Mediation please

Als mijn dag, ogenschijnlijk, goed start ga ik eerst even naar de arbo - arts. Ze heeft mijn dossiertje opgevraagd en het goed doorgelezen. Al snel gaat het gesprek over wat ik überhaupt nog kan gaan doen voor de maatschappij en eigenlijk vrij egoïstisch voor het welzijn en de welvaart van Kris en mij. 

Deze arts is vermoedelijk net zo jong als ik en wordt waarschijnlijk net zo onpasselijk bij de stand van zaken en gaat mij 'brainstormen' over kansen. Met goede moed en een beetje hoop ga ik wat telefoontjes plegen want ik heb hulp nodig. Ik heb bedacht dat een kleine omscholing me wel weer vanuit mijn eigen kracht in de maatschappij kan brengen (je hebt gewoon wel een papiertje nodig). En wat schetst mijn verbazing: nee, mevrouw dat doen we niet meer. 

Dus ik hang op, jank even vanuit mijn tenen omdat ik verbaasd ben over die centendiscussie die me uit die ziektewet kan helpen. Ik voer nog even als extra argument op dat ik ook over een jaar psychisch wel eens wat 'mankementjes' kan gaan vertonen, want niet werken is ondenkbaar voor mij. Ik pak de rekenmachine er ook nog bij en fuckin' hell... ik ga de maatschappij dus jullie hoogstwaarschijnlijk veel geld kosten. Bij voorbaat excuses! Laten we deze gratis blogs maar als wederdienst beschouwen, haha.

Prompt belt de mevrouw van de kliniek: Mevrouw, uw pijnklachten zijn hoog, te hoog zoals wij uit de vragenlijst hebben gescoord. Kunnen we iets voor u doen? Ja hoor.... een baangarantie want dan kan ik de opleiding tot scheiding - mediator gaan doen. Ja, ik heb n.l. bedacht dat ik vanuit mijn eigen vakgebied prima in staat ben om te communiceren, om te binden en te verbinden en de scheidingen zijn aan de orde van de dag dus redelijk kans op werk. Ook is er veel leed onder de kinderen die hier ongevraagd mee te maken krijgen. Toch niet gek bedacht?. Ik kan dan gewoon werk doen waar ik mijn hart en ziel in kan blijven stoppen net als in mijn schrijven. 

En waar hebben we het over: een beperking aan mijn pols. Dus niet aan mijn verstand (vooralsnog) dus laat er een engeltje op mijn schouder gaan zitten en de deur open gooien voor die geweldige baan. 

Liefs, Marissa

Lelijk zeg! Ik ben vreemd gegaan...

Lelijk zeg! Ik ben vreemd gegaan...

Ordinair met te veel make- up, te laag decolleté... bah, het zal je familie maar zijn. Jarenlang had ik de wens om vrouwelijk en mooi door het leven te lopen en ik kan het best wel, best wel hoor. 

Als dromer, droomde ik ook van gewoon gelukkig en gezond zijn en doen waar mijn hart ligt. Ik keek terug op de afgelopen jaren en zag het: 'Ik ben vreemd gegaan.' Ik heb mezelf genegeerd en als de bloemenkransen van de muur zijn gehaald, de koffers zijn gepakt start ik met creatief bezig zijn... schilderijen, mozaïeken maken en schrijven. Ik kwam weer terug bij de basis... (en dat was een lange weg en moeilijk, moeilijk, moeilijk). 

Een telefoontje van een lieve vrouw maakte me weer wakker: 'Ik wist het wel'... die eeuwige zeurpatronen komen altijd indirect weer in je leven met een paar opmerkingen om je neer te sabelen. 

Haha... nu ben ik niet meer ordinair maar schrijf ik ordinair. 'Wel ja joh... daag me uit en ik pak de make-up erbij, ga in mijn blote kont lopen en blijf natuurlijk ordinair schrijven'. 

'Wat zeg je?' Harry Mulisch noem je in één zin met mijn kleine ikje... Wauw... ik ben je dankbaar want als je een beetje hebt opgelet op school weet je ook dat mensen die pesten doorgaans jaloers zijn op iets dat jij hebt. 
Dus.. tjah sorry dan... ik ben erg blij met wie ik ben en wat ik heb durven aanpakken. 'Wat zeg je, jij hebt een groot huis en ik een klein huis?' Ja klopt... maar uhhh... jij hebt een grote kont en ik klein'.  

Haha jongens en meisjes, kom op pesten is voor kinderen die nog iets te leren hebben. Stuur een sollicitatiebriefje naar de krant om te vragen of je ook mag schrijven!

Hiep hiep hoera: de cirkel is rond

En jaaaa hoor, de cirkel is rond: Zomerhormonen is meer levend dan dood en na een klein jaar heeft mijn eerste blog een avontuur doorgemaakt.

Ik stormde door de herfst, bevroor in de winter en startte met dromen om in de lente de Zomerhormonen te gaan lanceren. Hiep hiep hoera met meer dan 12.000 lezers (wereldwijd) online kan ik uit de grond van mijn hart zeggen dat ik het GE-WEL-DIG vind!




Hell yessss.... the circle is round: 'Zomerhormonen is more alive than you most probably can imagine. It has been a year ago I started writing and it was the biggest adventure of my life.

During the fall, it looked like I was hit by a tornado, In winter I was frozen untill my dreams came true...When the flowers slowly popped up in nature my book Zomerhormonen has been launched. Hip hip hurrah... worldwide more than 12.000 people read the chit - chats, I wrote down. I am gratefull from the bottom of my heart.

Thanks, dank, danke, merci, gracias, grazie!