En dan ben je weer gewoon Marissa

Domme boeren

We kunnen niet ontkennen dat de maatschappelijke ontwrichtingen van de laatste jaren hand over hand leiden tot agressie, geweld en grensoverschrijdend gedrag. Wat mij moeite kost is dat we (binnen onze cultuur) altijd maar begrip moeten tonen. Ik ben meer van het principe: 'Let's agree, we disagree.' 'Oplossen en doooooor...'

 

En zo betaal ik mijn bekeuring voor verkeerd parkeren terwijl de snelweg wordt geblokkeerd door domme boeren. We hebben er een mond over, we mopperen flink, onze sympathie verdwijnt en de hele week kun je de televisie niet aanzetten of het is weer misse boel. 

Ik vraag me serieus af of ze allemaal een vette bekeuring hebben gekregen of dat we zijn afgezakt naar de kaders van het recht om te demonstreren te vervagen. Het begint naar mijn mening er op te lijken dat wij het gedogen dat mensen als ze hun zin niet krijgen en onacceptabel gedrag vertonen ze niet te beboeten. De sancties leiden in ieder geval niet tot voorbeeldgedrag op het demonstratieveldje dat we hebben ingericht om te demonstreren. 'Natuurlijk worden er een paar relschoppers opgepakt. Dat krijgen we mooi te zien op televisie net als die BN-ers die in hun privéleven fouten maken met de billen bloot moeten.' 

Ik denk even terug aan aangifte die ik eerder dit jaar heb gedaan vanwege een doodsbedreiging. Tot mijn stomme verbazing werd gezegd dat het zijn woord tegen het mijne was. Gelukkig ben ik geen domme boerin en heb ik keurig netjes een getuigenverklaring aangeleverd. Of ik er nog ooit iets van heb gehoord kunt u raden. En zo is bij mij de maat wel vol. Ook een aanranding voor mijn huis (een paar jaar geleden) was zijn woord tegen het mijne. En dan vergeet ik nog de poging tot inbraak die kort na de aanranding volgde en ik de dader had herkend.  De politie heeft een achtervolging ingezet, de vermoedelijke daders zijn gespot maar men besloot om niets te doen. Het protocol wordt altijd keurig gevolgd en slachtofferhulp is er maar druk mee. Mevrouw bel 112 als er iets verdachts is of als er iets gebeurt. 

Ik ben niet tegen de overheid en heb diep respect voor politie, justitie en alle (semi) overheidsinstellingen die voor en namens ons de vouwen uit de broek werken. Ik ben tegen de ontwikkeling dat alle partijen over en niet met elkaar praten en de media inzetten om zieltjes te winnen. Het is mijn ogen diep treurig dat hulpdiensten niet meer kunnen doen wat ze moeten doen. Ook begrijp ik dat als de overheid denkt, in diverse zaken zoals stikstofreductieplannen en de toeslagenaffaire, haar burgers met een simpel briefje te kunnen aankondigen dat hun leven verwoest gaat worden de plank mis slaat. 'Wordt er nagedacht over de-escalerend beleid in het mooie Den Haag?'

We kunnen alle etiketten plakken op bovenstaande ontwikkelingen maar ik hou het simpel: machtsmisbruik. 

'Leven wij in een democratie of leven wij in een ogenschijnlijke democratie?' 'Als burgers de materie niet begrijpen, leg het dan fatsoenlijk uit.' 'Willen ze dan niet meewerken? 'Grijp in.'

'Voor en namens ons, toch?'

De dag dat ik besluit

 

De dag dat je besluit

Regendruppels blijven vallen

De zon in een wolkendeken verpakt

Ochtendgloren lijkt verloren 

Rode lippen zijn niet langer getuit

De rug recht zich langzaam tot steviger staan 

De dag dat ik besluit

Dat demonen mogen komen 

Ik vecht tot ze niet meer zullen dromen 

De dag dat ik geniet

Als de zon gaat schijnen 

Regendruppels verdwijnen 

Een blauwe lucht die het ochtendgloren toont

Met rode lippen getuit

De borst vooruit

De dag dat ik besluit

Marissa

7 januari 2022

Mediation please

Als mijn dag, ogenschijnlijk, goed start ga ik eerst even naar de arbo - arts. Ze heeft mijn dossiertje opgevraagd en het goed doorgelezen. Al snel gaat het gesprek over wat ik überhaupt nog kan gaan doen voor de maatschappij en eigenlijk vrij egoïstisch voor het welzijn en de welvaart van Kris en mij. 

