en dus direct het uitgekeerde mocht gaan terugbetalen. En dan heb ik het over alle verzekeringen behalve de zorg. 

De zorg....moet eigenlijk een andere naam hebben want het woord 'Zorg' vind ik behoorlijk misleidend als het gaat om de initiële gedachte van het woord...Ik ben reuzebenieuwd naar de ontwikkelingen van de zorgpraktijken. Ik zou een gat in de lucht springen als zij met knipkaarten, abonnementen, goedkope verzekeringen komen waar zij alleen hun dienstverlening in aanbieden. Dan is er sprake van maatwerk. Kunnen wij volstaan met een basisverzekering en onze centjes in een sok doen en ze pakken als we een behandeling willen hebben. Als ik alles aanpak dan kan ik een kleine € 100,00 per maand bij me houden en dat zijn toch wel tussen de 30- 36 fysiotherapiebehandelingen per jaar die ik zonder voelbare, financiële pijn kan inzetten. Nu ligt mijn behoefte niet hoger dan 12 per jaar dus ik flap ook gewoon mijn medicijnen erbij, koop een paar geweldige laarzen, die mooie winterjas.....voor mijn kind....want ook de kinderbijslag gaat er gedeeltelijk aan...

In mijn achterhoofd heb ik het fraudegevoelige systeem waar ziekenhuizen handig gebruik van maakt. Dit is ongeveer € 300,00 per burger per jaar. Dit was hot item in de media een paar maanden geleden....niets meer over gehoord nadat ik een prachtige brief van de SP kreeg.

Als ik heel snel reken en dan reken ik behoorlijk naar mijn eigen inzicht en trek me geen 'ruk' aan van de (wereld)politiek dan kunnen wij toch echt een vuist maken als burger en een beetje weer regie terugnemen.....

De vraag ga je stemmen roept bij mij toch wel gemengde gevoelens op: ik ben niet rechts, ik ben niet links en ook niet midden. Als ze een knop maken: "neutraal, want er gebeurt toch niets mee",  dan maak ik gebruik van mijn stemrecht want het kanaliseren naar partijen en opvattingen levert toch echt niets op. Ze doen allemaal water bij de wijn en net als met relaties pleit ik voor wijn bij de wijn. Ook dat is tot nu toe geen haalbare kaart gebleken :-) dus misschien zie ik het verkeerd. Echter ben het type eigenwijs en zonder goede argumenten hobbel ik lekker zo door. 

Kinderen, zieke mensen, gezinnen, ouderen ....wat maakt het uit....Mijn dochter zit, hilarisch genoeg, in het t-shirt dat ze kreeg van school toen onze Willem koning werd, op de bank en moet zeggen dat ze geweldige pr hebben,....ik vergeet het lepeltje en de blijdschap van mezelf nooit: wat zou het mooi zijn als je koningin of prinsesje bent.....