Werkeloos seksspeeltje

Dit kun je niet menen, je hebt het seksspeeltje dat ik je gaf met de kerstdagen nog in de verpakking zitten.'  Wat is er met jou aan de hand? 

En dat vraag ik me ook al een tijdje af, om eerlijk te zijn. Ik ben gewoon beneden het nulpunt gezakt voor wat betreft mannen en seks. Ik ben ook te lui om dat ding uit de kast te pakken en bij hoge nood zijn er immers andere oplossingen. Vanzelfsprekend is de hormonale verandering ook debet hieraan maar het is niet dat ik rationeel me er bij neer wil leggen. Echter mijn gevoelskant neemt de overhand en jaagt mannen zonder blikken of blozen de dode zee in. Als ze niet kunnen zwemmen, blijven ze drijven en hoef ik ze niet te redden.

Nu zit ik ook al weken te broeden op een verhaaltje waar ik weer ouderwets kerels in de maling neem. Iets dat me normaal een paar minuten kost om te schrijven lijkt op een schrijversbevriezing. IJskoud. 

Ik probeer even terug te denken aan een paar mannen die me horendol hebben weten te krijgen. De namen ken ik nog maar nee hoor... geen spatje gevoel erbij. Is dit nu een kwestie dat ik mijn wilde haren kwijt ben of ben ik niet meer bereid om aan dode paarden te trekken? Ik hoop van ganse harte dat het de dode paarden blijken te zijn, over een tijdje. Momenteel heb ik geen zin om een achterop een paard te springen dus dat inzicht mag later komen.

Het kan niet waar zijn dat ik me uit het veld heb laten slaan door een stel lamzakken. Wat wel goed is is dat ik geloof als je durft los te laten andere doelen of dromen meer ruimte krijgen. Sterker nog, ik heb bewezen dat je niet afgeschreven bent als je oud en een tijdje zonder werk hebt gezeten. Applaus voor mezelf. Het aanbod om directeur te worden wimpelde ik af. Missie geslaagd. Er is hoop voor het werkeloze speeltje in mijn kast.

Ik heb geen hebzucht, geen afgunst, geen drang naar mooier en groter. En zo is mijn leven zo enorm simpel geworden dat ik de rust heb gevonden en tevreden ben. En dat was mijn diepste wens na de scheiding van mijn enige grote liefde in mijn leven. 

Mijn innerlijke stem poogt vaak me op andere gedachten te brengen. 'Ga gewoon lekker feesten, de slet uithangen, ga daten, doe iets!' Mijn eigenwijze karakter steekt de vingers in de oren.

Aan alle Jantjes, Pietjes en Klaasjes heb ik veel te danken. Ik kan oprecht zeggen dat ik veel heb geprobeerd en mij kan minimale inzet niet worden verweten. Geen tweede keuze, geen reservebank, geen plaatsvervangende moeder en daarom zegt dit loeder...

Ik denk terug aan de show 'Wie van de drie'. Wil de echte kerel...

Slaap lekker

Vogeltrek der hormonen

 

Zo en daar zit ik dan. Nog net niet achter de begonia's maar dat is wellicht bij gebrek aan vensterbank.

Ik ben veranderd en dat is knap ingewikkeld. Was ik voorheen graag onder de mensen, was ieder feestje welkom, stond ik lang voor de spiegel alles te perfectioneren heb ik nu volkomen rust gevonden, in alleen zijn, spiegel de deur uit (de lange spiegel dan) en vooral moeder natuur op mijn gezicht laten prijken. Met weinig behoefte om gezien te worden en veel behoefte om comfortabel te zijn dans ik niet door mijn leven maar schuifel ik. 

Als een man tegen me zegt dat vrouwen drinken moeten bestellen, sputter ik niet tegen en haal ik braaf mijn eigen drankje. Geen woord verspil ik aan deze domme opmerking of wellicht grapje. Ik gniffel in mezelf omdat de hand nog net niet naar me reikte om zijn drankje in ontvangst te nemen. Ik verspil geen tijd meer aan mannen die mentaal nog niet in de buurt komen van de biologische leeftijd. 

Ook ken ik inmiddels de verhalen wel dat ik pittig ben en dat mannen klaarblijkelijk bang voor me zijn. Nou om hysterisch van te worden. Ik ben bang voor jullie, mafkezen. Ik ben bang dat als ik me weer inlaat met iemand ik na verloop van tijd weer dat mannetje-vrouwtje-gedoe krijg. Aangezien mijn vrouwelijke hormonen mijn lichaam aan het verlaten zijn, ben ik eigenlijk bijna net zo'n hufter als menig man. 'Kom je me niets brengen, dan blijf lekker weg.'  Dat hoort een vrouw niet te zeggen, hoor ik menigeen nu denken. En ook die mening mag je hebben.