Deze arts is vermoedelijk net zo jong als ik en wordt waarschijnlijk net zo onpasselijk bij de stand van zaken en gaat mij 'brainstormen' over kansen. Met goede moed en een beetje hoop ga ik wat telefoontjes plegen want ik heb hulp nodig. Ik heb bedacht dat een kleine omscholing me wel weer vanuit mijn eigen kracht in de maatschappij kan brengen (je hebt gewoon wel een papiertje nodig). En wat schetst mijn verbazing: nee, mevrouw dat doen we niet meer. 

Dus ik hang op, jank even vanuit mijn tenen omdat ik verbaasd ben over die centendiscussie die me uit die ziektewet kan helpen. Ik voer nog even als extra argument op dat ik ook over een jaar psychisch wel eens wat 'mankementjes' kan gaan vertonen, want niet werken is ondenkbaar voor mij. Ik pak de rekenmachine er ook nog bij en fuckin' hell... ik ga de maatschappij dus jullie hoogstwaarschijnlijk veel geld kosten. Bij voorbaat excuses! Laten we deze gratis blogs maar als wederdienst beschouwen, haha.

Prompt belt de mevrouw van de kliniek: Mevrouw, uw pijnklachten zijn hoog, te hoog zoals wij uit de vragenlijst hebben gescoord. Kunnen we iets voor u doen? Ja hoor.... een baangarantie want dan kan ik de opleiding tot scheiding - mediator gaan doen. Ja, ik heb n.l. bedacht dat ik vanuit mijn eigen vakgebied prima in staat ben om te communiceren, om te binden en te verbinden en de scheidingen zijn aan de orde van de dag dus redelijk kans op werk. Ook is er veel leed onder de kinderen die hier ongevraagd mee te maken krijgen. Toch niet gek bedacht?. Ik kan dan gewoon werk doen waar ik mijn hart en ziel in kan blijven stoppen net als in mijn schrijven. 

En waar hebben we het over: een beperking aan mijn pols. Dus niet aan mijn verstand (vooralsnog) dus laat er een engeltje op mijn schouder gaan zitten en de deur open gooien voor die geweldige baan. 

Liefs, Marissa

Lelijk zeg! Ik ben vreemd gegaan...

Lelijk zeg! Ik ben vreemd gegaan...

Ordinair met te veel make- up, te laag decolleté... bah, het zal je familie maar zijn. Jarenlang had ik de wens om vrouwelijk en mooi door het leven te lopen en ik kan het best wel, best wel hoor. 

Als dromer, droomde ik ook van gewoon gelukkig en gezond zijn en doen waar mijn hart ligt. Ik keek terug op de afgelopen jaren en zag het: 'Ik ben vreemd gegaan.' Ik heb mezelf genegeerd en als de bloemenkransen van de muur zijn gehaald, de koffers zijn gepakt start ik met creatief bezig zijn... schilderijen, mozaïeken maken en schrijven. Ik kwam weer terug bij de basis... (en dat was een lange weg en moeilijk, moeilijk, moeilijk). 

Een telefoontje van een lieve vrouw maakte me weer wakker: 'Ik wist het wel'... die eeuwige zeurpatronen komen altijd indirect weer in je leven met een paar opmerkingen om je neer te sabelen. 

Haha... nu ben ik niet meer ordinair maar schrijf ik ordinair. 'Wel ja joh... daag me uit en ik pak de make-up erbij, ga in mijn blote kont lopen en blijf natuurlijk ordinair schrijven'. 

'Wat zeg je?' Harry Mulisch noem je in één zin met mijn kleine ikje... Wauw... ik ben je dankbaar want als je een beetje hebt opgelet op school weet je ook dat mensen die pesten doorgaans jaloers zijn op iets dat jij hebt. 
Dus.. tjah sorry dan... ik ben erg blij met wie ik ben en wat ik heb durven aanpakken. 'Wat zeg je, jij hebt een groot huis en ik een klein huis?' Ja klopt... maar uhhh... jij hebt een grote kont en ik klein'.  

Haha jongens en meisjes, kom op pesten is voor kinderen die nog iets te leren hebben. Stuur een sollicitatiebriefje naar de krant om te vragen of je ook mag schrijven!