Sinds de vogeltrek der hormonen in mijn lichaam vlieg ik niet meer alle kanten op. Ik broed rustig op mijn eigen nestje. Ik ben benieuwd naar de periode die volgt. Zal ik weer dat meisje worden van voor de menstruatie en toch weer op de kop gaan hangen of heb ik mijn lesje geleerd?

En dan ben je weer gewoon Marissa

Domme boeren

We kunnen niet ontkennen dat de maatschappelijke ontwrichtingen van de laatste jaren hand over hand leiden tot agressie, geweld en grensoverschrijdend gedrag. Wat mij moeite kost is dat we (binnen onze cultuur) altijd maar begrip moeten tonen. Ik ben meer van het principe: 'Let's agree, we disagree.' 'Oplossen en doooooor...'

 

En zo betaal ik mijn bekeuring voor verkeerd parkeren terwijl de snelweg wordt geblokkeerd door domme boeren. We hebben er een mond over, we mopperen flink, onze sympathie verdwijnt en de hele week kun je de televisie niet aanzetten of het is weer misse boel. 

Ik vraag me serieus af of ze allemaal een vette bekeuring hebben gekregen of dat we zijn afgezakt naar de kaders van het recht om te demonstreren te vervagen. Het begint naar mijn mening er op te lijken dat wij het gedogen dat mensen als ze hun zin niet krijgen en onacceptabel gedrag vertonen ze niet te beboeten. De sancties leiden in ieder geval niet tot voorbeeldgedrag op het demonstratieveldje dat we hebben ingericht om te demonstreren. 'Natuurlijk worden er een paar relschoppers opgepakt. Dat krijgen we mooi te zien op televisie net als die BN-ers die in hun privéleven fouten maken met de billen bloot moeten.' 

Ik denk even terug aan aangifte die ik eerder dit jaar heb gedaan vanwege een doodsbedreiging. Tot mijn stomme verbazing werd gezegd dat het zijn woord tegen het mijne was. Gelukkig ben ik geen domme boerin en heb ik keurig netjes een getuigenverklaring aangeleverd. Of ik er nog ooit iets van heb gehoord kunt u raden. En zo is bij mij de maat wel vol. Ook een aanranding voor mijn huis (een paar jaar geleden) was zijn woord tegen het mijne. En dan vergeet ik nog de poging tot inbraak die kort na de aanranding volgde en ik de dader had herkend.  De politie heeft een achtervolging ingezet, de vermoedelijke daders zijn gespot maar men besloot om niets te doen. Het protocol wordt altijd keurig gevolgd en slachtofferhulp is er maar druk mee. Mevrouw bel 112 als er iets verdachts is of als er iets gebeurt. 

Ik ben niet tegen de overheid en heb diep respect voor politie, justitie en alle (semi) overheidsinstellingen die voor en namens ons de vouwen uit de broek werken. Ik ben tegen de ontwikkeling dat alle partijen over en niet met elkaar praten en de media inzetten om zieltjes te winnen. Het is mijn ogen diep treurig dat hulpdiensten niet meer kunnen doen wat ze moeten doen. Ook begrijp ik dat als de overheid denkt, in diverse zaken zoals stikstofreductieplannen en de toeslagenaffaire, haar burgers met een simpel briefje te kunnen aankondigen dat hun leven verwoest gaat worden de plank mis slaat. 'Wordt er nagedacht over de-escalerend beleid in het mooie Den Haag?'

We kunnen alle etiketten plakken op bovenstaande ontwikkelingen maar ik hou het simpel: machtsmisbruik. 

'Leven wij in een democratie of leven wij in een ogenschijnlijke democratie?' 'Als burgers de materie niet begrijpen, leg het dan fatsoenlijk uit.' 'Willen ze dan niet meewerken? 'Grijp in.'

'Voor en namens ons, toch?'

De dag dat ik besluit

 

De dag dat je besluit

Regendruppels blijven vallen

De zon in een wolkendeken verpakt

Ochtendgloren lijkt verloren 

Rode lippen zijn niet langer getuit

De rug recht zich langzaam tot steviger staan 

De dag dat ik besluit

Dat demonen mogen komen 

Ik vecht tot ze niet meer zullen dromen 

De dag dat ik geniet

Als de zon gaat schijnen 

Regendruppels verdwijnen 

Een blauwe lucht die het ochtendgloren toont

Met rode lippen getuit

De borst vooruit

De dag dat ik besluit

Marissa

7 januari 2022

Mediation please

Als mijn dag, ogenschijnlijk, goed start ga ik eerst even naar de arbo - arts. Ze heeft mijn dossiertje opgevraagd en het goed doorgelezen. Al snel gaat het gesprek over wat ik überhaupt nog kan gaan doen voor de maatschappij en eigenlijk vrij egoïstisch voor het welzijn en de welvaart van Kris en mij. 

Deze arts is vermoedelijk net zo jong als ik en wordt waarschijnlijk net zo onpasselijk bij de stand van zaken en gaat mij 'brainstormen' over kansen. Met goede moed en een beetje hoop ga ik wat telefoontjes plegen want ik heb hulp nodig. Ik heb bedacht dat een kleine omscholing me wel weer vanuit mijn eigen kracht in de maatschappij kan brengen (je hebt gewoon wel een papiertje nodig). En wat schetst mijn verbazing: nee, mevrouw dat doen we niet meer. 

Dus ik hang op, jank even vanuit mijn tenen omdat ik verbaasd ben over die centendiscussie die me uit die ziektewet kan helpen. Ik voer nog even als extra argument op dat ik ook over een jaar psychisch wel eens wat 'mankementjes' kan gaan vertonen, want niet werken is ondenkbaar voor mij. Ik pak de rekenmachine er ook nog bij en fuckin' hell... ik ga de maatschappij dus jullie hoogstwaarschijnlijk veel geld kosten. Bij voorbaat excuses! Laten we deze gratis blogs maar als wederdienst beschouwen, haha.

Prompt belt de mevrouw van de kliniek: Mevrouw, uw pijnklachten zijn hoog, te hoog zoals wij uit de vragenlijst hebben gescoord. Kunnen we iets voor u doen? Ja hoor.... een baangarantie want dan kan ik de opleiding tot scheiding - mediator gaan doen. Ja, ik heb n.l. bedacht dat ik vanuit mijn eigen vakgebied prima in staat ben om te communiceren, om te binden en te verbinden en de scheidingen zijn aan de orde van de dag dus redelijk kans op werk. Ook is er veel leed onder de kinderen die hier ongevraagd mee te maken krijgen. Toch niet gek bedacht?. Ik kan dan gewoon werk doen waar ik mijn hart en ziel in kan blijven stoppen net als in mijn schrijven. 

En waar hebben we het over: een beperking aan mijn pols. Dus niet aan mijn verstand (vooralsnog) dus laat er een engeltje op mijn schouder gaan zitten en de deur open gooien voor die geweldige baan. 

Liefs, Marissa

Lelijk zeg! Ik ben vreemd gegaan...

Lelijk zeg! Ik ben vreemd gegaan...

Ordinair met te veel make- up, te laag decolleté... bah, het zal je familie maar zijn. Jarenlang had ik de wens om vrouwelijk en mooi door het leven te lopen en ik kan het best wel, best wel hoor. 

Als dromer, droomde ik ook van gewoon gelukkig en gezond zijn en doen waar mijn hart ligt. Ik keek terug op de afgelopen jaren en zag het: 'Ik ben vreemd gegaan.' Ik heb mezelf genegeerd en als de bloemenkransen van de muur zijn gehaald, de koffers zijn gepakt start ik met creatief bezig zijn... schilderijen, mozaïeken maken en schrijven. Ik kwam weer terug bij de basis... (en dat was een lange weg en moeilijk, moeilijk, moeilijk). 

Een telefoontje van een lieve vrouw maakte me weer wakker: 'Ik wist het wel'... die eeuwige zeurpatronen komen altijd indirect weer in je leven met een paar opmerkingen om je neer te sabelen. 

Haha... nu ben ik niet meer ordinair maar schrijf ik ordinair. 'Wel ja joh... daag me uit en ik pak de make-up erbij, ga in mijn blote kont lopen en blijf natuurlijk ordinair schrijven'. 

'Wat zeg je?' Harry Mulisch noem je in één zin met mijn kleine ikje... Wauw... ik ben je dankbaar want als je een beetje hebt opgelet op school weet je ook dat mensen die pesten doorgaans jaloers zijn op iets dat jij hebt. 
Dus.. tjah sorry dan... ik ben erg blij met wie ik ben en wat ik heb durven aanpakken. 'Wat zeg je, jij hebt een groot huis en ik een klein huis?' Ja klopt... maar uhhh... jij hebt een grote kont en ik klein'.  

Haha jongens en meisjes, kom op pesten is voor kinderen die nog iets te leren hebben. Stuur een sollicitatiebriefje naar de krant om te vragen of je ook mag schrijven!