Hiep hiep hoera: de cirkel is rond

En jaaaa hoor, de cirkel is rond: Zomerhormonen is meer levend dan dood en na een klein jaar heeft mijn eerste blog een avontuur doorgemaakt.

Ik stormde door de herfst, bevroor in de winter en startte met dromen om in de lente de Zomerhormonen te gaan lanceren. Hiep hiep hoera met meer dan 12.000 lezers (wereldwijd) online kan ik uit de grond van mijn hart zeggen dat ik het GE-WEL-DIG vind!




Hell yessss.... the circle is round: 'Zomerhormonen is more alive than you most probably can imagine. It has been a year ago I started writing and it was the biggest adventure of my life.

During the fall, it looked like I was hit by a tornado, In winter I was frozen untill my dreams came true...When the flowers slowly popped up in nature my book Zomerhormonen has been launched. Hip hip hurrah... worldwide more than 12.000 people read the chit - chats, I wrote down. I am gratefull from the bottom of my heart.

Thanks, dank, danke, merci, gracias, grazie!

Geluidloos kabaal - de mooie man met zijn verhaal

Een week achter de rug die me vanavond als een luie slons op de bank laat neerploffen. Heel veel gebeurd, zwart/wit en gekleurd. 

Ik raak in gesprek met een man die me na enige tijd zijn verhaal vertelt...het verhaal is dermate complex dat ik nog niet weet hoe ik alles moet plaatsen..Zijn de gebeurtenissen een reactie op zijn stoornissen of is hij echt een ware pechvogel? Zijn uiterlijk voorkomen is onbeschrijfelijk mooi, zijn taalfoutloze teksten, gedichten en humor pakken mij in om door te praten. Nu heb ik het talent om mensen te treffen met een aandachtspuntje her en der en toch, toch wil ik doorpraten met deze man. 

Hij vertelt over manisch depressief zijn, borderliner te zijn en alsof het nog niet genoeg is sluit ADD de rij keurig af. Met zijn schamele uitkering kan hij wekelijks de voedselbank bezoeken en hoor ik hoe zijn leefstijl is. 

Nu kan ik oordelen of gewoon vragen dus we praten erg leuk en over allerlei zaken en ik vroeg hem of hij gewoon boodschappen wil doen, wil eten en op tijd naar bed om morgenvroeg zijn bed uit wil komen. Hij doet het! Ik helemaal blij, want tussen de regels door denk ik dat deze man helemaal niet zo'n probleemleven hoeft te hebben maar beetje tussen wal en schip is geraakt. De leukerd heeft gestudeerd en is een HBO-er met creatief talent. Nu lachen wij samen behoorlijk om allerlei dingen en ik concludeer dat ik echt afwijkingen best leuk vind. Ik hou niet van gemiddeld en deze man praat niet over zijn piemel, over zijn libido of wat hij allemaal niet met je wil doen...nee, deze man praat over het leven, het leven dat hij niet ziet zitten. Dit verhaal komt binnen en is zo extreem dat ik even denk..hij zal dit toch niet verzinnen zeg! Je kan het niet plaatsen bij zijn talentvolle schrijven, zijn uiterlijk en dat, dat is nu exact waar mensen mee worstelen: je kan het niet zien, je kan het niet beoordelen dus is het moeilijk te bevatten. 

Zal ik de hulplijn bellen voor mensen die geen psychische problemen hebben?

Ik geniet van de gesprekken en heb zelden zo'n leuke gesprekspartner getroffen en vind het een waar feest om teksten, gedichten, gedachten uit te wisselen met een normale, mooie man die me niet op de kop wil hangen, in de boeien wil slaan om zijn mannelijkheid aan te tonen. Hij woont ver weg en wij gaan schrijven met elkaar en laat ik nu eens heel eerlijk zijn, ik vind het een verademing op een penvriend te hebben die kan lachen om Brigitte Kaandorp, "zwaar leven" en Harrie Jekkers, "ik heb me lief"...en ga zo maar door. 

Had ik het niet eerder geschreven? De leukste mensen zijn mensen met een verhaal en zo zie ik hem, een man met verhaal met geluidloos kabaal. Als je elkaars licht kunt zijn en niet de schaduw heb je toch al mooi wat bereikt, of niet mafketel?

x